[Αγιογραφίες] Βάιραλ

Ρίγος. Θάμβος. Πάταγος. Ή – όπως λέμε στα ελληνικά ό,τι απλώνεται σαν ιός στο Διαδίκτυο – viral. Από το τριήμερο των προγραμματικών δηλώσεων, η μόνη ομιλία απλού βουλευτή που έγινε «βάιραλ» ήταν του Κώστα Ζουράρι. Του μόνου βουλευτή που είχε τη λυρική τόλμη να σαλτάρει από τον «Εκκλησιαστή» στον Ελύτη και από τον Θουκυδίδη στον Ρίτσο. Του μόνου που είχε τη θεατρική εντιμότητα στο τέλος να υποκλιθεί – ανταποκρινόμενος στο διακομματικό χειροκρότημα της «πλατείας».

Δεν ήταν μια τυχαία ατραξιόν. Ηταν ένας θρίαμβος πολιτικά συμβολικός. Ο προερχόμενος από την Αριστερά Ζουράρις δεν είναι ένας απλός βουλευτής της συμπολίτευσης. Είχε προφητικά ενσαρκώσει τη συγκυβέρνηση στην οποία έδωσε χθες ψήφο εμπιστοσύνης. Εκπροσωπούσε στα παράθυρα της τηλεοπτικής δημοκρατίας τη διασταύρωση του αριστερού με τον εθνικά αυτάρεσκο λόγο, χρόνια πριν η κρίση αναλάβει να ολοκληρώσει αυτήν την ώσμωση.

Χρόνια πριν συρρεύσουν στο αντιμνημονιακό μέτωπο, αριστερός ριζοσπαστιμός και εθνική ανασφάλεια είχαν συναντηθεί σε κοινούς τόπους. Στον φόβο για την παγκοσμιοποίηση. Στην εχθρότητα κατά της υπερδύναμης. Στην καχυποψία κατά της Ευρώπης. Στον αγώνα κατά των «συστημικών» κομμάτων, κατά των «συστημικών» ΜΜΕ, γενικώς κατά του «συστήματος». Στη δυσπιστία προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και την πίστη προς την αποκαλούμενη «αμεσοδημοκρατία».

Εντάξει, μπορεί κανείς να επικαλεστεί την ιδιαιτερότητα του ύφους του Ζουράρι, την ιδιωματική του εκφραστικότητα, για να τον κατατάξει ως περίπτωση ανεπίδεκτη πολιτικών προεκτάσεων. Ομως, πόσον Ζουράρι ακούει κανείς στην άποψη ότι σήμερα «συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με την Επανάσταση του 1821», μόνο που τώρα «ο αγώνας διεξάγεται ενάντια στην Ιερή Συμμαχία των αγορών»; Πόσο Ζουράρι ακούει κανείς σε αυτή τη διαπίστωση του Κωνσταντίνου Τσουκαλά; Ποιος παίζει από την παρτιρούρα του άλλου;

Ο αντίλογος είναι γνωστός. Δεν είναι η Αριστερά που έφερε την εθνικιστική Δεξιά στην εξουσία. Το έκαναν πρώτα τα κόμματα του παλαιού δικομματισμού, όταν την υποδέχθηκαν, υπό άλλον τότε κομματικό φορέα, στην κυβέρνηση. Τότε οι μέινστριμ πολιτικές δυνάμεις είχαν χρησιμοποιήσει ως αντέρεισμα τον ΛΑΟΣ. Δεν έφθασαν, όμως, ποτέ να τον εγκολπωθούν με τη συντροφική θέρμη με την οποία οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ έσφιγγαν χθες στην αγκαλιά τους τούς συναδέλφους τους των ΑΝΕΛ.

Αν ακολουθήσει κανείς τον τρόπο του Ζουράρι, τα αγκαλιάσματα αυτά έχουν ελληνοπρεπέστατο χαρακτήρα. «Διδάξαμε», είπε ο βουλευτής, «εμείς οι Ολύμπιοι, πώς η έρις γίνεται έρως».

Η κλυδωνιζόμενη δημοκρατία της κρίσης έχει υποθάλψει πολλές τέτοιες μεταμορφωτικές συνευρέσεις. Η τραγωδία ερωτοτροπεί με την κωμωδία. Η Βουλή παντρολογιέται με την πλατεία. Η φαντασία καβαλάει την πραγματικότητα.