[Αστάθμητος παράγων] Φαύλος κύκλος

^«Ενα μονάχα κόμμα κάνει σήμερα αντιπολίτευση: ο Βαγγέλης Βενιζέλος»

Το επισημαίνουν, κατ’ ιδίαν, μέχρι και οι εχθροί του. Ενώ ο Αντώνης Σαμαράς πουλάει αντριλίκι, ενώ ο Σταύρος Θεοδωράκης προσπαθεί φιλότιμα να αποκρυσταλλώσει τις πολιτικές του θέσεις, ο Βενιζέλος όποτε μιλάει στη Βουλή, κεντάει. Λόγος ευθύβολος, ανάλυση της κατάστασης οξυδερκέστατη, σκώμμα και φλέγμα που καθηλώνουν. Η απομάκρυνση από την κυβερνητική εξουσία, από την οποίαν τόσο έμοιαζε εξαρτημένος, τον απήλλαξε – λες – από τα βαρίδια του. Εάν αποχωρήσει κι από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, θα βγάλει άραγε στην κυριολεξία φτερά;

Οι αριθμοί, φευ, άλλα λένε. Παρά τα κοινοβουλευτικά του ρεσιτάλ, η δημοτικότητα του Βενιζέλου εξακολουθεί να πέφτει. Στην πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, θετική γνώμη για το πρόσωπό του είχε μόνο το 3,5%. Εάν δεν υπήρχε δηλαδή ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο Βενιζέλος θα είχε πιάσει πάτο.      

Ο νους αυθόρμητα πηγαίνει στον άλλον μεγάλο κοινοβουλευτικό: τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Το 1974, στην ίδια περίπου ηλικία με τον Βενιζέλο σήμερα, ο Μητσοτάκης βρισκόταν στο ναδίρ της καριέρας του. Ο Καραμανλής δεν τον είχε περιλάβει στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Η Ενωση Κέντρου τον έλεγε αποστάτη και ο Ανδρέας Παπανδρέου Εφιάλτη. Στις πλατείες της Ελλάδας δεν είχε σβήσει ακόμα ο αντίλαλος από το «Μητσοτάκη κάθαρμα!» του 1965. Στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 κατέβηκε ανεξάρτητος στα Χανιά. Απέτυχε να εκλεγεί. Από όπου κι αν τον έπιανες, θα διαπίστωνες τον πολιτικό του θάνατο.

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1984, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανεδείχθη θριαμβευτικά αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Το 1990 ορκίστηκε πρωθυπουργός.

Μπορεί να ελπίζει ο Βαγγέλης Βενιζέλος σε μια ανάλογη νεκρανάσταση;

Το πρόβλημα, κατά την άποψή μου, ξεκινάει από το πώς ερμηνεύει ο ίδιος την πτώση του. Εκείνο που – μονότονα σχεδόν – επαναλαμβάνει είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και η αφεντιά του πλήρωσαν την «πατριωτική τους στάση» μετά τη χρεοκοπία του κράτους το 2010. Πως θυσιάστηκαν, λαμβάνοντας αντιδημοφιλή μέτρα, για να σταθεί η χώρα όρθια, στο χείλος έστω του γκρεμού. Εκείνο που αφήνει να εννοηθεί είναι ότι στο μέλλον οι Ελληνες θα αναγνωρίσουν την ανυστερόβουλη στάση του και θα τον δικαιώσουν θριαμβευτικά. Η Εσχατη Κρίση, η Δευτέρα Παρουσία – με την οποίαν, ως πιστός χριστιανός, έχει ζυμωθεί – θα τον ανεβάσει από τα τάρταρα στα ουράνια.

Σφάλλει, πιστεύω. Η αποστροφή των πολιτών προς το πρόσωπό του έχει πολύ βαθύτερες αιτίες και ρίζες. Ξεκινάει από τη χαρισάμενη εποχή, από την ανέμελη Μεταπολίτευση, από τον καιρό που όλα πήγαιναν δήθεν πρύμα, ενώ το εθνικό σκάφος είχε ήδη πάρει πορεία προς τα βράχια. Τότε λοιπόν ο ευφυέστατος, ο πολυμήχανος Βαγγέλης – αντί να ορθώσει ανάστημα, αντί να κρούσει κώδωνα κινδύνου – απολάμβανε την εξουσία του. Γλεντούσε, σε αγαστή σύμπνοια με το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό, τη διακυβέρνηση. Πότε αγρίεψε ο Βενιζέλος για πρώτη φορά; Οταν, το 2007, ο Γιώργος Παπανδρέου φρέναρε την πορεία του προς την ηγεσία της «Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης».

Οι Ελληνες δεν συγχωρούν τον Βαγγέλη Βενιζέλο επειδή ακριβώς είχαν πιστέψει κάποτε σε εκείνον. Επειδή δεν τον θεωρούσαν έναν της σειράς. Ξεδιπλώνοντας σήμερα τα χαρίσματά του στη Βουλή, τους υπενθυμίζει ότι δεν είναι ένας της σειράς. Και τους εξαγριώνει. Φαύλος κύκλος.