[Αγιογραφίες] Τούρτες

Η αντιπολίτευση ξεκίνησε. Θα μπορούσε να είναι ο σύντομος τίτλος της χθεσινής ομιλίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Θα ήταν όμως ένας τίτλος παραπλανητικός.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση μέχρι τώρα πορεύεται σε ένα περιβάλλον σχεδόν σιωπηρής ανοχής. Η κριτική ήταν σποραδική και χαμηλόφωνη. Οχι όμως από τον Βενιζέλο. Εκείνος είχε φροντίσει να δείξει από την αρχή τις προθέσεις του. Οι παρεμβάσεις του είχαν τον υβριδικό χαρακτήρα επαινετικού αναθέματος. Προσέφερε τη συναίνεσή του στη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, βαφτίζοντάς την ταυτόχρονα «τερατογένεση». Δήλωνε την υποστήριξή του στην Πρόεδρο της Βουλής, εκφράζοντας την ελπίδα ότι δεν θα επαναλάβει τον κοινοβουλευτικό εαυτό της.

Η ευκολία να επιτίθεται στους αντιπάλους του πετώντας αυτές τις τούρτες με δηλητήριο ήταν πάντα μέσα στο ρεπερτόριο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Ομως είναι η πρώτη φορά που ο Βενιζέλος βρίσκεται ως πολιτικός αρχηγός στην αντιπολίτευση. Είναι μια συνθήκη που ταιριάζει στις πολιτικές του δεξιότητες – για να μην πούμε στην ιδιοσυγκρασία του. Του ταιριάζει να επιτίθεται. Κι αυτό επιβεβαιώνεται και αντίστροφα αν αναλογιστεί κανείς ότι τα πιο μεγάλα λάθη του τα έχει κάνει αμυνόμενος.

Το ερώτημα είναι για πόσον καιρό θα παίζει σε αυτό το γήπεδο. Είναι ένα ερώτημα που ο ίδιος έχει αφήσει μισάνοιχτο, αναβάλλοντας τις διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ για τον Μάιο – και συναρτώντας τες εμμέσως με τις αντοχές της κυβέρνησης.

Στο καμίνι της κρίσης κάηκαν πολλές πολιτικές καριέρες. Η καριέρα του Βενιζέλου ήταν σύστοιχη με τη μοίρα του κόμματός του. Ενός κόμματος που παρότι έχει απομείνει σαν οχληρή εκκρεμότητα – κάτι σαν τύψη της Μεταπολίτευσης – βρίσκει ακόμη πολλούς πρόθυμους να το αναλάβουν.

Τώρα το στοίχημα του Βενιζέλου μοιάζει να είναι προσωπικό. Παίζεται επέκεινα του κόμματος. Δεν το λέει, αλλά το δηλώνει με όλους τους υπόλοιπους τρόπους, ότι περιμένει τη δικαίωσή του. Περιμένει την de facto απονομιμοποίηση της άποψης ότι υπήρχε άλλος δρόμος, εκτός από εκείνον που αναγκάστηκε να ακολουθήσει, με κόστος την εξαέρωση του πολιτικού του χώρου.

Είναι μία προσδοκία που θα μπορούσε κανείς να πει ότι φαίνεται ήδη να εκπληρώνεται κατά 70%. Αν ισχύει η ποσόστωση του υπουργού Οικονομικών, το 70% των μεταρρυθμίσεων που περιλαμβάνει το Μνημόνιο είναι σωστές – το 30% μόνο είναι απαράδεκτες.

Το πρόβλημα είναι ότι, όταν αυτή η διαπίστωση προέρχεται από τα χείλη του Βαρουφάκη, μπορεί να ακουστεί. Οταν προέρχεται από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ισχύει ο αμείλικτος νόμος: οι αποδέκτες έχουν σκοτώσει τον αγγελιαφόρο πριν τους βρει το μήνυμα.