[Θεωρείο] Η βραδιά των μεγάλων χαμένων

Σε κάποιες αναλύσεις στον ξένο Τύπο, η αποτίμηση του Eurogroup της περασμένης Παρασκευής έχει κάτι από τη βραδιά των Οσκαρ, αλλά χωρίς τη λάμψη του Χόλιγουντ: νικητές και χαμένους. Η ανάγνωση είναι βολική και φιλική προς τον χρήστη. Είναι, όμως, και κάπως αποπροσανατολιστική. Γιατί στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ένας που φεύγει από κάθε Eurogroup και κάθε Σύνοδο Κορυφής χωρίς το χρυσό αγαλματίδιο στα χέρια. Κι αυτός δεν είναι ούτε η συγκυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου ούτε ο «Μεγάλος Συνασπισμός» της Μέρκελ και του Γκάμπριελ. Ο μεγάλος χαμένος είναι η ίδια η ενωμένη Ευρώπη, δηλαδή όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του.

Στην ουσία, πρόκειται για κανονική πανωλεθρία. Από έρευνα του ιταλικού ινστιτούτου Unipolis που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα σε έξι χώρες της Ευρώπης προκύπτει ότι η ΕΕ δεν αρέσει σε κανέναν. Δεν αρέσει ούτε στους νικητές που, σύμφωνα με τον κλασικό ορισμό του Γκάρι Λίνεκερ, είναι πάντα οι Γερμανοί, ούτε στους συνήθεις χαμένους που είναι οι Ιταλοί και οι Ισπανοί. Δεν πολυαρέσει καν στους νέους, όπως είναι οι Πολωνοί. Και έχει πάψει να αρέσει και στους Γάλλους, δηλαδή σε εκείνους που άλλοτε ήταν οι πιο ενθουσιώδεις ευρωπαϊστές. Η γοητεία που ασκούσε κάποτε η ευρωπαϊκή ιδέα έχει δώσει τη θέση της στη δυσπιστία. Κι ένα κύμα νοσταλγίας για τα εθνικά νομίσματα μετατρέπει το ευρώ από «πλεονέκτημα» σε «αναγκαίο κακό».

Το αποτέλεσμα είναι ότι το πιο ενδιαφέρον πείραμα συμβίωσης στην Ιστορία κινδυνεύει να καταλήξει σε μια αναγκαστική συμβίωση όπου θα κυριαρχούν η αμοιβαία καχυποψία και οι πειθαναγκασμοί, ενώ θα εδραιώνεται η τοξική πεποίθηση ότι υπάρχει ένα πολιτισμικό χάσμα που είναι αδύνατον να γεφυρωθεί. Είναι μια εικόνα που αποτυπώθηκε κατεξοχήν στο Eurogroup. Η επιστράτευση ενδιαμέσων στη διαπραγμάτευση Σόιμπλε – Βαρουφάκη είναι μια κορυφαία σκηνή. Θα άξιζε όλα τα Οσκαρ του κόσμου αν δεν άνοιγε ακόμη μια πληγή σε αυτό που υποτίθεται ότι είναι η ενωμένη Ευρώπη – ένα οικοδόμημα που έχει θεμελιωθεί στην συνεννόηση και όχι μια Βαβέλ που τρίζει από την ασυνεννοησία.