[Αγιογραφίες] Χυλός

Δεν ήταν ούτε ανταρσία ούτε διευθέτηση. Ούτε χειροτονία ούτε συνωμοσία. Το δείπνο των στελεχών της ΝΔ στην Αθηναΐδα ήταν κάτι σαν «Πενήντα αποχρώσεις του γαλάζιου». Πολύ ρηχό για να είναι ρομάντζο και πολύ σοφτ για να είναι πορνό.

Κανείς από τους επίδοξους αρχηγούς που προσήλθαν στο δείπνο δεν κάθησε στην κεφαλή του τραπεζιού. Καμία φιλοδοξία δεν ήταν μεγαλύτερη από τις άλλες. Ούτε καν του Νίκου Δένδια, που σε σύγκριση με τους υπόλοιπους έχει πάρει τους περισσότερους σταυρούς – όχι πια στη μακρινή Κέρκυρα, αλλά στη Β’ Αθηνών.

Σαμαρικός ο Δένδιας δεν ήταν ποτέ. Στην εσωκομματική αναμέτρηση του 2009 είχε ταχθεί με την Ντόρα. Εδεσε ωστόσο με τον Σαμαρά «επιχειρησιακά», στο θέατρο της διακυβέρνησης. Πέτυχε στο Δημόσιας Τάξης και γι’ αυτό ανταμείφθηκε από το Μαξίμου με το Ανάπτυξης και, κυρίως, με την «προαγωγή» του στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια. Ακόμη και η ανεπιθύμητη για τον ίδιο μετακίνησή του στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας – στη θέση που άδειασε όταν ο Αβραμόπουλος πήγε στην Κομισιόν – είχε ερμηνευθεί από τους συνυποψηφίους του στη Β’ Αθηνών ως ευεργεσία. Προστατευόταν, έλεγαν, με ένα χαρτοφυλάκιο υψηλού κύρους, αλλά μηδενικού πολιτικού κόστους, λίγο πριν από τις εκλογές.

Στην τραυματισμένη ΝΔ του παρόντος ισχύει ό,τι και στο ένδοξο παρελθόν. Δεν πας πουθενά χωρίς οικογένεια. Ο Δένδιας δεν ανήκει σε καμία. Εχει λόγους να θέλει να υιοθετηθεί και από τις δύο. Αλλά – από τη σκοπιά όσων δεν ήταν στο δείπνο και ψηλαφούν ακόμη τις πληγές του παρελθόντος – φιλήθηκε ήδη με τους Μητσοτάκηδες. Εγινε, λένε, μέρος της σκηνοθεσίας τους, όπως το 1997 ο Σουφλιάς. Τότε ο Λαρισαίος έδωσε μια εκ των προτέρων χαμένη μάχη ως εμπροσθοφυλακή της οικογένειας. Τον ίδιο κίνδυνο διατρέχει τώρα και ο Δένδιας: να τον χρησιμοποιήσουν, αντί να τους χρησιμοποιήσει.

Είναι μια άποψη που βλέπει με καχυποψία ακόμη και την άρνηση της αρχηγικής φιλοδοξίας. Είναι η άποψη που θέλει το Μητσοτακαίικο να τους ανεβάζει όλους στην πασαρέλα, διατηρώντας την ασφάλεια της απόστασης – με την επίγνωση ότι καμιά φορά ο μόνος τρόπος για να διατηρήσεις ζωντανή τη φιλοδοξία είναι να την αποκηρύσσεις.

Ούτως ή άλλως, ο Δένδιας εμφανίστηκε μαζί με τους άλλους ως μέλος ενός θιάσου, από τον οποίο κανείς δεν νιώθει αρκετά ισχυρός για να ξεχωρίσει. Κανείς δεν δείχνει να είναι σε θέση να διεκδικήσει ένα κόμμα που – όπως ο άλλος πυλώνας του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης – έχει απομείνει βάρος μάλλον, παρά τρόπαιο. Γι’ αυτό και η πρόβλεψη είναι ότι θα χρειαστούν ακόμη πολλά τραπεζώματα όπου θα φάνε και θα φαγωθούν πολλοί. Ακόμα είναι νωρίς. Ακόμα είμαστε στη φάση που – όπως το λέει παλαιό στέλεχος – «ανακατεύουμε τον χυλό».