[Στίγμα] Σοβαρότης μηδέν

Ευτυχώς, έχω να πω, που κουτσά-στραβά ολοκληρώνεται αυτή η (τουλάχιστον) περίεργη προεκλογική περίοδος, διότι εάν είχε μερικές ημέρες ακόμη δεν ξέρω τι τελικά θα είχε συμβεί. Μέχρι και τη σοβιετική αρκούδα μπορεί να βλέπαμε να κόβει βόλτες στους δρόμους της Αθήνας! Διότι έχουμε ξεφύγει εντελώς. Σε βαθμό εξοργιστικό.

Χθες ο πρόεδρος Αντώνης, ο οποίος αντιλαμβάνεται προφανώς ότι από Δευτέρα θα τεθεί σε ισχύ το νεοδημοκρατικό ρητό «έχασες, έφυγες», έπαιξε τα ρέστα του στο εξωτικό Κορωπί δηλώνοντας το απίθανο ότι «δεν θα γίνει η χώρα σοβιέτ, δεν θα γίνει εδώ κομμουνισμός»!

Και όλα αυτά επειδή το αριστερό μου αγόρι Αλέξης, σε μια πλειοδοσία εξαγγελιών στα όρια της βλακείας, κάπου ανέφερε ότι θα πάρει στο γραφείο του στο Μέγαρο Μαξίμου (εάν και εφόσον) μερικά παιχνιδάκια όπως η ΕΥΠ, το ΣΔΟΕ κ.λπ. για να παίζει!

Θα συνιστούσα ψυχραιμία. Ενθεν κακείθεν. Επιτέλους, για να γίνεις Σοβιετία χρειάζεται πλην των άλλων και σοβαρότης, και αυτή λείπει δραματικά. Ενθεν κακείθεν, επίσης.

Η καλοσύνη των ξένων

Αντιθέτως, εμένα με έχει συνεπάρει η καλοσύνη της μανταμίτσας Μαρίν Λεπέν να ασχοληθεί με τα καθ’ ημάς, δηλώνοντας ότι ελπίζει «να κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ»!

Δεν κάνω φυσικά κανένα σχόλιο επ’ αυτού, θα περιμένω να τα διαβάσω όλα σήμερα στην «Αυγή», διότι, δεν μπορεί, πρέπει να εξανέστη ήδη η δημοκρατική προοδευτική αντιφασιστική συνείδηση των συριζαίων!

Εμένα πάντως εκείνο που με πλήγωσε περισσότερον παντός άλλου ήταν η εξήγηση που παρείχε η κυρία γι’ αυτή την έκρηξη ενθουσιασμού για τον ΣΥΡΙΖΑ: «Στην Ισπανία», είπε, «και στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει το αντίστοιχο του δικού μας κόμματος Εθνικό Μέτωπο, η Ακρα Αριστερά παίρνει τη θέση μας».

Α, εντάξει, η γυναίκα μάς (τους, για την ακρίβεια) δουλεύει. Δεν μπορεί. Εκτός και αν προβοκάρει τόσο επιδέξια, οπότε respect.

Εμφάνιση για Βουλή

Πάντως το θέμα και της χθεσινής ημέρας (γιατί της προχθεσινής νύχτας ήταν έτσι κι αλλιώς) είναι ασφαλώς η εξαιρετική τηλεοπτική εμφάνιση του Γιώργου Παπανδρέου στην εκπομπή του Χατζηνικολάου στο Star. Εγώ που τον παρακολουθώ χρόνια, που τον έχω ζήσει από κοντά, και ειδικά την περίοδο της μεγάλης κρίσης, από το 2009 έως το 2011, έχω να πω ότι ήταν ο καλύτερος, τηλεοπτικά, Γιώργος που έχω δει. Είχε τσαγανό, είχε «αέρα», αλλά πάνω απ’ όλα είχε τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις, τις σκληρές ερωτήσεις, που του τέθηκαν.

Εκτιμώ ότι με τη συνέντευξη αυτήν λογικά θα πρέπει να πέρασε το κατώφλι της Βουλής. Και θα είναι έκπληξη να μην μπορέσει να τα καταφέρει στο τέλος.

Σε πέντε τέρμινα

Από τη συνέντευξη Γιώργου δεν μπορώ να μην αναδείξω τη σφοδρή, σφοδρότατη επίθεση που εξαπέλυσε στον, κατά τη γνώμη μου, κύριο υπεύθυνο της κατάστασης που ζούμε, τον αγαπημένο Καραμανλή. Η δε ατάκα του «φέρτε μου τώρα μπροστά μου τον Καραμανλή να το πει, γιατί δεν τον έχουμε ακούσει να μιλάει όλα αυτά τα χρόνια», που είπε όταν ο Χατζηνικολάου αμφισβήτησε τα περί το ύψος του ελλείμματος, «έγραψε»!

Η πλάκα είναι ότι χθες αντέδρασε ο Καραμανλής. Οχι βέβαια αυτοπροσώπως αλλά, όπως πάντα, δι’ αντιπροσώπου (του φίλου μου Βαγγέλη Αντώναρου). Και τι είπε το παλικάρι (λέμε τώρα); Οτι ο Γιώργος θα πάρει εν καιρώ πληρωμένη απάντηση!

Ανατριχιάσαμε ομαδικά. Εξι χρόνια τώρα, λέξη. Και αυτό το «εν καιρώ» πότε ακριβώς θα είναι; Σε άλλα έξι χρόνια; Το ’20, ας πούμε;

Αλλαξε η αλφαβήτα

Ακούω τόσα αυτόν τον καιρό. Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Τόσο απίθανα είναι ορισμένα από αυτά. Να, ας πούμε, κάποιος φίλος μου από ‘κεί πάνω («’κεί πάνω» είναι η Φλώρινα) μου τηλεφώνησε χθες για να μου αναφέρει ότι για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό η αλφαβήτα ξεκινάει από το γράμμα Πι! Ενώ εξαιρετικά δημοφιλές είναι το γράμμα Σίγμα.

Διαμαρτυρήθηκα έντονα, διότι το μυαλό μου πήγε (as usual) αλλού, αλλά με επανέφερε στην πραγματικότητα αναφέροντάς μου το παράδειγμα του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό, το οποίο ξεκινάει με το γράμμα Πι, το αρχικό γράμμα του ονόματος της κυρίας Πέρκα Πέτης. Ακολουθούν δε τρία ονόματα που ποσώς μας ενδιαφέρουν, όλα από Σίγμα: οι Σαπαλίδης Σάββας, Σέλτσας Κωνσταντίνος, Σπύρτου Αννα.

Εγώ τώρα, περίεργος όπως πάντα, διερεύνησα το θέμα, και ιδού τι μου ανέφεραν οι (πολλαπλές πλέον) πηγές μου στο κόμμα της χαράς (κυβέρνηση θα γίνουν, να μην αυξήσω τις πηγές μου;): ότι, καλέ, ησυχάστε, δεν αρχίζει η αλφαβήτα από το γράμμα Πι στην Φλώρινα, απλώς η κυρία Πέτη Πέρκα έχει το εξαιρετικό προνόμιο, θα το χαρακτηρίσω, να είναι σύντροφος του γραμματέα του κόμματος Δημήτρη Βίτσα. Και όλως τυχαίως (μα όλως τυχαίως μιλάμε) εξαερώθηκαν όλοι οι υποψήφιοι των οποίων το αρχίγραμμα του επωνύμου τους ήταν πριν από το Πι!

Ετσι η κυρία είναι πρώτη στο ψηφοδέλτιο, και ως εκ τούτου πρώτη επιλογή για εκλογή στη Βουλή, πράγμα το οποίο χαιρετίζω ανεπιφύλακτα, διότι αν όλα εξελιχθούν κατά το «πρόγραμμα» (διάβαζε «γραμμή») θα κάνει ένα αξιοσημείωτα τρυφερό δίδυμο με τον κύριο Βίτσα, ο οποίος κατέρχεται επίσης στη μάχη του σταυρού στη Β’ Αθηνών. Τέλειο;

(Θέλω να ελπίζω ότι αυτή τη φορά ο κύριος Βίτσας θα εκλεγεί, διότι την προηγούμενη φορά εξετέθη -ανεπανόρθωτα θα έλεγα – στην Αιτωλοακαρνανία, μη εκλεγείς.)

Υπό εξαφάνιση

Δεν ξέρω τι από όσα του καταμαρτυρούν πάλι έχει κάνει ο Ακης (ο μια σκέτη θλίψη Ακης) σε σχέση με τη συμμορία των εκβιαστών που αποκαλύφθηκε προσφάτως. Θα επισημάνω απλώς ότι αυτή την ιστορία την είχα ακούσει από μηνών, από φίλο μου δικηγόρο, και αρνήθηκα να την πιστέψω. Εντάξει με τις μίζες, εντάξει με τα σκάνδαλα, αλλά όχι και αυτό – σκέφθηκα.

Και επιμένω. Μου προξενεί δε – όπως και σε πολλούς άλλους – απορία το πώς γίνεται κάθε φορά που επίκεινται εκλογές να βγαίνει μια ιστορία στην οποία ο Ακης έχει κεντρικό ρόλο, λες και πρόκειται για τη μετενσάρκωση του Αλ Καπόνε.

Συνέβη το ’12, επαναλήφθηκε στις ευρωεκλογές, επαναλαμβάνεται τώρα. Λες και κάποιος προσπαθεί να ανακαλέσει από τη συλλογική μνήμη ότι το ΠΑΣΟΚ εξέθρεψε μόνο «Ακηδες» και, συνεπεία τούτου, να εξαφανίσει την παράταξη από τον χάρτη. Το επισημαίνω.

Φόρος τιμής

Κλείνοντας θέλω να αποτίσω φόρο τιμής σε μια σπουδαία γυναίκα που έφυγε αυτές τις ημέρες από τη ζωή: πρόκειται για τη Θεοδώρα Στακτοπούλου, σύζυγο του δημοσιογράφου Γρηγόρη Στακτόπουλου, ο οποίος καταδικάστηκε για συνέργεια στον φόνο του αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ το 1949 στη Θεσσαλονίκη. Ο Στακτόπουλος, που πέρασε όλη του τη ζωή φωνάζοντας ότι είναι αθώος, δεν δικαιώθηκε ποτέ.

Σε ό,τι με αφορά, θα θυμάμαι πάντα την κυρία Θεοδώρα η οποία αφιέρωσε όλη της τη ζωή για να αποδείξει την αθωότητα του άνδρα της. Τρεις φορές προσέφυγε στον Αρειο Πάγο ζητώντας αναίρεση της απόφασης, και έφυγε από τη ζωή με το παράπονο ότι δεν κατάφερε να τον αποκαταστήσει. Βαθιά δημοκρατικός άνθρωπος, μου τηλεφωνούσε κάθε τόσο για να μαθαίνει νέα και να με ενημερώνει για την πορεία της «υπόθεσης».