[Κραυγές και ψίθυροι] Η κόλαση των άλλων

Είναι  φίλη μου. Οχι μόνο στον κυβερνοχώρο. Στην ακμή της δεκαετίας των 40 σήμερα, υπήρξε golden girl. Με σπουδές που έστρωσαν την καριέρα της σε μεγάλη εταιρεία, υψηλές αμοιβές, υψηλότερα τακούνια, αυστηρά πλην υπαινικτικά σέξι ταγέρ, ακριβά αξεσουάρ, πολλές ξένες εκφράσεις και πολύ κάθετη η ίδια ως προς το «πάνω απ’ όλα η καριέρα μου». Αλλά πριν από τρία χρόνια η καριέρα της έληξε άδοξα όταν έκλεισε η εταιρεία όπου δούλευε.

Αρχικά, κατέρρευσε. Από τους μισθούς, από τα τακούνια, απ’ όλα. Η κατάθλιψη επηρέασε καταλυτικά την ποιότητα της ζωής της αλλά τελικά συνήλθε. Και μεταμορφώθηκε. Αλλαξε λουκ, απόψεις, φιλοσοφία. Κατέβηκε σε συλλαλητήρια, ηγήθηκε εθελοντικών δράσεων, έτρεξε υπέρ αναξιοπαθούντων και καθημερινά «πότιζε» τους λογαριασμούς της στα social media με τσιτάτα για το αληθινό νόημα της ζωής και τον θεό των μικρών πραγμάτων. Σε αντιδιαστολή με τους θεούς των μικρόψυχων πραγμάτων όπως αποκαλούσε όσους μεταμορφώνει η αυταρέσκεια της εξουσίας.

Μέχρι που πριν από λίγες ημέρες ανέλαβε διευθυντική θέση σε μεγάλη εταιρεία. Και το πρώτο που άλλαξε ήταν η φωτογραφία της στα social media. Πάλι με ταγέρ, στο καινούργιο πολυτελές γραφείο της και ύφος Χρήστου Τσαγανέα σε ελληνική ταινία. Οι θεοί των μικρόψυχων πραγμάτων, όπως μου ομολόγησε σε μια κρίση ειλικρίνειας, αφορούν στην αυταρέσκεια των άλλων. Η αλαζονεία, η μαγκιά, η βία, η διαφθορά, ο ευδαιμονισμός των άλλων. Δεν ξέρω αν η κόλαση είναι οι άλλοι όπως είπε ο Σαρτρ, εμείς πάντως μόνο απέναντι μπορούμε να τη δούμε.