[Αγιογραφίες] Δαρβινισμός

Οταν κερδίζει ο καραμανλισμός κάπου κάτι χάνει κάποιος Μητσοτάκης. Ακούγεται σαν νόμος του νεοδημοκρατικού δαρβινισμού – πολύ σχηματικό για να είναι αληθινό. Και όμως.

Στην περίπτωση της ανάδειξης του καραμανλικότερου των καραμανλικών Προκόπη Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας χαμένη δεν είναι η Ντόρα. Η φερόμενη ως πρόταση Καμμένου δεν είχε ποτέ σοβαρές πιθανότητες να «περάσει» από τη λαφαζανική φρουρά.

Αντιθέτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρέπει να άκουσε και με μεγάλο ενθουσιασμό τα νέα της υποψηφιότητας Παυλόπουλου. Δεν θα είχε λόγο, αν δεν τον βάραινε μια νωπή αντιπαράθεση. Ο πρώην υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης απειλούσε με επανέλεγχο τους χιλιάδες συμβασιούχους που είχαν μονιμοποιηθεί με την περιλάλητη ρύθμιση Παυλόπουλου. Αυτό δεν άρεσε στον τελευταίο. Εστειλε μάλιστα και σχετικές επιστολές, υπερασπιζόμενος τη ρύθμισή του, οι οποίες διέρρευσαν στον Τύπο. Αλλά, τέλος πάντων. Η ζωή προχωράει. Η προεδρική εκλογή έχει το θεσμικό βάρος για να παραδώσει τα παλιά εσωκομματικά «τάκλιν» στη λήθη.

Αλλωστε ο Μητσοτάκης έχει τώρα άλλες προτεραιότητες. Εχει πιο επείγοντα τάκλιν να διεκπεραιώσει. Το πρώτο το κατάφερε, λένε, εις βάρος των υπολοίπων δελφίνων. Οι άλλοι φέρονται να τήρησαν τη συμφωνία για αποχή από τα κομματικά αξιώματα. Εκείνος δεν αντιστάθηκε στον ρόλο-βιτρίνα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Κυριάκος προσφερόταν ως μητσοτακικό άλλοθι στον Σαμαρά. Η είσοδός του στην κυβέρνηση ήταν το αντίβαρο για τον παροπλισμό της Ντόρας. Επειτα από πολυετή αναμονή, ο αδελφός ήταν ο ευνοημένος αυτής της σχέσης αμοιβαίου αποκλεισμού. Επί της καραμανλικής πενταετίας πάντα περίμενε την υπουργοποίησή του και ποτέ δεν ερχόταν, αφού η οικογενειακή μερίδα στο σχήμα ήταν κατειλημμένη.

Η αλήθεια είναι ότι η συνεργασία του υπουργού Μητσοτάκη με το Μαξίμου διέλυσε την αρχική καχυποψία. Ο Μητσοτάκης διψούσε για την ευκαιρία και δεν είχε καμία ιδεολογική αναστολή να υιοθετήσει ως δικές του τις μνημονιακές επιταγές για τη Δημόσια Διοίκηση. Οι αυτόπτες περιγράφουν τον ζήλο με τον οποίο επιχειρούσε να κερδίσει τους εκπροσώπους των δανειστών, «επιμελής, με τα power-point του (τις ψηφιακές παρουσιάσεις) – ήταν σαν να παρακολουθείς φοιτητή να παρουσιάζει εργασία σε αμερικανικό πανεπιστήμιο».

Η προσπάθεια δεν απέδωσε, πάντως, εκλογικά. Το προφίλ του ευλαβούς φιλελεύθερου που τρώει κηφήνες του Δημοσίου για πρωινό δεν ήταν αρκετό για να διατηρηθεί η πρωτιά στη Β’ Αθηνών. Την «έκλεψε» ο νεοφερμένος Δένδιας, του οποίου ο Μητσοτάκης βρίσκεται τώρα ομοτράπεζος στα γαλάζια συμπόσια.

Νωρίς νωρίς, πριν καν αρχίσουν τα τραπεζώματα, ο Μητσοτάκης είχε έτοιμη τη διάγνωση για την εκλογική ήττα. Η ΝΔ, είπε, έχει γίνει κόμμα ηλικιωμένων. Δεν εννοούσε τα στελέχη. Εννοούσε  τους ψηφοφόρους.

Δεν ακούγεται παράλογο. Μόνο όσοι είναι πολύ παλιοί για να αλλάξουν συνήθειες έμειναν πιστοί. Είναι κάτι που ισχύει όχι μόνο για τα κόμματα. Ισχύει και για τα ονόματα. Είχε φανεί το 2012 με την επίδοση του κόμματος «Μπακογιάννη». Φάνηκε τώρα με την τύχη του κόμματος «Παπανδρέου». Ονόματα για ηλικιωμένους.