[Αγιογραφίες] Με οικογένεια

Είναι, λέει, σαν να χρωστάς στην τράπεζα. Αν έχεις μαζέψει κάποια λεφτά, αλλά δεν φτάνουν για τη δόση, δεν πειράζει. Πας στην τράπεζα και λες τόσα έχω, τα άλλα αργότερα. Κάπως έτσι θα μπορούσε, σύμφωνα με τον υπουργό Επικρατείας Αλέκο Φλαμπουράρη, να ρυθμίσει και η Ελλάδα τη δανειακή της σχέση με το ΔΝΤ, αν τύχει να βρεθούμε στην ανάγκη για τη δόση του Μαρτίου.

Εντάξει, είναι και θέμα στυλ. Ο Φλαμπουράρης τα εξήγησε όλα αυτά, φυσικά, καταπραϋντικά, με μια εκλαϊκευτική άνεση που ο καχύποπτος τηλεθεατής θα την εκλάμβανε ίσως ως ναΐφ. Δεν είπε πάντως κάτι ουσιωδώς διαφορετικό από τον ειδήμονα υπουργό Οικονομικών, που δήλωσε βέβαιος ότι δεν θα μας δυσκολέψει αυτό το «μικρό ταμειακό πρόβλημα».

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι τι λένε ο Φλαμπουράρης και οι άλλοι υπουργοί. Το πρόβλημα είναι τι δεν λένε. Το γεγονός δηλαδή ότι δεν είναι ακόμη σε θέση να πουν πώς θα λυθεί ο γρίφος της ρευστότητας.

Ο κατασκευαστής στο επάγγελμα Φλαμπουράρης ανήκει στη γενιά εκείνη των Αριστερών που έφτασαν στην ωριμότητά τους χωρίς ποτέ να διανοηθούν ότι θα χρειαζόταν να μιλήσουν τη γλώσσα της εξουσίας. Εζησε την ανανεωτική Αριστερά «από τα μπετά». Δεν έζησε μόνο την αγωνία των αγώνων αλλά και τη δικαίωσή τους στον κήπο της μεταπολιτευτικής ευημερίας, όταν πια το να είσαι ριζοσπάστης μόνο επικίνδυνο δεν ήταν.

Ηταν τα χρόνια που μπορεί να μην αποκτήσαμε Αριστερά του χαβιαριού, όπως οι Γάλλοι, ούτε Σοσιαλιστές της σαμπάνιας, όπως οι Αγγλοι. Αποκτήσαμε όμως ανθηρή Αριστερά του Φίλιον, του κολωνακιώτικου καφενείου όπου συχνάζει ο Φλαμπουράρης και θα μπορούσε να συγκεφαλαιώνει τον κόσμο της καφενειακής μακαριότητας στον οποίο επωάστηκε η κουλτούρα της αέναης αντιπολίτευσης. Μια πολιτική κουλτούρα ασύμπτωτη με τον παρόντα κόσμο των δανειακών καταναγκασμών και των δημοσιονομικών αδιεξόδων.

Πατρική, αλλά όχι πατριαρχική, φιγούρα ο υπουργός Επικρατείας βρίσκεται τώρα στο κέντρο ενός πυρήνα εξουσίας που μοιάζει να συγκροτήθηκε λίγο – πολύ «οικογενειακά» – με πρώτη ύλη τις προσωπικές σχέσεις και προπαντός τη στενή σχέση του ίδιου με τον Πρωθυπουργό. Είναι η περιλάλητη πλέον και στον διεθνή Τύπο «παρέα της Αίγινας», διά της οποίας υιοθετήθηκε από το κόμμα και ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Τυπικά, ο Φλαμπουράρης είναι επιφορτισμένος με τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου. Ουσιαστικά όμως φαίνεται να έχει ρόλο όχι τόσο μανατζερίστικο όσο συμβουλευτικό, ως Νέστωρ του Μαξίμου. Στα δύσκολα, άλλωστε, χρειάζεσαι την οικογένεια. Η ιδιαιτερότητα εδώ είναι ότι, πολιτικά, γονείς και τέκνα καλούνται να ενηλικιωθούν ταυτόχρονα.