[Ειδικός] Μπορούμε να αποφύγουμε τους δρομικούς τραυματισμούς;

Οι δρόμοι μεγάλων αποστάσεων είναι ένας πολύ απλός και ωφέλιμος τρόπος προπόνησης τόσο για το αναπνευστικό και το κυκλοφορικό όσο και για το νευρικό και το μυοσκελετικό μας σύστημα. Ωστόσο, όπως κάθε μορφή άσκησης, ενέχει τον κίνδυνο τραυματισμού. Οι τραυματισμοί μπορεί να είναι αποτέλεσμα λανθασμένου τρόπου προπόνησης, ελλιπούς προθέρμανσης – αποθεραπείας ή υπέρμετρης επιβάρυνσης.

Για έναν αρχάριο αθλούμενο το προπονητικό πρόγραμμα και ο όγκος της προπόνησης πρέπει να αυξάνονται σταδιακά, προκειμένου να δίνεται στο σώμα η δυνατότητα να αφομοιώνει την προπόνηση και να πραγματοποιεί τις λειτουργικές – ασκησιογενείς προσαρμογές που απαιτούνται έτσι ώστε να αυξάνει τις αθλητικές του επιδόσεις.

Η σωστή προθέρμανση είναι ακρογωνιαίος λίθος για την αποφυγή των μυοσκελετικών τραυματισμών. Το χαλαρό τρέξιμο και οι διατατικές ασκήσεις (διατάσεις) των κάτω άκρων και του κορμού αποτελούν τον ενδεικνυόμενο τρόπο έναρξης μιας προπόνησης. Οι επιταχύνσεις, τα γνωστά «ανοίγματα», είναι ένας καλός τρόπος αύξησης της δρομικής ικανότητας ενώ παράλληλα προετοιμάζουν το σώμα για το κύριο μέρος του προγράμματος. Η αύξηση της έντασης της προπόνησης θα πρέπει να γίνεται σταδιακά και να μειώνεται στο τέλος της.

Η πλειονότητα των τραυματισμών που συμβαίνουν κατά το τρέξιμο αφορούν τα κάτω άκρα. Οι συνηθέστεροι εξ αυτών είναι οι μυϊκές θλάσεις. Ως θλάση ορίζουμε τη ρήξη λίγων ή περισσότερων μυϊκών ινών. Οι θλάσεις είναι αρκετά σοβαροί τραυματισμοί, η ένταση των συμπτωμάτων των οποίων εξαρτάται από την έκταση της βλάβης (1ου βαθμού, 2ου βαθμού, ολική ρήξη). Η ατελής αποκατάσταση των μυών ενέχει τον κίνδυνο της υποτροπής.

Μια άλλη μεγάλη κατηγορία αθλητικών τραυματισμών είναι τα διαστρέμματα. Το διάστρεμμα είναι διάταση ή ρήξη των ινών ενός συνδέσμου και κατηγοριοποιείται σε 1ου, 2ου βαθμού και 3ου (ολική ρήξη). Μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρό τραυματισμό προκαλώντας μακροχρόνια αστάθεια της άρθρωσης. Η άρθρωση που συνηθέστερα τραυματίζεται είναι η ποδοκνημική (αστράγαλος) και ακολουθεί το γόνατο. Ο στόχος της φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης έπειτα από ένα διάστρεμμα είναι η καταστολή των πρώιμων συμπτωμάτων και στη συνέχεια ο επαναπροσανατολισμός των κολλαγόνων ινών.

Ολοι οι αθλητικοί τραυματισμοί χρήζουν άμεσης διάγνωσης και αποκατάστασης. Η ατελής αντιμετώπισή τους ή η πιθανή παραμέλησή τους συνεπάγεται περιορισμό της προπόνησης και την πιθανή εγκατάσταση χρόνιων συνδρόμων. Η σωστή καθοδήγηση και θεραπεία από τον ορθοπεδικό (αρχικά) και τον φυσικοθεραπευτή εξασφαλίζουν την ταχεία και πλήρη επάνοδο στις καθημερινές και αθλητικές δραστηριότητες.