[Στίγμα] Περί οίνων

Μια αναταραχή διέγνωσα στα (συριζαίικα) social media χθες, εξ αφορμής της καταγραφής όσων διακινούνται στα δημοσιογραφικά γραφεία ότι τη νύχτα των εκλογών θα επιχειρηθεί υπό ομάδων συριζαίων και αλληλέγγυων η «απελευθέρωση» της ΕΡΤ από τα νύχια του καθεστώτος της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

Διάφοροι άσχετοι, προφανώς εκτός του στενού κύκλου της Κουμουνδούρου, ζήτησαν έως και την επέμβαση του εισαγγελέα – να με καλέσει να κατονομάσω τις πηγές μου. Θεώρησα την πρόταση εξαιρετικό δείγμα για τη μετέπειτα (μετά τις εκλογές δηλαδή) αντιμετώπιση του Τύπου. Οπως και άλλοτε έχω αναφέρει, θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές.

Με ενημέρωσαν επίσης ότι η ΠΟΣΠΕΡΤ, της οποίας ηγείται πρώην πασόκος (μετά σχετικού φακέλου) ονόματι Καλφαγιάννης, με ανακοίνωσή της – εγώ δεν την έλαβα – αποδίδει τις σχετικές πληροφορίες στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, τα οποία εξ όσων αντιλαμβάνομαι από τη βδελυγμία και την αποστροφή που περιβάλλει τον όρο είναι κάτι σιχαμερό και χώρος παραγωγής βδελυρών πληροφοριών.

Good wines έχω να ευχηθώ.

Τι ωραία!

Εργαζόμενοι στη ΝΕΡΙΤ, πάντως, μου τηλεφώνησαν για να με ενημερώσουν ότι δεν χρειάζεται καν σχέδιο για την «κατάληψη» του μεγάρου της Αγίας Παρασκευής.  

– Ε, πώς, παρατήρησα.

Και τι μου ανέφεραν; Οτι εντός του Ραδιομεγάρου υφίσταται σήμερα (σήμερα! Ενάμιση χρόνο μετά το σαμαρικό «μαύρο» στην ΕΡΤ) γραφείο της περιώνυμης ΠΟΣΠΕΡΤ στο οποίο προσέρχονται επί καθημερινής βάσεως συνδικαλιστές και άλλοι, πίνουν φραπέδες, κάνουν τσιγαριές, μιλάνε στα τηλέφωνα και γενικώς μπαινοβγαίνουν αδιακρίτως και άνευ ελέγχου.

Κατά τους ίδιους εργαζομένους στη ΝΕΡΙΤ, καμιά δεκαριά παλικάρια από αυτούς την περασμένη Δευτέρα έκοψαν και πρωτοχρονιάτικη πίτα, για να πάει καλά η χρονιά!

Δεν θέλω να πω τίποτε περισσότερο, πλην ενός: δεν υπάρχει αυτή η χώρα, δεν υπάρχει!

Καμία αλληλεγγύη

Αλλοι συνάδελφοί μου από τη Θεσσαλονίκη μού τηλεφώνησαν για να με ενημερώσουν σχετικά με το «άπαρτο κάστρο» του αγώνα, την ΕΡΤ3. Το κτίριο το οποίο τελεί υπό κατάληψη εδώ και ενάμιση χρόνο, με τις ευλογίες (ή και την προτροπή) του ΣΥΡΙΖΑ, πανηγυρίζει εσχάτως, διότι το αμόνι που σφυρηλάτησε τον άδολο αγώνα «γέννησε» υποψήφιο – ονομάζεται Τριανταφυλλίδης – φυσικά, των συνδυασμών του ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ πάντως με τον φίλο μου Χρήστο Γιαννούλη ήμουν, αλλά δυστυχώς δεν τον έχρισαν υποψήφιο και ως εκ τούτου δεν έχω τον παραμικρό λόγο να πανηγυρίζω για οτιδήποτε.

Ευκαιρίας δοθείσης, αισθάνομαι την ανάγκη να καταγγείλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου το διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΜΘ (Ενωση Συντακτών Μακεδονίας – Θράκης) το οποίο προ εβδομάδων απέρριψε το δίκαιο, θα το χαρακτηρίσω, αίτημα των αγωνιστών της ΕΡΤ3 να τους χορηγηθεί «αγωνιστικό επίδομα» 300-400 ευρώ, αίτημα το οποίο, παρεμπιπτόντως, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Κουμουνδούρου τη γύρισε την πλάτη στον αγώνα. Αίσχος, αυτό μόνο έχω να πω.

Εσωτερικό ντιμπέιτ  

Στο μεταξύ, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η παρέλαση υποψηφίων του κόμματος της χαράς από τα κανάλια, γεγονός που δίνει την ευκαιρία σε όλους τους πολίτες να αποτιμήσουν τι λέει ο καθένας και άρα να εκλείψει και το τελευταίο άλλοθι σχετικά με την ψήφο της επόμενης Κυριακής. Ητοι, όποιος ισχυρισθεί ότι «δεν είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται» πρέπει να αντιμετωπίζεται με χλευασμό και ει δυνατόν με βρεμένες πατσαβούρες.

Διότι οι άνθρωποι είναι τόσο, μα τόσο, ξεκάθαροι στο τι υπόσχονται, ώστε δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία του μπάχαλου το οποίο θα επικρατήσει αμέσως μετά τις εκλογές.

Επειδή δε ο καθένας εισηγείται ό,τι του κατέβει ως πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ρίχνω την ιδέα προς τα κανάλια να προχωρήσουν σε debate μεταξύ στελεχών του κόμματος. Να βγαίνει, ας πούμε, ο Σταθάκης με τη Βαλαβάνη (τέλειο το τελευταίο outfit look, όπως είδα χθες στην Τσαπανίδου), ο Στρατούλης με τον Δραγασάκη κ.ο.κ. και να πλακώνονται αδιακρίτως. Τέλειο;

(Η Ραχήλ δεν χρειάζεται αντίπαλο, με το ταλέντο που διαθέτει μπορεί άνετα να υποδυθεί με επιτυχία και τους δύο ρόλους. Χθες έσκισε πάλι, με την εξαγγελία για μείωση του χρέους κατά 100 δισ. – γιατί δεν τα έκανε 200 μόνο δεν καταλαβαίνω).

Ιδού πώς έγινε

Κατά τα λοιπά, οφείλω να εξάρω την μέχρι δακρύων ανιδιοτέλεια του προέδρου (ώς τις 25/1 τουλάχιστον) Βαγγέλη, να δεχθεί να γίνει πρωθυπουργός τις κρίσιμες ημέρες του Νοεμβρίου του 2011. Φανερώνει η στάση αυτή δείγμα έξοχου πολιτικού ανδρός, ο οποίος διακατέχεται από  υψηλό αίσθημα ταπεινοφροσύνης, το οποίο αποδεδειγμένα τον κατέλαβε όταν ο Γ. Παπανδρέου τού πρότεινε «να γίνει αυτός πρωθυπουργός».

Αν και βασάνισα (με διάφορα ευφάνταστα, κινέζικα, βασανιστήρια) τον φίλο μου Κώστα Σκανδαλίδη να μου αποκαλύψει τον σχετικό διάλογο μεταξύ Γιώργου – Βενιζέλου διότι ήταν παρών και εκείνος αρνήθηκε σθεναρά, μπορώ να διατυπώσω την εκτίμηση ότι ο διάλογος έγινε κάπως έτσι:

Γιώργος: Αφού δεν θέλεις τον Πετσάλνικο, γίνε εσύ.

Βενιζέλος: Ποιος είμαι εγώ ο ταπεινός να πάρω τη θέση σου; Βρες κάποιον που να είναι ισάξιός σου.

Και κάπως έτσι φθάσαμε στη λύση Παπαδήμου (αφού είχαμε περάσει από τις λύσεις Πετσάλνικου, Κακλαμάνη, Ελσας Παπαδημητρίου, Τάκη Ρουμελιώτη και διάφορων περαστικών από το πεζοδρόμιο της οδού Ηρώδου Αττικού).

Ψάχνοντας την άκρη

Λίγο μπερδεμένα τα έχει ο φίλος μου Νίκος Μπίστης σε ό,τι αφορά την τοποθέτηση του καθηγητή Κωνσταντίνου Τσουκαλά ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μπίστης, ως γνωστόν, έψεξε τον Τσουκαλά ότι αποσιώπησε στο βιογραφικό του για ευνόητους λόγους ότι την οκταετία 1996-2004 ήταν σύμβουλος του Κώστα Σημίτη.

Συνάντησα τον Κων. Τσουκαλά να περιπατεί ως συνήθως στο Κολωνάκι, με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, τη σύντροφό του. Πιάσαμε κουβέντα. Μου είπε ότι «ουδέποτε υπήρξα σύμβουλος του Κώστα (Σημίτη). Ημουν και είμαι προσωπικός του φίλος. Γνωριζόμαστε από ηλικίας 9 ετών, κάνουμε παρέα, συζητάμε. Ποτέ όμως η σχέση αυτή δεν έλαβε χαρακτήρα συμβούλου ή οτιδήποτε τέτοιο». Τον ρώτησα αν ο Κ. Σημίτης αντέδρασε και με ποιον τρόπο στην τοποθέτησή του ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Με διαβεβαίωσε πως «όχι» και μου τόνισε ότι οι σχέσεις τους παραμένουν αδιατάρακτες.  

Περιττό να αναφέρω ότι η Φωτεινή Τσαλίκογλου συμφωνούσε απολύτως. Τον Κ. Σημίτη δεν τον βρήκα. Οταν τον συναντήσω, υπόσχομαι να τον ρωτήσω και αυτόν.

Υστατο αντίο

Ενας σπουδαίος δημοσιογράφος, ένας ακέραιος άνθρωπος, ένας πραγματικός αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα, ο Κώστας Γερονικολός, κηδεύτηκε χθες το μεσημέρι σεμνά και απέριττα όπως έζησε και τη σύντομη σχετικά ζωή του. Εξαιρετικός γραφιάς και σπάνιος από κάθε άποψη χαρακτήρας, άφησε το αποτύπωμά του στον ελληνικό Τύπο και στις καρδιές  όλων ημών, των φίλων του. Που θα τον θυμόμαστε για πάντα.