[Εμπιστευτικά] «Πολιτική Σαμαρά»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο Πρωθυπουργός διηγήθηκε πως όταν συναντήθηκε στις Βρυξέλλες με τους υπολοίπους ρώτησε:
– Περιμένετε από εμένα να κάνω πολιτική Σαμαρά; Αν ναι, να μου το πείτε να το ξέρω!
Σύμφωνα πάντα με τον Πρωθυπουργό, όλοι οι συνομιλητές του απάντησαν «όχι!».
Το περιστατικό έχει το ενδιαφέρον του. Και η απάντηση είναι προφανώς σωστή.
Απλώς ήταν λάθος η ερώτηση.
Διότι ουδέποτε υπήρξε «πολιτική Σαμαρά», όπως δεν υπήρξε «πολιτική Παπαδήμου» ή «πολιτική Παπανδρέου». Και όπως αύριο (αν παραμείνουμε στην ευρωζώνη) δεν θα υπάρχει «πολιτική Τσίπρα».
Η «πολιτική Σαμαρά» ήταν μια εύλογη επινόηση της τότε αντιπολίτευσης για να ανέβει στην εξουσία, ακριβώς όπως η «πολιτική Τσίπρα» είναι η αναμενόμενη επινόηση της σημερινής αντιπολίτευσης για να επιστρέψει.
Διότι η ωμή αλήθεια είναι πως η πολιτική της Ελλάδας προσδιορίζεται από δύο δεδομένα τα οποία υπερισχύουν οιουδήποτε Πρωθυπουργού.
Πρώτον, από την εθελοντική συμμετοχή της χώρας σε μια οικονομική και νομισματική ένωση της οποίας υποχρεούται να τηρεί τις διαδικασίες, τους κανόνες και τις κατευθύνσεις.
Δεύτερον, από τον έλεγχο των δανειστών μετά τη χρεοκοπία του 2010.
Ασφαλώς ο καθένας μπορεί να μοιράζει καθρεφτάκια στους ιθαγενείς και να ισχυρίζεται πως στην περίπτωσή του τα δεδομένα αυτά δεν θα ισχύσουν ή θα τα αλλάξει κατά τα γούστα του. Απλώς κοροϊδεύει τους ιθαγενείς.
Σε αυτήν την αδιαμφισβήτητη αλήθεια έχουν προσκρούσει έως τώρα όλοι οι Πρωθυπουργοί και όλοι οι υπουργοί από το 2010 και μετά.
Τώρα το ζόρι το τραβάει ο Τσίπρας. Πρέπει κι αυτός να ζήσει «το ραντεβού του με την πραγματικότητα» – κατά την έκφραση του Σόιμπλε.
Ασφαλώς, αν του αρέσει να ξενυχτάει με τη Μέρκελ και τον Γιούνκερ στις Βρυξέλλες, κανένα πρόβλημα. Απλώς το αποτέλεσμα δεν εξαρτάται από το ξενύχτι.
Δεν εξαρτάται καν από κάποια «σκληρή διαπραγμάτευση», ούτε από διάφορες κορόνες για «υπερηφάνεια» και «αξιοπρέπεια».
Εξαρτάται από την ικανότητα της εκάστοτε κυβέρνησης να πείθει τους συνομιλητές της όχι ότι είναι τσαμπουκαλεμένη αλλά ότι είναι σοβαρή, ικανή και αξιόπιστη.
Αυτή είναι όλη η ιστορία και (λυπάμαι που το λέω) τίποτε άλλο.
Προφανώς κάθε πολιτικός και κάθε δημοσιογράφος δικαιούται να πουλάει το παραμύθι ή τη φιγούρα που τον βολεύει. Οτι «κερδίσαμε», ότι «επιτέλους», ότι «για πρώτη φορά», ότι «υποχώρησαν» και λοιπές ανοησίες.
Μπορεί κάτι τέτοια να κόβουν εισιτήρια στο εθνικό ακροατήριο. Αλλά έχουν κοντά ποδάρια – για την ακρίβεια: ισχύουν ώσπου να τελειώσουν τα λεφτά. Ούτως ή άλλως, δεν αλλάζουν τα βασικά δεδομένα της κατάστασης.
Κι όσο για τα ξενύχτια, αυτά είναι για τους ξενύχτηδες.
Google news
