[Αγιογραφίες] Οθόνη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Παλιά έλεγαν ότι ο Τόνι Μπλερ ήταν ο «Teflon Tony» – «ο αντικολλητικός Τόνι». Ο,τι κι αν του προσήπταν δεν ήταν ικανό να κλονίσει τη δημοτικότητά του. Καμία ρετσινιά δεν του κολλούσε. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να είναι ο «screen Alexis» – ο «πολιτικός-οθόνη». Καθένας προβάλλει πάνω του ό,τι θέλει. Ολες οι προσδοκίες – αλλά και όλοι οι φόβοι – «γράφουν» επάνω του σαν να ήταν πανί του σινεμά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος που φιλοδοξεί να γίνει ο νεότερος πρωθυπουργός στην Ιστορία της Ελλάδας είναι πολιτικός χωρίς ιδιότητες. Κάθε άλλο. Εχει τις γωνίες που του έδωσε η πολιτική του καταγωγή – η γαλούχησή του στις αριστερές νεολαίες της γενιάς των καταλήψεων. Και έχει τα χαρακτηριστικά που ο ίδιος σφυρηλάτησε ως διεκδικητής της εξουσίας – ως δεινός χειριστής της μεταπολιτευτικής γλώσσας, ως μετρ στην πατροκτονία (βλέπε Αλαβάνος) και στη μνηστηροκτονία (βλέπε Κουβέλης και λοιπά ορφανά της προεδρικής εκλογής).
Η ικανότητά του να αντανακλά ακόμη τις πιο αντιφατικές προσδοκίες είναι μάλλον προϊόν της ιστορικής συγκυρίας. Ο Τσίπρας μπήκε στο κέντρο της πολιτικής σκηνής από τη ρωγμή της κρίσης, σε μια στιγμή που όλοι είχαν ανάγκη να «πιστέψουν». Είχαν ανάγκη να τον πιστέψουν και εκείνοι που θέλουν να μείνουν στο ευρώ και εκείνοι που το θεωρούν νομισματική φυλακή αιώνιας δυστυχίας. Τον είχαν ανάγκη και εκείνοι που δεν έχουν τίποτε να χάσουν και εκείνοι που απλώς διεκδικούν την αποκατάσταση της αγοραστικής δύναμης που έχασαν.
Αυτή η – ας την πούμε – πολυσυλλεκτικότητα αντανακλάται και στο προγραμματικό μείγμα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει τώρα στα πρόθυρα της εξουσίας. Και τις κοινωνικές παροχές θα αυξήσει και τους φόρους θα μειώσει και τη δημοσιονομική ισορροπία θα τηρήσει. Και τις δεσμεύσεις έναντι των εταίρων θα άρει και τη σχέση μαζί τους θα διατηρήσει.
Η απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξηγείται μόνο από την απόγνωση ή την αποτυχία των άλλων πολιτικών χώρων. Εξηγείται και θετικά. Οπως το έχει πει παλαιό στέλεχος της Αριστεράς, «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας» – με την έμφαση στο «είναι». Η διάγνωση λέει ότι καμία άλλη από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν είχε ένα πρόσωπο με τη σαγήνη του Τσίπρα. Και, αν το διαβάσει κανείς αντίστροφα, υπονοεί ότι η εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται στην περιλάλητη «ριζοσπαστικοποίηση» των μαζών. Ο Τσίπρας μπορεί να είναι Αριστερός, αλλά δεν ψηφίζεται γι’ αυτό.
Καθένας προβάλλει στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ό,τι θέλει. Αλλά δεν είναι ξεκάθαρο πώς βλέπει εκείνος το είδωλό του. Πώς βλέπει τον εαυτό του στο κάτοπτρο που του κρατούν οι ψηφοφόροι του; Βλέπει έναν διαχειριστή καταλληλότερο για τις ανάγκες μιας ευρωπαϊκής (διάβαζε και καταναλωτικής) κοινωνίας; Ή έναν Μωυσή που καλείται να οδηγήσει έναν εξαθλιωμένο λαό προς την Εξοδο;
Η απάντηση στην οθόνη.
Google news
