[Ενστάσεις] Ποιος προσχώρησε πού

Η μεγαλοπρεπής δήλωση της Ραχήλ Μακρή, ότι, αν χρειαστεί, η ελληνική οικονομία θα χρηματοδοτηθεί με νομίσματα που θα κόψει η Τράπεζα της Ελλάδος, αντιμετωπίστηκε με χλευασμό. Η υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην Ανεξάρτητη Ελληνίδα, εθνικόφρων και αντισημίτρια, απεικονίζει με αδρές γραμμές το πρόβλημα του κόμματος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις: αν στη δίνη της ελληνικής χρεοκοπίας μια υποψήφια πιστεύει ότι τα λεφτά τα αποκτάς βάζοντας απλώς μπροστά μερικές μηχανές, πολύ εύκολα αύριο μεθαύριο μπορεί να πιστέψει πως όποιος δεν κινεί τις μηχανές είναι εθνικός μειοδότης. Η ασχετοσύνη και η αμάθεια είναι μήτρες της συνωμοσιολογίας. Ομως, όταν ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να υποδεχθεί την κ. Μακρή υποψήφια του κόμματός του στην Κοζάνη, γνώριζε και την ανεπάρκειά της, και την ιδεολογική καταγωγή της, και τις πιθανές επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει. Κι αυτό είναι κυνισμός.

Στο μυαλό των ιθυνόντων του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί η ιδεολογία να μην έχει καμία σημασία, μπορεί να πιστεύουν ότι αρκεί η εξουσία κι όλα στη συνέχεια εξομαλύνονται. Η θεώρηση αυτή μπορεί να εξηγήσει γιατί προσεγγίζονται (με καρατζαφερική αισθητική) η Εκκλησία και το πλήθος των πιστών, γιατί εγκαταλείπονται αριστερές «δικαιωματικές» διεκδικήσεις (όπως οι διεκδικήσεις εθνικών και σεξουαλικών μειονοτήτων), γιατί οι θέσεις του κόμματος σε θέματα όπως η άμυνα ή η αστυνόμευση λειαίνονται για να προσομοιάσουν σε αυτές των νυν κομμάτων εξουσίας, γιατί άνοιξαν τα πουγκιά των παροχών.

Στο όνομα της διεκδίκησης της εξουσίας, η Αριστερά εγκαταλείπει συστηματικά τα χαρακτηριστικά της αριστερής ιδεολογίας της. Και μαζί, αρχίζει να επικαλείται τα ιερά φετίχ της εθνικής πολιτικής κοινοτοπίας: τον λαό και το έθνος. Με άλλα λόγια, δεν προσχωρεί η Ραχήλ στον ΣΥΡΙΖΑ, προσχωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη Ραχήλ. Κι αυτό είναι ένα επιπλέον πρόβλημα.