[Στίγμα] Απορίες

Δεν ξέρω τι να υποθέσω πια. Κάναμε εκλογές νωρίτερα και μας το κρατούν μυστικό; Ή προσπαθούν με τον τρόπο τους να μας αποτρέψουν να προσέλθουμε στις κάλπες την επόμενη Κυριακή, μιας και «το αποτέλεσμα έχει κριθεί»; Εχω μπερδευτεί. Ειλικρινά δεν ξέρω τι συμβαίνει. Εκείνο που διαπιστώνω απλώς είναι η αγωνιώδης προσπάθεια μεγάλου μέρους δημοσκόπων/αναλυτών να μας πείσουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα είναι τόσο βέβαιο όσο ότι ο ήλιος θα δύσει τις επόμενες ώρες προς την πλευρά της Δύσης και πως αύριο το πρωί θα ανατείλει πάλι από την πλευρά της Ανατολής. Πιο βέβαιο δηλαδή δεν γίνεται! Θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα θα κερδίσει. Αλλα πώς θα κερδίσει; Με αυτοδυναμία ή χωρίς; Και αν μεν είναι αυτοδύναμος, κάτι που πολλοί απεύχονται, αλλά εγώ εύχομαι ολοψύχως (και θα εξηγήσω μετά γιατί), έχει καλώς. Αν δεν είναι αυτοδύναμος, με ποιον θα κάνει κυβέρνηση, που ο Καμμένος του χαροπαλεύει και με τους άλλους δεν θέλει να έχει και πολλά πολλά;

Απλά μαθηματικά

Αυτά είναι θέματα, τα οποία λογικά θα μας στείλουν όλους στην κάλπη και όχι εκείνα που προοιωνίζονται οι δημοσκόποι για να μας αποτρέψουν. Ενας από τους ελάχιστους εναπομείναντες σοβαρούς, με τον οποίο συνομίλησα χθες το βράδυ, μου έκανε λόγο για «παγιωμένη πρωτιά» ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι, επί του παρόντος, αυτοδυναμία. Ρώτησα: «Πόσο εφικτή είναι η αυτοδυναμία;».

Μου απάντησε ότι αυτό εξαρτάται από διάφορους παράγοντες: από το πόσα κόμματα θα μπουν στη Βουλή και από το πόσα κόμματα θα μείνουν εκτός Βουλής και τι ποσοστό θα έχουν αθροιστικά όλα αυτά, τα εκτός Βουλής, κόμματα. Ερμήνευσα (διαλεύκανα, καλύτερα) τον χρησμό και τον μεταφέρω εδώ, για να έχουν όλοι μια πλήρη εικόνα ώστε, πρώτον, να μην πιάνονται κορόιδα από δημοσκόπους/αναλυτές και, δεύτερον, να μπορούν στο καφενείο να εισφέρουν με τη δύναμη της αλήθειας και να κάνουν το κομμάτι τους.

Εχουμε και λέμε λοιπόν: αν τα κόμματα (πάντα τα εκτός Βουλής) συγκεντρώσουν ποσοστό 8%, η αυτοδυναμία επιτυγχάνεται από το πρώτο κόμμα εφόσον συγκεντρώσει 37,2%. Από εκεί και πέρα, για κάθε μονάδα που αυξάνεται το σύνολο του ποσοστού των εκτός Βουλής κομμάτων, η αυτοδυναμία επιτυγχάνεται μειούμενη κατά 0,4%. Δηλαδή, αν οι εκτός Βουλής συγκεντρώσουν 9%, το πρώτο κόμμα επιτυγχάνει αυτοδυναμία αν συγκεντρώσει 36,8%. Με 10% οι εκτός Βουλής, αυτοδύναμο το πρώτο κόμμα γίνεται με 36,4% κ.ο.κ.

Αρα, έστε (προστακτική, ε;!) προσεκτικοί και μη μασάτε!

Εκπτώσεις και φούσκες

Προσέξτε με, παρακαλώ, τώρα: δεν λέω ότι η αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εφικτή, κάθε άλλο. Εδώ έχουμε δει άλλα κι άλλα, αυτό θα μας μαράνει; Λέω, τώρα που μιλάμε δεν υπάρχει!

Να σκεφθείς ότι ακόμη και αυτή η Public Issue (που δεν έχει «πιάσει» ποτέ εκλογές και τώρα κάνει έρευνες για την «Αυγούλα») αναγκάστηκε να αναθεωρήσει αυτά που έλεγε προ εβδομάδος, περί αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ και 8 μονάδες διαφορά από τη ΝουΔού. Τώρα τη βγάζει 5 μονάδες τη διαφορά και τον ΣΥΡΙΖΑ στις 144 έδρες. Δεν γνωρίζω εις τι οφείλεται αυτή η… έκπτωση θα τη χαρακτηρίσω. Επειδή όμως περιέργως πώς βάζει στη Βουλή και το κόμμα «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», στο όριο δε, με 8-9 έδρες, καταλαβαίνουμε όλοι χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια οφείλω να ομολογήσω ότι γίνεται δουλίτσα: Τσίπρας πρωθυπουργός, Καμμένος αντιπρόεδρος και υπουργός Εθνικής Αμυνας – «πίσω γενίτσαροι και σας έφαγε»!

Υπό αυτή την έννοια, ποιος διαφωνεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΕΠΕΙ να πάρει την αυτοδυναμία; Με Καμμένο (ή τον όποιον Καμμένο) συνεταίρο, θα λέει συνεχώς ότι έχει τα χέρια του δεμένα. Μόνος του δεν θα έχει το παραμικρό άλλοθι. Και σύντομα, πολύ σύντομα, όλοι θα καταλάβουν περί ποιας φούσκας ομιλούμε, οπότε και ακόμη πιο σύντομα θα ξεκινήσει και η απαλλαγή.

Προσφορές

Το αριστερό μου αγόρι Αλέξης, πάντως, κάνει ό,τι μπορεί. Μοιράζει, μοιράζει, μοιράζει αφειδώς, και τελειωμό δεν έχει. Λες και έχει μπροστά του αμέτρητα απλωμένα χέρια και, το πουλάκι μου, ακούραστο μοιράζει! Κατά τη γνώμη μου, και μετά της σχετικής λόγου γνώσεως, δεδομένου ότι το έργο «εκλογές και προεκλογική περίοδος» το έχω παρακολουθήσει στενά πολλές φορές επί τέσσερις δεκαετίες, μπορώ να ισχυριστώ ότι το παλικάρι από την Αρτα δεν έχει αντιστοίχιση με κανέναν όμοιό του στο παρελθόν. Δεν υπάρχει, μιλάμε!

Εχει κάνει τρόπο ζωής το «τρελάθηκε τ’ αφεντικό και τα ‘βαλε όλα τζάμπα»! Απίστευτα πράγματα γίνονται και όλο αυτό περνάει προς τα έξω ως προοδευτική πολιτική. Ποια; Η αποθέωση της πελατειακής λογικής και των ανάλογων σχέσεων.

Λαμπάδες και κεριά

Και από κοντά Γερμανοί, Ολλανδοί, Φινλανδοί, Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, τραπεζίτες, κοινοτικοί αξιωματούχοι, εφημερίδες σε όλο τον πλανήτη να κάνουν ό,τι μπορούν για να συντηρήσουν τη βλακώδη κινδυνολογία, η οποία το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει πιο εφικτή για τον ΣΥΡΙΖΑ την αυτοδυναμία. Κακό δεν το λες, αν η λογική τους ήταν παραπλήσια αυτής της δικής μου, που εξέθεσα προηγουμένως. Αλλά φοβούμαι ότι η δική τους έχει διαφορετική στόχευση: αυτοί δουλεύουν εντατικά για να επιταχυνθεί η πορεία της σύγκρουσης και να βρουν τη χρυσή ευκαιρία να μας εξαναγκάσουν να την «κάνουμε» από την ευρωζώνη.

Λαμπάδες ίσα με το μπόι του προέδρου Αλέξη ανάβουν καθημερινά. Τι; Θα κρυβόμαστε τώρα;

Περάστε (έξω) κόσμε

Σε ένα άλλο επίπεδο, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση ο εμφύλιος στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, με την πλευρά Βενιζέλου να σέρνει τον χορό. Μια ατάκα του Γιώργου χθες, για το ποιος τον έριξε το 2011 (που είναι και η ιστορική αλήθεια εδώ που τα λέμε) προκάλεσε την υποδειγματικά «έντονη» αντίδραση του Βενιζέλου, ο οποίος δημοσιοποίησε μέχρι και κατάλογο με τους βουλευτές που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ λόγω Μνημονίων. Μόνο που ο πονηρός πρόεδρος Βαγγέλης προέβη σε αλχημείες σοβαρές: για παράδειγμα, πώς μπορεί να συγχέεται η αποχώρηση του Δημαρά και της Σακοράφα τον Ιούνιο του 2010, με τις αποχωρήσεις ας πούμε της Μιλένας και της Εύας Καϊλή τον Οκτώβριο του 2011;

Και επειδή υπάρχει κόσμος που τα ξέρει αυτά, τα έζησε, τα γνωρίζει από μέσα, θεωρώ ότι το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνουν όσοι εμπλέκονται σε αυτή τη σκοτεινή περίοδο είναι να ρίξουν τους τόνους και να αφιερωθούν στην προεκλογική τους καμπάνια. Αλλιώς, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να διώξουν και όσο κόσμο τους έχει απομείνει, από το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ.