[Γνώμη] Το νόημα της ελπίδας

Ασχέτως του τι ψήφισε καθένας από εμάς, το αποτέλεσμα των εκλογών είναι τόσο εκκωφαντικό και η αλλαγή ψυχολογίας τόσο απτή, που για κάποιο διάστημα τουλάχιστον η ελπίδα ξαναγίνεται μια υπό χρήση λέξη στην Ελλάδα. Ενώ τα κόμματα και τα πρόσωπα είναι τελείως διαφορετικά, αυτή είναι μια ομοιότητα, η μόνη ίσως, με το 1981 – και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, παρά τα μεγάλα λάθη και τις διαψεύσεις, η δημοκρατία δεν έχασε στη χώρα μας από εκείνη την πολιτική αλλαγή.

Η ελπίδα όμως, για να μην αποδειχθεί φρούδα, θα πρέπει να στηρίζεται σε ορισμένες βάσεις, τις οποίες επιβάλλουν η λογική, η πραγματικότητα και ο λεγόμενος «πολιτικός πολιτισμός», που τόση σημασία έχει για ένα κόμμα της Αριστεράς:

n Η αλλαγή εικόνας, που είναι ήδη ορατή μέσα από τον τρόπο με τον οποίο ανέλαβε τα καθήκοντά του ο νέος Πρωθυπουργός, να ακολουθηθεί και από αντίστοιχες αλλαγές στην ουσία των θεσμών: σμίκρυνση και εκδημοκρατισμός της λειτουργίας του Υπουργικού Συμβουλίου, αναβάθμιση του ρόλου της Βουλής, σεβασμός της διαφορετικής γνώμης και της ανεξαρτησίας όσων οφείλουν να είναι ανεξάρτητοι, επιμονή στο ήθος της εξουσίας και των προσώπων που θα κληθούν να την υπηρετήσουν.

n H ήδη χαρακτηρισμένη ως «σκληρή και δύσκολη» διαπραγμάτευση να αποκτήσει σύντομα την απαιτούμενη ευελιξία, ώστε να μη χαθεί η τριπλά αλλά εύθραυστα ευνοϊκή συγκυρία: από την ώθηση που δίνει μια μεγάλη εκλογική νίκη σε ένα κόμμα χωρίς βαρίδια του παρελθόντος, από το γεγονός ότι το Μνημόνιο βρίσκεται, ούτως ή άλλως, κοντά στο τέλος του και από τη συνειδητοποίηση της Ευρώπης ότι «μια άλλη πολιτική» – αλλά όχι μια επαναστατική ή μια ανιστόρητη πολιτική – είναι απαραίτητη.  

n Η ισορροπία, σε ιδεολογικό αλλά και διαχειριστικό επίπεδο, μεταξύ μαξιμαλισμού και ρεαλισμού, μεταξύ των διαφόρων ομάδων τού έως τώρα μη κυβερνητικού κόμματος εξουσίας και μεταξύ των δύο άνισων αλλά και ανομοιογενών κυβερνητικών εταίρων, να γείρει, στην πρώτη περίπτωση υπέρ του ρεαλισμού, στη δεύτερη υπέρ των φιλευρωπαϊστών και στην τρίτη εις βάρος του ήσσονος – και σε εκλογική δύναμη και σε πολιτική ποιότητα – εταίρου.    

Σε κάθε περίπτωση, επιτέλους οι δυσκολίες αρχίζουν, που είχε πει, πάλι το 1981, ο Μιτεράν. Και μέσα από τις δυσκολίες κρίνονται τα κόμματα και οι λαοί – ιδίως στην Ελλάδα.

O Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς