[Στίγμα] Bαρύ αξάν σέρτικο

Μου είναι εντελώς αδιάφορο εάν ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είναι φίλος, γνωστός ή έχει στην κατηγορία «έλα να βγάλουμε μια selfie μαζί» τον ρώσο υπερεθνικιστή φιλόσοφο Αλεξάντρ Ντούγκιν. Ούτε και μου λέει κάτι η φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο και τους δείχνει στα σκαλιά του Πανεπιστημίου Πειραιώς, μαζί με κάτι φοιτητές. Ο Κοτζιάς είναι αυτός που είναι, τον ξέρει πολύς κόσμος στην Αθήνα και αλλού, και προφανώς το ποιος είναι το γνωρίζει και εκείνος που τον έχρισε υπουργό των Εξωτερικών, ήτοι ο πρόεδρος Αλέξης. Τι συζητάμε τώρα;

Αντιθέτως, εγώ βρίσκω εξαιρετικά χρήσιμη την παρουσία του στην κυβέρνηση στην παρούσα φάση – γνωρίζει άπταιστα γερμανικά, άρα θα του είναι απαραίτητος του προέδρου Αλέξη κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις 12 Φεβρουαρίου, οπότε και το αριστερό μου αγόρι θα «γνωριστεί» με τη φράου Ανγκελα.

Τα «μιλάει» βέβαια με μια κάπως ανατολικογερμανική προφορά, «αξάν» που απέκτησε κατά τη θητεία του στην Ανατολική Γερμανία, αλλά ποιος ασχολείται με αυτό;

Της ίδιας ποιότητος ανατολικογερμανικά μιλάει και η φράου – Ανατολικογερμανίδα, γαρ, κόρη ιερέως.

Ο Κοτζιάς δεν ήταν γιος ιερέως, όχι. Στην Ανατολική Γερμανία βρέθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Τον είχε στείλει τότε το ΚΚΕ να σπουδάσει, μαζί με κάτι άλλους, ως φέρελπι νέο στέλεχος του κόμματος (τι θυμήθηκα κι εγώ τώρα).

Το παρελθόν φυγείν αδύνατον

Ολοι έχουμε παρελθόν, και η κυρία Ράνια Αντωνοπούλου, αναπληρώτρια υπουργός για την Καταπολέμηση της Ανεργίας, το δικό της. Αλλά δεν μπορώ να εκτιμήσω αν αυτό το παρελθόν θα επηρεάσει το παρόν της, στην κυβέρνηση. Διότι στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ στο οποίο εργαζόταν επί σειρά ετών ως επιστημονική σύμβουλος τη θυμούνται να εισηγείται τις ελαστικές μορφές εργασίας ως τη λύση για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Διερωτώμαι εάν αυτές τις μορφές εργασίας (του τύπου τετράωρα, τρίωρα, ορισμένες ημέρες απασχόλησης τον μήνα και άλλα πολλά) θα τις υλοποιήσει τώρα που είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Τι άλλο μου είπαν για την ερίτιμο κυρία Ράνια; Α, ναι. Είναι σύζυγος λέει – άκου σύμπτωση τώρα – του επικεφαλής εκείνου του Levy Economics Institute, το οποίο άνοιξε τις πόρτες στον πρόεδρο Αλέξη να μιλάει ενώπιον πανεπιστημιακών ακροατηρίων. Δημήτρης Παπαδημητρίου λέγεται ο σύζυγος της κυρίας, πράγμα που δεν είδα σε κανένα βιογραφικό από αυτά που μοίρασε ο ΣΥΡΙΖΑ για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Τους μάτιασα μάλλον

Απλώς πάμε και εμείς ψάχνοντας στα τυφλά, να δούμε ποιος είναι ποιος. Οπως προεκλογικά σας ανέφερα για το υπό διαμόρφωση πολιτικό ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής Δημήτρης Βίτσας – Πέτη Πέρκα: εκείνος υποψήφιος στη Β’ Αθηνών, εκείνη στη Φλώρινα. Δεν δάγκωνα καλύτερα τη γλώσσα μου; Τους μάτιασα τους ανθρώπους. Αυτός μεν εξελέγη χαμηλά, πολύ χαμηλά, πιο χαμηλά δεν γίνεται (15ος!!!) παρότι γραμματέας του κόμματος, αυτή όμως όχι. Απέτυχε παρότι, από ευτυχή θα τη χαρακτηρίσω συγκυρία και ύστερα από μια εντελώς τυχαία αποψίλωση του ψηφοδελτίου απ’ οτιδήποτε άλλο, τοποθετήθηκε πρώτη σε αυτό. Οι συμπατριώτες του φίλου μου Γιώργου Λιάνη ουδόλως εκτίμησαν τα προσόντα της κυρίας Πέτης και αντ’ αυτής εξέλεξαν άγνωστό μου κύριο ονόματι Κων. Σέλτσα.

Την κακοτυχία του ζεύγους ασφαλώς συμπλήρωσε η σύνθεση της κυβέρνησης: ο πρόεδρος Αλέξης άφησε εκτός κυβέρνησης τον πολυτάλαντο γραμματέα, πράγμα για το οποίο τον μέμφομαι εντελώς!

(Και απεκδύομαι πάσης ευθύνης εννοείται. Ή μήπως όχι;).

Αμείλικτα ερωτήματα

Στο μεταξύ, δεν έχω καθόλου νέα για το άνοιγμα της ΕΡΤ και ανησυχώ. Δεν φαντάζομαι – δεν φαντάζομαι λέω – να ξεχαστεί ο ηρωικός αγώνας της ακατάβλητης ΠΟΣΠΕΡΤ. Και επειδή ήμουν κάπου χθες και έτυχα σε μια συζήτηση που είχαν δύο πρώην εργαζόμενοι (για την ακρίβεια, όπου «συζήτηση» πλάκωμα) σχετικά με τις αποδοχές τους – άκουσα κάτι ιλιγγιώδη 7άρια (σε χιλιάρικα) – θέλω να ελπίζω ότι οι άνθρωποι θα επανέλθουν με τις ίδιες αποδοχές και με το ίδιο καθεστώς που ίσχυε την ημέρα που ο Σαμαράς τούς κατέβασε βλακωδώς τους διακόπτες, ε;!

Με τίποτε λιγότερο. Και επειδή χθες όλη την ημέρα αναζητούσα τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γαβριήλ, Γκάμπριελ για τους φίλους του, Σακελλαρίδη, προκειμένου να έχω μια πιο έγκυρη πληροφόρηση περί της τύχης της ΕΡΤ, αλλά δεν κατάφερα να μιλήσω γιατί – φαντάζομαι – είχε φόρτο εργασίας, θέλω να ελπίζω ότι κάποιος θα μας ενημερώσει, διότι καιγόμαστε να μάθουμε.

Ηρωικό ταμείο

Επίσης μια και αναφέρθηκα στην ηρωική, αδάμαστη ΠΟΣΠΕΡΤ, έχω μια μικρή αναφορά για τον υπουργό κατά της Διαφθοράς Παναγιώτη Νικολούδη: η ΠΟΣΠΕΡΤ, υπουργέ μου, είχε ως ομοσπονδία ταμείο στο οποίο συνεισέφεραν τα μέλη της ομοσπονδίας αλλά και η ΕΡΤ ως φορέας μέχρι κάποια περίοδο.

 Οταν όμως έκλεισε η ΕΡΤ, η ΠΟΣΠΕΡΤ, διαχειρίστρια του ταμείου, το μετέτρεψε ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ εν γνώσει της παρέας που τη διοικεί, σε απεργιακό ταμείο. Υποθέτω λοιπόν, κύριε υπουργέ, θα είχε ένα ενδιαφέρον να διερευνηθεί το θεματάκι, διότι τα λεφτά ήταν πολλά και ορισμένοι εκεί όλο και κάποιες εξηγήσεις θα έχουν για τη διαχείρισή τους αυτόν τον ενάμιση χρόνο.

Βαφτίσεις

Κατά τα λοιπά, με την καινούργια διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μαθαίνουμε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, τα οποία προφανώς μας είχαν διαφύγει ή δεν υπήρχαν καν στη σφαίρα του γνωστικού μας αντικειμένου (τι είπα πάλι ο άνθρωπος). Αναφέρομαι στις «επενδυτικές ευκαιρίες» που μπήκαν στη ζωή μας «έτσι ξαφνικά» – προχθές το βράδυ συγκεκριμένα τις ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, με την προσθήκη ότι θα ενταχθούν σε έναν κατάλογο ο οποίος συντάσσεται κατ’ αυτάς.

Αλλά τι είναι αυτές οι «επενδυτικές ευκαιρίες» δεν εξήγησε. Να τρώγονται δεν το βλέπω. Να πίνονται, επίσης, δεν φαντάζομαι. Κάτι άλλο είναι λοιπόν. Κάτι που ψυχανεμίζομαι «πωλείται όπως είναι επιπλωμένο, με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο» – στίχος που ανήκει στο έργο του γνωστού αοιδού Αντύπα υπό τον τίτλο «Πωλείται και το σπίτι μου»!

Να προβλέψω κάτι; Δεν ξέρω τι θα κάνουν τελικά και αν θα τα καταφέρουν, αλλά στις «βαφτίσεις», στις μετονομασίες και στο παραμύθι θα αποδειχθούν μανούλες – να μου το θυμηθείτε.

Μακιαβενιζέλος

Κλείνοντας για σήμερα, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην απόφαση του προέδρου «ώς τον Μάιο τουλάχιστον» Βαγγέλη να παραιτηθεί από πρόεδρος. Αποφεύγω επιμελώς να πω το «επιτέλους το κατάλαβε», διότι αντιλαμβάνομαι τη συναισθηματική φόρτιση (λέμε τώρα) που διακατέχει το σύνολο των νυν και τέως οπαδών τού άλλοτε κραταιού Κινήματος. Και στέκομαι σε αυτή καθαυτή την απόφασή του να συγκαλέσει συνέδριο τον Μάιο. Γιατί τον Μάιο και όχι τον Φεβρουάριο; Ή έστω στις αρχές Μαρτίου; Διότι υποψιάζομαι ότι αυτό το «συνέδριο τον Μάιο» έχει από κάτω του μια προσμονή, μια προσδοκία, μια αισιοδοξία – ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρεύσει τις επόμενες εβδομάδες, άσε να έχω εγώ το μαγαζί, ποτέ δεν ξέρεις.

(Οχι, δεν είμαι καχύποπτος, για τον Βενιζέλο μιλάμε αδέλφια).