[Ιστορίες] Γυμνή αγαπημένη

Κάτω αριστερά, ένα σκίτσο του Βιλέμ. Με τους τρεις τζιχαντιστές, οι δύο λευκοί, ο ένας μαύρος, να αναδύονται στους ουρανούς, να πλησιάζουν επιτέλους τις 72 παρθένες που τους έχουν τάξει στον Παράδεισο κι εκείνες να τους υποδέχονται αγριεμένες φωνάζοντας «Μικροτσούτσουνοι!» και «Είμαι Charlie!». «Ολα αυτά για αυτό…».

Πάνω δεξιά, ένα σκίτσο του Μπλουτς. Μια γυναίκα γυμνή, καθισμένη στη λεκάνη της τουαλέτας. Ενα «συννεφάκι» βγαίνει μέσα από αυτή την τελευταία: «Βλέπω την ψυχή σου αγαπημένη». Και η γυμνή αγαπημένη, κάπως μπουχτισμένη: «Ζορζ, μπορείς να με αφήσεις;». Αν ο Ζορζ έχει επώνυμο, αυτό είναι σίγουρα Βολινσκί.

Στην αριστερή σελίδα, ένα άρθρο γνώμης του συγγραφέα Νταλιμπόρ Φριού. Για εκείνο το κομμάτι της Γαλλίας που «δεν είναι Charlie», που νιώθει αποκλεισμένο από το «χιούμορ του κέντρου της πόλης», το «χιούμορ των γραμματιζούμενων» και δεν βλέπει την ελευθερία της έκφρασης παρά μόνο ως «μία επιπλέον τάφρο που τους ζητούμε να διασκελίσουν». Με το εξής τέλος: «Το “Charlie” είναι τα άκρα της ελευθερίας, της αυθάδειας, μια ροζέτα της γαλλικής μπουρζουαζίας του Διαφωτισμού, προϋποθέτει μια κοινωνία με πολλή ηθική υγεία, δεν την έχουμε, η πολιτική τάξη δεν νοιάζεται να την αποκτήσουμε».

Στη δεξιά σελίδα, ένα άρθρο γνώμης του συγγραφέα Μαρκ Βετζμάν. Για «τα παραλειπόμενα του σκίτσου» και την ιστορία μιας σατιρικής εφημερίδας που πρωτοδημοσίευσε σκίτσα του Μωάμεθ όχι από καπρίτσιο αλλά ως απάντηση σε μια δολοφονία, τη δολοφονία του ολλανδού κινηματογραφιστή Τέο Βαν Γκογκ.

Και πιο δίπλα, κάτω από το σκίτσο του Μπλουτς και τη γυμνή αγαπημένη του Ζορζ, ένα κείμενο με τον τίτλο: «Μήτε φόβος». Είναι μικρό, αλλά το υπογράφουν πολλοί. Οι ενώσεις συντακτών 30 γαλλικών μέσων ενημέρωσης, τόσο διαφορετικών όσο η δεξιά «Figaro» από την αριστερή «Humanité», όσο το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων από το εναλλακτικό Les Inrocks και ο ιστότοπος Rue89 από το καλωδιακό δίκτυο Canal+. Με το εξής τέλος: «… Ο Τύπος χρειάζεται ελευθερία. Η ελευθερία χρειάζεται τον Τύπο. Ας τα υπερασπιστούμε! “Η σιωπή είναι ο θάνατος και εσύ, αν σιωπήσεις, πέθανες. Και αν μιλήσεις, πέθανες. Μίλα λοιπόν και πέθανε”. Ταχάρ Τζαούτ, αλγερινός δημοσιογράφος και συγγραφέας που δολοφονήθηκε από το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας το 1993».  

Υποκειμενικά είναι όλα. Αλλά αυτό το δισέλιδο της «Libé» μου φάνηκε από τα ωραιότερα που έχουν περάσει από τον παγκόσμιο Τύπο.