[Στίγμα] Λάκκοι και πλατφόρμες

Ακούω από ημέρες έναν κύριο Αλεξόπουλο, βουλευτή της απερχόμενης Βουλής με τον ΣΥΡΙΖΑ (τώρα υποψήφιο στη Β’ Αθηνών) να θέτει εν αμφιβόλω – στον αέρα δηλαδή – όσες συμβάσεις έχουν υπογραφεί για τις έρευνες για υδρογονάνθρακες (και όχι υδατάνθρακες που λέει ο Καμμένος) σε περιοχές της Δυτικής Ελλάδας και στα Γιάννινα. Ο αρμόδιος υπουργός Μανιάτης που επίσης άκουσε το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, απέστειλε επιστολή στον πρόεδρο Αλέξη και του επισήμανε πόσο επικίνδυνο για τη χώρα είναι να μπαίνουν στην προεκλογική αντιπαράθεση τέτοια, εθνικής σημασίας, θέματα. Ο Τσίπρας, έως χθες το βράδυ τουλάχιστον, δεν είχε απαντήσει. Αρα ο Αλεξόπουλος δεν λειτουργούσε από μόνος του, δεν έλεγε ό,τι έλεγε επειδή έτσι του κάπνισε που λέγαμε παλιά. Οχιιιι. Διότι φαίνεται πως κάποιο – συριζαίικο – λάκκο έχει η φάβα.

Αυτή και μόνο η πιθανότητα με έκανε να επιχειρήσω έναν τηλεφωνικό γύρο σε διάφορες πηγές – ένθεν κακείθεν. Με βασικό ερώτημα «τι τους έπιασε και ασχολούνται τώρα με το θέμα αυτό;». Και «τι θα γίνει με τις έρευνες; Δεν θα πραγματοποιηθούν;». Ομολογώ ότι άκουσα διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα.

Και ένα εξωφρενικό που κάνει μπαμ από μακριά: κυκλοφορεί ότι αυτή την περίοδο βρίσκονται σε αγρανάπαυση δύο πλατφόρμες έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων οι οποίες ανήκουν σε μεγαλοεφοπλιστή, του οποίου η σύζυγος έχει αναπτύξει στενές, «θερμές» θα τις χαρακτήριζα επίσης, σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του. Οτι πρόκειται, λένε στα πέριξ της Πλατείας Φιλικής Εταιρείας καφενεία, για μια επένδυση της τάξεως των 400 εκατ. δολαρίων η οποία έχει πάει άπατη: σε αυτή τη φάση έχει μηδενική απόδοση αλλά μεγάλο κόστος συντήρησης. Στο τέλος του ’15 μάλιστα λήγει και η χρονοχρέωση, με την οποία ο επενδυτής θα τον χαρακτηρίσω, πήρε τις δύο πλατφόρμες.

Αρα, εάν (εάν λένε) ακυρωθούν οι ήδη υπάρχουσες συμφωνίες που έχει συνάψει το ελληνικό Δημόσιο με διεθνείς ομίλους, όλο και κάπου θα καταφέρει να χωθεί ο σύζυγος της dame και να κινηθεί, κατ’ αυτό τον τρόπο, και η επένδυση.

Μα, συγγνώμη, ποιος τα πιστεύει αυτά για ένα κόμμα που κάνει σταυροφορία για τη διαφάνεια; Ποιος; Διερωτώμαι.

Μαύρο δάκρυ

Εγώ πάντως είμαι επιφυλακτικός. Οπως και με τους δημοσκόπους. Δύσκολα να βρεις άκρη. Χθες ένας εξ αυτών, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα διέγνωσε την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ (την οποία όπως επανειλημμένως έχω εξηγήσει πρέπει να εύχονται όλοι – να το πάρει το μαγαζί ολόκληρο όπως είναι επιπλωμένο, να δούμε τι θα το κάνει), μου τα γύρισε. Οπως μου ανέφερε – μετά της ανάλογης σοβαρότητας, σηκωμένο φρύδι, περισπούδαστο ύφος – «τις τελευταίες ώρες σημειώνεται μια μεταστροφή των ψηφοφόρων προς τα μικρότερα κόμματα».

Εδώ το είχα να τον ρωτήσω «τι ώρες συμβαίνει αυτό; 12 με 2 ή 4 με 8 το βράδυ;» αλλά το απέφυγα. Επρεπε να δω πού το πηγαίνει. Και τι μου είπε;

Οτι «είναι πολύ πιθανό να μπει στη Βουλή το κόμμα του Καμμένου που έως τώρα δεν έμπαινε, αλλά είναι κοντά στο όριο του 3% και το Κίνημα του Γιώργου Παπανδρέου»!

Εννοείται ότι αν συμβεί αυτό, η αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ όνειρο ήταν και πάει, κάτι το οποίο μου προξενεί, όπως είναι λογικό, βαθύτατη θλίψη. Δακρύζω ήδη.

Κοψίματα

Στο μεταξύ μου προκύπτουν άσχημα νέα για τη Ζωή (κόρη του νυν και αεί φίλου μου) Νίκου Κωνσταντόπουλου. Διότι την είδα αιφνιδίως σε μια εκπομπή με τον Πάνο, Πανάρα για τους φίλους, Παναγιωτόπουλο και εξεπλάγην συνειδητοποιώντας ότι το κορίτσι έχει εξαφανιστεί από τα μέσα.

– Μα πού είναι επιτέλους η Ζωή; ρώτησα φίλο μου διευθυντή καναλιού. Γιατί δεν τη βγάζετε;

Ομολογώ ότι αυτή τη μικρή λεπτομέρεια την αγνοούσα. Την έκοψαν, μου εξήγησε ο δικός μου, διότι προφανώς έκριναν ότι τους έκανε κακό, κάτι το οποίο καταγγέλλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Πρόκειται για εντελώς ρατσιστική αντιμετώπιση.

Το δε χειρότερο που πληροφορήθηκα είναι ότι για το υπουργείο Δικαιοσύνης ο πρόεδρος Αλέξης προορίζει (εάν και εφόσον) γνωστό συνταγματολόγο της Κεντροαριστεράς και αφήνει εκτός τη Ζωή, κάτι που επίσης αποδοκιμάζω με ένταση και αποτροπιασμό.

Ελα που δεν είναι εγώ

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κολλητός μου ο οποίος συνομιλεί συχνά με το αριστερό αγόρι Αλέξη με ενημέρωσε χθες, την ώρα που τρώγαμε εγώ λαχανοντολμάδες και εκείνος σκέτο κοτόπουλο γιατί είναι σε δίαιτα στο ΤΟΡ’S στο Κολωνάκι, ότι άλλαξε προσανατολισμούς για τον χαρακτήρα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν θέλει, λέει, να προέρχεται από τον χώρο της Αριστεράς – οπότε τέλος και τα σενάρια για τον φίλο Νίκο Κωνσταντόπουλο – αλλά από τον χώρο του Κέντρου με αποκλίσεις προς τα δεξιά.

– Μα ποιο μπορεί να είναι αυτό το πρόσωπο; ρώτησα.

– Ο Αβραμόπουλος, μου απάντησε σχεδόν θριαμβικά.

Εκανα φυσικά ρελάνς με τον Σταύρο Δήμα, μια που ο Σαμαράς δεν θα αλλάξει πρόταση, ύστερα μου ήρθε στο μυαλό το όνομα του Προκόπη (Παυλόπουλου) – γενικώς, όρεξη να υπάρχει! Κι από ονόματα, πολλά.

Δεν ξέρω πάντως τι τελικά θα κάνει το αριστερό μου αγόρι με τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλά αν ήμουν εγώ στη θέση του και ήθελα να κάνω την τελική επέλαση κατά ΝουΔού, είτε μεθαύριο στην Αθήνα είτε στην τελευταία μου συγκέντρωση την Παρασκευή στο Ηράκλειο, θα έλεγα «και για να μην υπάρχει καμιά εκκρεμότητα, σας δηλώνω ότι για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας θα προτείνουμε ως πρώτο κόμμα τον …» και θα ανέφερα το όνομα του Κεντροδεξιού!

Να γίνει ο πανικός και να μην ξέρει ο πρόεδρος Αντώνης «πού τον πονεί και πού τον σφάζει», που λένε και στην Ηπειρο. Αλλά εγώ δεν είμαι ο Αλέξης. Εμένα με λένε Γιώργο.

Κουκουβάγια με τακούνια

Κυκλοφορεί όπως κι εγώ, όλη την ημέρα στους δρόμους της Αθήνας με κάτι τακουνάρες ναααα με το συμπάθιο (εγώ δεν φοράω). Μιλάει με εκείνη τη βραχνή, από τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, φωνή σε μανάβηδες, ταξιτζήδες, κουλουρτζήδες, λαχειοπώλες και είναι ίσως από τα ελάχιστα πρόσωπα που μπορούν να δηλώνουν ότι «πιάνει τον παλμό της κοινωνίας».

Η Φωτεινή Πιπιλή είναι μια ωραία φιγούρα της «μικρής μας πόλης» και χθες μας αποκάλυψε ότι ταυτίζεται με τη γλαύκα, την κουκουβάγια, το ιερό πτηνό της Αθηνάς. Σε ένα καλαίσθητο καρτάκι σε σχήμα κουκουβάγιας, γράφει μεταξύ των άλλων:

«Δεν έχω πολιτικό γραφείο, δεν κάνω ρουσφέτια, και επιπλέον… κατάφερα να σταματήσω την κοπή αφτιών σε κυνηγόσκυλα και ζώα συντροφιάς».

Ούτε ότι θα λύσω το Κυπριακό ούτε ότι μίλησα με τη Μέρκελ και μου είπε ότι θα μου κάνει τη χάρη να κουρέψει το χρέος. Λίγα λόγια και σταράτα. Και γι’ αυτό μ’ αρέσει.