[Εμπιστευτικά] «Τσίπρας Βερολίνου»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο Φρανσουά Μιτεράν έλεγε πως «τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα».
Ο Αλέξης Τσίπρας το διαπίστωσε ιδίοις όμμασι μερικές δεκαετίες αργότερα.
Ο Αλέξης Τσίπρας το διαπίστωσε ιδίοις όμμασι μερικές δεκαετίες αργότερα.
Ετσι, λοιπόν, με τα χρήματα και τον χρόνο να εξαντλούνται έκανε την αυτονόητη επιλογή: θυσίασε μια ρητορική (προεκλογική και μετεκλογική) στον βωμό μιας πραγματικότητας.
Η επίσκεψή του στο Βερολίνο και όσα δήλωσε παρούσης της Μέρκελ βρίσκονται στον αντίποδα όσων ακούγαμε έως τώρα. «Ολοκλήρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής», «τήρηση των δεσμεύσεων», μεταρρυθμίσεις που θα θεραπεύουν παθογένειες, έστω και με «άλλο μείγμα πολιτικής» ή άλλες «προτεραιότητες».
Αλλος Τσίπρας. Ενας «Τσίπρας Βερολίνου».
Καλώς τα δεχθήκαμε. Οχι επειδή ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται πλέον να αποδέχεται την πραγματικότητα που επιμελώς παρανοούσε. Αλλά επειδή φαίνεται ότι έκανε μια δύσκολη επιλογή.
Το δίλημμα είναι παλαιό και γνωστό. Οταν μια χώρα πάει στα βράχια, έχει πρόβλημα η χώρα. Οταν μια κυβέρνηση αλλάζει πορεία, έχει πρόβλημα η κυβέρνηση.
Ο Πρωθυπουργός έπρεπε να διαλέξει μεταξύ των δύο και δείχνει να αποφάσισε το δεύτερο – τηρουμένων των αναλογιών είναι η ίδια επιλογή που έκανε και ο Σαμαράς το 2012.
Αυτά είναι τα καλά νέα. Διότι υπάρχουν και κακά.
Πρώτον, μπορεί να μετακινήθηκε η ελληνική κυβέρνηση αλλά δεν έχουμε κανένα δείγμα ότι μετακινήθηκαν κάπως και οι άλλοι. Το αντίθετο.
Ο «Τσίπρας Βερολίνου» αντιμετωπίστηκε με ενδιαφέρον αλλά και με καχυποψία.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση καλείται να αποδείξει εμπράκτως την προσαρμογή της ώστε να κατακτήσει την αξιοπιστία που δεν φαίνεται έως τώρα να διαθέτει στα μάτια των συνομιλητών της.
Δεύτερον, η έμπρακτη αυτή προσαρμογή δεν θα είναι εύκολη, ούτε αναίμακτη στο εσωτερικό της χώρας και της κυβερνητικής παράταξης.
Μια πολυετής ρητορική αναιρείται, μια ιδεοληψία ακυρώνεται και μια ψευδαίσθηση καταρρέει. Η «κατάργηση των Μνημονίων» αναβάλλεται επ’ αόριστον.
Και η κυβέρνηση είναι πλέον υποχρεωμένη να πολιτευθεί (λίγο, πολύ) στο πλαίσιο των προκατόχων της και με τους όρους των προκατόχων της.
Θα έχει κόστος. Και θα κάνει θόρυβο.
Τρίτον, ο Πρωθυπουργός δεν έχει δρόμο επιστροφής. Αν επιχειρήσει να διαχειριστεί την προσαρμογή με ταλαντεύσεις, υπεκφυγές ή υπαναχωρήσεις, με «δημιουργικές ασάφειες» και εσωκομματικούς επικοινωνιακούς όρους θα βρεθεί σταθερά αντιμέτωπος με το τείχος της καχυποψίας των συνομιλητών του.
Και τότε κινδυνεύει να πληρώσει το κόστος της προσαρμογής χωρίς να αποκομίσει κανένα όφελος.
Λογικό. Τον Ρουβίκωνα είτε τον περνάς είτε δεν τον περνάς. Δεν κάθεσαι στη μέση του ποταμού να πλακώνεσαι με τη Ζωή και τον Λαφαζάνη.
Διότι όπως ξέρουμε «τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα». Κι όπως επίσης γνωρίζουμε, ο χρόνος τελειώνει – μαζί με το χρήμα.
Google news
