[Διαστάσεις] Μόνο οι χουλιγκάνοι

O Μάικλ Λέβιτ είναι ένας αμερικανοϊσραηλινός βιοφυσικός που το 2013 τιμήθηκε με το Νομπέλ Χημείας. Συνεντεύξεις δίνει σπανίως. Αλλά όταν το κάνει δεν περνά ποτέ απαρατήρητος. Να, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στη «Χααρέτζ» είπε τρία πράγματα. Πρώτον, το Ισραήλ είναι η ασφαλέστερη χώρα του κόσμου. Δεύτερον, η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος είναι πολύ έξυπνη, αφού όταν κόβεις ένα κεφάλι και το ανεβάζεις στο YouTube έχεις τα ίδια αποτελέσματα με το να σκότωνες 1.000 ανθρώπους. Τρίτον, οι Ελληνες πρέπει οπωσδήποτε αυτή τη φορά να νικήσουν: όπως μια τράπεζα που δανείζει λεφτά παίρνει ρίσκο, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Είναι παράλογο λοιπόν να θέλουν σώνει και καλά να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Για το πρώτο ο Λέβιτ έχει προσωπική εμπειρία – αν και τα στελέχη της ισραηλινής οργάνωσης B’Tselem, που χαρακτηρίζονται προδότες όποτε καταγγέλλουν τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, μάλλον δεν θα συμφωνούν μαζί του. Για το δεύτερο, είναι κάπως άβολο να χαρακτηρίζεται ευφυής η βαρβαρότητα, αλλά γούστα είναι αυτά: για μένα, ας πούμε, μνημείο ευφυΐας είναι μια σκηνή στην ταινία «Τιμπουκτού» όπου, επειδή οι τζιχαντιστές απαγορεύουν το ποδόσφαιρο, οι πιτσιρικάδες παίζουν χωρίς μπάλα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει όμως η τρίτη παρατήρηση του νομπελίστα, που θυμίζει την ατάκα του Φλαμπουράρη ότι αφού αέρας είναι το χρέος της Ευρώπης, με αέρα θα τους πληρώσουμε κι εμείς.

Αναπολώ την εποχή όπου ο καθένας έκανε τη δουλειά του. Οι πολιτικοί μιλούσαν στη Βουλή, οι οικονομολόγοι ασχολούνταν με τα οικονομικά, οι χημικοί έκαναν πειράματα στο εργαστήριο και οι καλλιτέχνες κάθε είδους (από τον κινηματογράφο μέχρι το τάβλι) αφοσιώνονταν στην τέχνη τους. Στο μεταξύ, οι τεχνοκράτες έλυναν τα προβλήματα.

Στο ελληνικό πρόβλημα γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Οι πολιτικοί επιδίδονται σε προσωπικές κόντρες, οι οικονομολόγοι κάνουν φωτογραφίσεις, οι χημικοί έχουν άποψη για το τραπεζικό ρίσκο, οι σκηνοθέτες προτείνουν μεθόδους αντίστασης τύπου Γκάντι. Και οι τεχνοκράτες χαρακτηρίζονται εντελώς αναρμόδιοι να ασχοληθούν με τα προβλήματα. Μόνο οι χουλιγκάνοι κάνουν τη δουλειά τους, είτε στα γήπεδα είτε στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.