[Κραυγές και ψίθυροι] Ο θάνατος μας πάει πολύ

Στο μετρό, στο σουπερμάρκετ, στο γυμναστήριο, στις κουβέντες που πιάνει το αφτί μου στον δρόμο, ο περιπτεράς που καθώς μου έδινε τα ρέστα θεώρησε χρέος του να μου πει: «Πάει το παλικάρι. Τον ξεκάνανε οι ψευτονταήδες». Η συμμετοχή στο πένθος για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη είναι μεγαλύτερη και από τη συμμετοχή στις εκλογές. Γιατί όμως εδώ και έναν μήνα συσπειρωθήκαμε γύρω από το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Το παιδί δεν είναι το πρώτο και, δυστυχώς, ούτε το τελευταίο θύμα bullying. Και σίγουρα πολλοί «ιδανικοί αυτόχειρες» οδηγήθηκαν στην απόφασή τους λόγω του εκφοβισμού από το περιβάλλον, την οικογένεια, τη γειτονιά, την κοινωνία.

Η τηλεόραση και το Διαδίκτυο συνέβαλλαν βέβαια στο να το αναδείξουν σε εθνικό θέμα που από προχθές έγινε εθνικό πένθος. Η αφορμή είναι η αποκατάσταση της τάξης, η απονομή δικαιοσύνης, το «ποτέ πια!». Η αιτία όμως; Ο Βαγγέλης ήταν ένας από εμάς. Τόσο πολύ ώστε το γεγονός ότι δεν είμαστε εμείς ή τα παιδιά μας είναι τυχαίο. Και αυτό μας προκαλεί μια ενδόμυχη χαρά που αυτόματα τη μεταλλάσσουμε σε πένθος ώστε να μην εκτεθούμε απέναντι στο δικό μας συναίσθημα. Απολύτως ανθρώπινη αντίδραση, όπως ανθρώπινη είναι και η παρόρμηση του θανάτου που την υπαγορεύει. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτισμική και η ηθική κρίση – απότοκες της οικονομικής – κάνουν εξαιρετικά ευπώλητα τα «προϊόντα» που έχουν βασικό συστατικό τους αυτήν την παρόρμηση. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, η κακοποίηση του Βαγγέλη συνεχίζεται και μετά τον θάνατό του.