ΤΟΜΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Καθώς η σκόνη των εκλογών κατακάθεται και η Ελλάδα αρχίζει να βρίσκει διαύλους επικοινωνίας με την Ευρώπη και τους δανειστές, θα ήταν χρήσιμο να ξεκαθαριστεί κάτι: στις 25 Ιανουαρίου η εντολή του εκλογικού σώματος αφορούσε την αλλαγή κυβέρνησης. Οχι την αλλαγή καθεστώτος. 

Ομως η προσπάθεια της νέας κυβέρνησης να «ποινικοποιήσει» τις ενέργειες της προκατόχου της – χαρακτηριστικά τα όσα είπε ο Πρωθυπουργός για την παράταση του Μνημονίου κατά τη δευτερολογία του στις προγραμματικές δηλώσεις – υποδηλώνει αυτό ακριβώς: τη διάθεση του ΣΥΡΙΖΑ να θεωρεί εαυτόν όχι ως φυσιολογική συνέχεια στο πλαίσιο της εναλλαγής στην εξουσία, αλλά ως τον φορέα μιας «διαφορετικής» εξουσίας, που έχει δικαίωμα να ισοπεδώνει σε όλα τα επίπεδα τους πολιτικούς του αντιπάλους. Είναι μια θεωρία που πάει να γίνει πράξη στη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης με καπέλωμα της δημοσιοϋπαλληλίας, στο όνομα της οποίας όμνυε προεκλογικά το κυβερνών κόμμα. 

Παράλληλα είναι προφανές ότι η ευφορία που – πρόωρα ή όχι – προκάλεσε στην κυβέρνηση και στην ελληνική κοινωνία η πρώτη προσέγγιση με τους δανειστές στις Βρυξέλλες – δεν πρέπει να εκληφθεί ως λευκή επιταγή για τα επόμενα βήματα. Ούτε ως αφορμή για έναν ιδιότυπο αριστερό ρεβανσισμό. 

Η κυβέρνηση έχει βεβαίως – όπως όλοι – το δικαίωμα να επιλέγει τους εχθρούς της. Η συγκυρία όμως είναι τέτοια, που δεν της δίνει το δικαίωμα να επιλέγει τους φίλους της. Χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή στήριξη. Και για να το επιτύχει πρέπει να πολιτευθεί ως κυβέρνηση – όχι ως καθεστώς. Ή για να το πούμε αλλιώς, επικαλούμενοι έναν συμπατριώτη του Ματέο Ρέντσι, τον Αντόνιο Γκράμσι, «τομή στη συνέχεια», σύντροφοι!