[Κραυγές και ψίθυροι] Γραφικότητες

Εχετε δει πώς κάνουν τα παιδιά στη θάλασσα όταν κολυμπάνε κόντρα στα κύματα; Πέφτουν επάνω τους, συνήθως τσιρίζοντας, με μια πρωτόγονη χαρά λες και αυτές οι τρεις – τέσσερις απλωτές αντίθετα στο ρεύμα τα μετατρέπουν σε υπερήρωες. Ως παιχνίδι είναι χαριτωμένο και αθώο. Ως πρακτική σκέψης και αντίδρασης είναι θλιβερά γραφικό. Και κάποιες φορές επικίνδυνο.

Μια διαστρεβλωμένη άποψη περί αντίδρασης έχει κατακαθίσει τα τελευταία χρόνια πάνω στο κατακερματισμένο θυμικό μας, ανάγοντας το «κόντρα στην κοινή γνώμη» όχι μόνο σε ιδεολογική αρετή αλλά και στον πιο σίγουρο τρόπο να αναδείξεις μια fake σημαντικότητα. «Κάτι θα ξέρει αυτός που δεν καταλαβαίνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι» σου λέει. Κάπως έτσι, τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που μας έταξε ο Γουόρχολ μετατρέπονται – με καταλύτη το Διαδίκτυο – σε δεκαπέντε λεπτά γραφικότητας. Πολύ συχνά και γελοιότητας.

Το φαινόμενο αναδύθηκε σε όλη τη φαιδρή του μεγαλοπρέπεια με αφορμή τα λεφτά της Monopoly που έταξε ότι θα μας κόψει η Ραχήλ Μακρή. Δεν πάει να άναψε τα αλάρμ ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής της Κουμουνδούρου Γιάννης Μηλιός περί προστασίας της σοβαρότητας του κόμματος. Δεν πάει να έγραψε άρθρο ο γκεστ σταρ οικονομολόγος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Βαρουφάκης στο οποίο αναλύει ότι δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα οι υποσχέσεις από την Κοζάνη. Γύρω από την ολόφρεσκη κομμουνίστρια καταγράφεται μια συσπείρωση ατόμων που επιμένουν ότι όχι απλώς έχει δίκιο αλλά ότι πρέπει να της ζητήσουμε και συγγνώμη. Και είναι εδώ ακριβώς που το γραφικό γίνεται επικίνδυνο.