[Στίγμα] Ευσταλής ως Πρόεδρος

Στον Κώστα Καραμανλή έχει προτείνει, ήδη από τη Δευτέρα, ο πρόεδρος Αλέξης το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλά ο άλλος ζήτησε προθεσμία «να το σκεφθεί». Η πληροφορία είναι έγκυρη και καθ’ όλα διασταυρωμένη. Η (ανώτερη κυβερνητική) πηγή μου μού δήλωσε, στο περιθώριο της ορκωμοσίας-υπερπαραγωγής της νέας κυβέρνησης, ότι «είμαι σχεδόν βέβαιος πως η απάντηση θα είναι “όχι”».  

Ετσι θα πρέπει να θεωρείται, κατά τη γνώμη μου, οριστικό, αμετάκλητο και τελειωμένο: ο  νέος πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ονομάζεται Δημήτρης Αβραμόπουλος. Θα ανακοινωθεί τις αμέσως επόμενες ημέρες, πιθανώς πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, και η (πρώτη) ψηφοφορία για την εκλογή του προσδιορίζεται για τις 11 Φεβρουαρίου.  Στόχος είναι ο «Μητσάρας» κατά τους φίλους του να εκλεγεί ώς τα μέσα Φεβρουαρίου, αλλά δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει αυτό, διότι υπάρχουν και κάτι (συνταγματικές) προθεσμίες οι οποίες πρέπει(;) να τηρηθούν. Οπως και να έχει το πράγμα, η ουσία είναι ότι λίγες ημέρες πριν, λίγες μετά, ο ευσταλής ως εύζωνος της Ανακτορικής Φρουράς, μια νότα κομψότητας στο Κολέγιο των βλάχων της Ευρώπης Επιτρόπων, θα είναι ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και σε ό,τι με αφορά, είμαι ιδιαιτέρως ευτυχής διότι ένας ακόμη φίλος μου προάγεται.

Ολα έχουν εξήγηση

Γιατί (όμως) Αβραμόπουλος; Διότι διαθέτει «ένα συναινετικό προφίλ με υψηλό κύρος» και «η αντίληψή μας είναι ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να εκφράζει από τη μια μεριά μια ευρύτερη συναίνεση και από την άλλη μεριά να είναι ένα πρόσωπο με πολιτική εμπειρία και κύρος και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό».

Ποιος τα λέει αυτά; Αν και εύκολα θα μπορούσα να τα πω κι εγώ, αλλά δεν ζήτησε κανείς τη γνώμη μου οπότε δεν μπορώ και να τα χρεωθώ, αναφέρω απλώς το όνομα του λαλήσαντος: ονομάζεται Γιάννης Μηλιός, έμεινε εκτός Βουλής (προφανώς έπειτα από συνεννόηση με τον πρόεδρο Αλέξη) και φυσικά εκτός κυβέρνησης (κατόπιν συνεννόησης επίσης). Γιατί όμως όλα τα προηγούμενα; Και προς τι οι ύμνοι στον «Μητσάρα»; Εχω την εξήγηση: ο Γιάννης Μηλιός αναλαμβάνει επίτροπος στη θέση του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Για να δούμε

Ομως για μένα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η στάση που θα τηρήσει έναντι της υποψηφιότητας του Δημήτρη Αβραμόπουλου ο πρόεδρος «έχω νεύρα, πολλά νεύρα» Αντώνης. Αποκαλύπτω ότι ο Αβραμόπουλος τον ενημέρωσε την περασμένη Πέμπτη αργά το βράδυ για την πρόθεση του προέδρου Αλέξη «εάν και εφόσον» να τον προτείνει.  

Η συνομιλία τους που κράτησε περίπου μία ώρα ήταν «δύσκολη» θα τη χαρακτηρίσω για να μη χρησιμοποιήσω όρους όπως «πλακώθηκαν» και τέτοια. Κάποιος μου μετέφερε την οργισμένη έκφραση του προέδρου Αντώνη: «Προδίδεις την παράταξη». Δεν μου μετέφερε την απάντηση Αβραμόπουλου, αλλά μπορώ να την υποθέσω.

Υπενθυμίζω απλώς την προεκλογική δέσμευση του προέδρου «έχω νεύρα κ.λπ.» Αντώνη ότι θα επιμείνει στην υποψηφιότητά του, του Σταύρου Δήμα. Και σημειώνω ότι αν σκέφτεται ακόμη να το κάνει ως κόντρα απέναντι στην υποψηφιότητα Αβραμόπουλου καλό είναι να μην το κάνει. Γιατί, εκτός από τη δική του «πίκα» για την εξέλιξη, υπάρχει η ευπρέπεια και ο πολιτικός πολιτισμός του Σταύρου Δήμα, ο οποίος ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να δεχθεί να είναι υποψήφιος από τη στιγμή που υπάρχει πλειοψηφία στο πρόσωπο ενός πολιτικού προερχόμενου από την ίδια παράταξη.

Οπως είναι προφανές, ομιλώ μετά λόγου γνώσεως και ως εκ τούτου εκτιμώ ότι ο πρόεδρος Αντώνης δεν θα θέσει τελικά σε δοκιμασία τον αυτοσεβασμό του Σταύρου Δήμα.

Πλοκάμια, πολλά πλοκάμια

Κατά τα λοιπά, ένα ακόμη «μικρό και ευέλικτο» κυβερνητικό σχήμα όνειρο αποδείχθηκε και χάθηκε με το ξημέρωμα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ, μια οπτασία που πέρασε φευγαλέα από μπροστά μας, «κι ύστερα κι ύστερα, μα δεν υπάρχει ύστερα, κλείσαν ξανά τα σίδερα κι όλα τελειώνουν σήμερα» (της αοιδού Μαρινέλλας, νομίζω). Για την ακρίβεια, χθες τελείωσαν όλα, χθες νωρίς το απόγευμα. Με την ανακοίνωση του «μικρού και ευέλικτου», το οποίο ούτε μικρό ούτε ευέλικτο είναι – ένα πολυπλόκαμο Υπουργικό Συμβούλιο, με ένα πλήθος  αναπληρωτών υπουργών που πλαισιώνουν το τάχα μου «σφιχτό» κυβερνητικό σχήμα των δέκα υπουργείων. Σαράντα, και με το αριστερό αγόρι Αλέξη ως επικεφαλής σαράντα ένας είναι, ζωή να ‘χουν, οι νέοι υπουργοί και υφυπουργοί που αναλαμβάνουν να διοικήσουν τη χώρα.

Δεν με ενοχλεί, ούτε μου προκαλεί κάποια άλλα συναισθήματα, παρά μόνο μια απορία: πώς θα λειτουργήσει αποτελεσματικά όλο αυτό το πράγμα; Νομίζω πως αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα  για τον Τσίπρα.

Ονειρο ήτανε

Αλλά θα επισημάνω και το εξής: αφού δεν είχε καθαρή εικόνα για το τι ακριβώς ήθελε να κάνει (η κυβέρνηση είναι προφανές ότι είναι αποτέλεσμα προσθαφαιρέσεων και  συμβιβασμών με παράγοντες και συνιστώσες), τι τις ήθελε τις εξαγγελίες περί «μικρού» κυβερνητικού σχήματος;

Μας απογοήτευσε εμάς τους αριστερούς οι οποίοι περιμέναμε να δούμε, ρε γαμώτο, αυτό το δείγμα γραφής. Να έχουμε να λέμε στα καφενεία ότι οι δικοί σας, ρε, μας δούλευαν όλα αυτά τα χρόνια και έχριζαν υπουργούς αδιαφορώντας για τα έξοδα, παρότι ήμασταν σε κρίση, ενώ ο δικός μας (χρησιμοποιώ, όπως είναι λογικό, ως αριστερός, κατά βάθος, πρώτο πρόσωπο) κάνει λίγους υπουργούς!

Τέλος πάντων, θα περιμένουμε, οι αριστεροί, στον επόμενο ανασχηματισμό «να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση».

O Γιώργος είναι εδώ!

Εως τότε, νομίζω ότι μπορούμε να ασχοληθούμε με αυτά τα ωραία που συνέβησαν χθες και τα οποία είμαι βέβαιος ότι θα δώσουν λίγη χαρά στην γκρίζα καθημερινότητα που βιώνουμε. Για παράδειγμα τον εισοδισμό Γιώργου Παπανδρέου στην κυβέρνηση Τσίπρα! Δεν μιλάω για τον Κουρουμπλή ή τον Σγουρίδη, ας πούμε, που τους είχε βουλευτές.

Μιλάω για τον τεράστιο Νίκο Κοτζιά, κολλητό φίλο, το πάλαι, του Γιώργου, που έφυγε από δίπλα του αμέσως μετά τον πρώτο ανασχηματισμό της κυβέρνησής του το 2009. Για τον εντελώς πολιτικό λόγο ότι του είχε υποσχεθεί λέει να τον χρίσει αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, αλλά στο τέλος το μετάνιωσε και του πρόσφερε θέση υφυπουργού. Ο Κοτζιάς θύμωσε άσχημα, είπε όχι και μάζεψε τα πράγματά του από το υπουργείο Εξωτερικών και δεν τον ξαναείδαν ποτέ. Ο άλλος είναι ο κύριος Κώστας Φωτάκης, συνεργάτης του Κοτζιά και του Γιώργου, ο οποίος ανέλαβε ένα υπουργείο Ερευνας και Καινοτομίας αγνώστων λοιπών στοιχείων. Και δεν αναφέρομαι καν στον Γιάνη Βαρουφάκη που τον είχε σύμβουλο επί χρόνια.

Συμπέρασμα: ο Γιώργος είναι εδώ!

Σήκωσε τείχος

Αν και με «παρακίνησαν» πολλοί και διάφοροι να ασχοληθώ με την – κατά τη γνώμη μου – κορυφαία επιλογή Τσίπρα, να αναθέσει την προεδρία της Βουλής στην αγαπημένη Ζωή (Κωνσταντοπούλου), δεν θα το κάνω. Θα επισημάνω απλώς ότι το αριστερό μου αγόρι αποδεικνύει ότι διαθέτει ΚΑΙ χιούμορ και ότι η επιλογή προδιαθέτει για πολύ μεγάλες  στιγμές. Κάθε συνεδρίαση στην οποία θα προεδρεύει η Ζωή προφανώς θα σκίζει σε τηλεθέαση τον Λάκη. Θα αναφέρω επίσης ότι το αγόρι έχω την αίσθηση ότι τοποθέτησε τη Ζωή πρόεδρο για να σπάσει τον (όποιο) τσαμπουκά έχει κατά νου να κάνει στη Βουλή στο πλαίσιο του ανένδοτου (ή ανέκδοτου μάλλον) που θα ξεκινήσει ο πρόεδρος Αντώνης, συνεπικουρούμενος από τον Χανς Ντίτριχ Βαγγέλη!