[Θεωρείο] Με το μπαζούκας στον ώμο

Τι ακριβώς είναι αυτό το απόρρητο έγγραφο της γερμανικής κυβέρνησης που περιήλθε στην κατοχή του Ρόιτερ; Η φυσιολογικά σκληρή γραμμή που υιοθετεί κανείς στην αρχή μιας διαπραγμάτευσης ώστε να έχει περιθώρια για υποχώρηση στη συνέχεια; Ή ένα μπαζούκας που η Ανγκελα Μέρκελ έβαλε ξαφνικά στον ώμο της και δεν βλέπει την ώρα να τραβήξει τη σκανδάλη; Είναι η αρχή μιας συμφωνίας ή το τέλος μιας ψευδαίσθησης; Οποια ανάγνωση και αν επιλέξει κανείς, το συμπέρασμα είναι ένα: η κυβέρνηση έφθασε στον πυρήνα του προβλήματος. Και αυτός δεν βρίσκεται στη Ρώμη, στο Παρίσι ή στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο.

Η γερμανική καγκελαρία λειτούργησε με χειρουργική ακρίβεια αλλά και μια υποψία σαδισμού. Οταν το απόρρητο έγγραφο είδε το φως ο έλληνας Πρωθυπουργός συναντούσε στο Μέγαρο των Ηλυσίων τον γάλλο πρόεδρο. Η διαρροή στέρησε εκ των πραγμάτων από τη συνάντηση μεγάλο μέρος της σημασίας της. Εγινε το υλικό μιας επίδειξης ηγεμονίας με αποδέκτη όχι μόνο την Αθήνα αλλά και το Παρίσι. Το μήνυμα είναι ότι ο λογαριασμός γίνεται πάντα στο τέλος και πάντα στο Βερολίνο, ακόμη και αν οι εταίροι του καταπίνουν χιλιόμετρα ανταλλάσσοντας επισκέψεις μεταξύ τους.

Η εικόνα δεν κολακεύει ασφαλώς την Ευρώπη. Δεν την κολακεύει ούτε η χαλαρή στήριξη που προσέφεραν στην Αθήνα προχθές η Ρώμη και χθες το Παρίσι. Η εικόνα όμως είναι αυτή. Και στο κάδρο δεν υπάρχει μόνο μια καγκελάριος με ένα μπαζούκας στον ώμο – υπάρχει και μια ελληνική κυβέρνηση που στέκεται απέναντι μόνη της. Σε αυτό το πλαίσιο, η χθεσινή πρώτη αντίδραση του Μαξίμου, το οποίο κινήθηκε στη λογική της σύγκρουσης, ήταν αναμενόμενη και μάλλον ενδεδειγμένη. Σημασία έχει, όμως, η συνέχεια. Τότε θα φανεί εάν σε αυτή την προαναγγελθείσα μονομαχία η κυβέρνηση διαθέτει μπαζούκας για τον δικό της ώμο, αν θα παίξει τον ρόλο του Δαβίδ ή αν θα ορμήσει στον αντίπαλο με την τρέλα ενός βομβιστή αυτοκτονίας.