Ποιος είπε ότι δεν μπορείς και μετά τα 60;

Καθόμουνα στο προποτζίδικο του Νότη, αραχτός συνταξιούχος 62 ετών, όταν ο φίλος μου ο Βαγγέλης μου λέει: «Πάω για περπάτημα στο Αλσος, έρχεσαι;». «Ερχομαι» του λέω, κι από τότε κόλλησα στο Αλσος, σαν τη μύγα στο μέλι. Ηταν Σεπτέμβρης του 2012. Γνωρίζοντας εκεί κάποιους που έτρεχαν Μαραθώνιο όπως εγώ πήγαινα στο περίπτερο, έμαθα σιγά σιγά να τρέχω.

Με ρωτάνε τι είναι το τρέξιμο. Τo τρέξιμο είναι νόσημα ανίατο. Το κόλλησες; Τελείωσες, εκεί θα είσαι μια ζωή.

Ετσι, πριν προλάβουν να περάσουν δύο μήνες, να ο γέρος, εγώ, με τα 110 κιλά μου, στην αφετηρία του αγώνα των 10.000 μ. του ΣΔΥΑ. Νοέμβρης του ’12, πρώτος αγώνας, τερματισμός σε μία ώρα και 23 λεπτά, σχεδόν περπάτημα, αλλά τερματισμός. Αυτό είναι. Ετσι και τερματίσεις σε έναν αγώνα, τότε είναι που κολλάς.

Υστερα μαθαίνεις τα δρομικά σάιτ, τα δρομικά περιοδικά, τα δρομικά ένθετα, ύστερα μαγαζιά, φίλους, παπούτσια, πρηνισμούς, διαλειμματικές, τέμπο, και τέλος ανακαλύπτεις τα λονγκ ραν, δηλαδή τις μεγάλες προπονήσεις πάνω από 15 χιλιόμετρα, κάθε Σάββατο στην παραλιακή.

Οσοι περνάτε από εκεί Σάββατο πρωί και βλέπετε κάτι τρελούς να τρέχουν, ένας από αυτούς είμαι κι εγώ.

Και όσο έκανα προπόνηση, τόσο άνοιγε η όρεξη.

Το 2013, στόχος ένας ημιμαραθώνιος, επέλεξα να πάω στον Νυχτερινό της Θεσσαλονίκης. Ο Βασίλης ο Πνευματικός, πρόεδρος του ΣΑΦΑΝΣ, ρωτούσε: «Θα τα καταφέρεις;». Κι εγώ του έλεγα θα κάνω και κάτω από 3 ώρες! Ημουν κοντά στα 63, και ακόμα 103 κιλά. Πήγα, και ο θεός των δρομέων, σταμάτησε το χρονόμετρο στις 2.59.37! Στους τελευταίους, αλλά στους ευτυχέστερους. Είχα καταφέρει έναν ακόμα στόχο.

Και για το 2014; Κλασικός Μαραθώνιος! Εδώ όμως δεν σηκώνει παλικαριές, εδώ θέλει προετοιμασία μεγάλη. Αρχισα από τον Ιούνιο να τρέχω, κι έφτασα στην εκκίνηση του Μαραθωνίου τον Νοέμβριο έχοντας στα πόδια μου 1.200 χλμ προπόνησης, λίγα, αν θέλεις να πετύχεις κάποια επίδοση, αρκετά όμως αν θέλεις απλώς να τερματίσεις. Κι εγώ ήθελα απλά να τερματίσω, να νιώσω επιτέλους αυτό που άκουγα από τους έμπειρους, σαν το υπέροχο συναίσθημα της άφιξης στο Καλλιμάρμαρο.

Στο πρώτο βήμα της διαδρομής θυμήθηκα τον Αυλωνίτη: «Ρε πού πάμε, ρε πού πάμε;». Τι να κάνω όμως, ήμουν μέσα στον χορό κι έπρεπε να χορέψω. Και χόρεψα, με πόνο, ιδρώτα, κούραση και πρόγραμμα. Ενυδάτωση, τροφοδοσία, και προσοχή στις κατηφόρες.

Τερμάτισα. Δεν είχα καταλάβει τι είχα κάνει. Το κατάλαβα, όταν λίγη ώρα μετά έμπαινα στην ταβέρνα όπου ήταν συγκεντρωμένοι όλοι οι αθλητές του ΣΑΦΑΝΣ, που είχανε τρέξει. Από τις εκδηλώσεις τους, τη χαρά τους και τα συγχαρητήρια, κατάλαβα ότι ελάχιστοι πίστευαν ότι θα τα κατάφερνα. Τα κατάφερα όμως, κι έγινα μαραθωνοδρόμος στα 64 χρόνια μου.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί το έκανα. Η πιο πιστευτή απάντηση που μου έχει δώσει ο εαυτός μου είναι: «Από περιέργεια! Βαρέθηκα ν’ ακούω να μου λένε για το υπέροχο συναίσθημα τερματισμού, κι εγώ να μην το έχω νιώσει!».
Επόμενος στόχος, να γιορτάσουμε τα 65 στον Μαραθώνιο της Κωνσταντινούπολης. Πόσων χρονών είσαι; 60, 62, 64; Ποτέ δεν είναι αργά. Κι εσύ μπορείς!