[Κραυγές και ψίθυροι] Πουκάμισο αδειανό

Θυμάμαι στη δεκαετία του 1980, όταν τα «κουρέλια» δεν τραγουδούσαν πλέον και τα εν δυνάμει golden boys άρχιζαν να συγκροτούν τη νέα τάξη, ανάμεσα στα αμερικανικά βιβλία αυτοβελτίωσης υπήρχαν και εγχειρίδια με συμβουλές για το πώς να ντύνεσαι ανάλογα με το τι θέλεις να πετύχεις. Θυμάμαι κάποιο με τίτλο «Dress to Success» που είχε στο εξώφυλλο ένα ανδρικό πέτο με γκρι κουστούμι και γραβάτα. Ηταν τρομακτικό, έτσι ακέφαλο που φιγουράριζε. Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά πίστευα ότι αυτά ήταν τόσο ξεπερασμένα όσο και οι βάτες στα ταγέρ της «Δυναστείας». Δεν φανταζόμουν ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα οι γραβάτες μένουν. Είτε δεμένες είτε λυτές.

Ναι, η σύμβαση του dress to success είναι ακόμη εδώ και παντοδύναμη, έστω και αν έχουν αλλάξει οι όροι. Το αποδεικνύουν από το δώρο του Ματέο Ρέντσι στον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τα εκτενή σχόλια του βρετανικού Τύπου για το αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ντύνεται σαν πορτιέρης. Στα καθ’ ημάς δε, η σημειολογία του αριστερού dress code ανέσυρε από τη σκόνη του χρόνου τα περί αμπέχωνου και ταγαριού – που τώρα φοράνε και κρατάνε οι χίπστερ.

Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ξέρω πώς ακριβώς ντύνονται οι πορτιέρηδες ούτε οι κομμουνιστές – θεωρητικά, κομμουνίστρια είναι και η Μιούτσια Πράντα. Ονειρεύομαι όμως έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα φοράνε στον δημόσιο βίο τους ό,τι θέλουν και ό,τι τους εκφράζει. Οχι απέξω γκρι κοστούμια και από μέσα κόκκινες ζαρτιέρες.