[Θεωρείο] Η πραγματικότητα της επόμενης ημέρας

Μπορεί να υποθέσει κανείς, χωρίς να κάνει λάθος, ότι το ραντεβού κλείστηκε στην Μπουλβάρ Βολτέρ όταν, πιασμένοι α λα μπρατσέτα, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Μαριάνο Ραχόι εξέφραζαν μαζί με άλλους ηγέτες την αλληλεγγύη τους στα θύματα του «Charlie Hebdo» και την πίστη τους στην ελευθερία της έκφρασης. Ο ισπανός πρωθυπουργός αποδείχθηκε συνεπής. Χθες ήρθε στην Αθήνα για να προσφέρει τη στήριξή του στον έλληνα ομόλογό του ιπποτικά και γενναιόδωρα. Χαρακτήρισε τον Σαμαρά «πραγματικό ηγέτη», είπε ότι η οικονομία πηγαίνει καλύτερα, υπογράμμισε ότι το ζητούμενο τώρα είναι η σταθερότητα.

Είναι αμφίβολο, όμως, εάν από αυτό το τρίωρο ταξίδι Μαδρίτη – Αθήνα και την ισπανική επίσκεψη ο Σαμαράς αποκόμισε κάποιο όφελος. Ο ισπανός πρωθυπουργός είναι μάλλον άγνωστος στο ελληνικό κοινό – από αυτήν την άποψη θα ήταν προτιμότερη για τη ΝΔ μια δήλωση στήριξης από τον Μίτσελ. Επιπλέον είναι ελάχιστα φωτογενής, έχει τη φήμη λούζερ και κουβαλάει στην πλάτη του μερικά σκάνδαλα. Κι έπειτα, Σαμαράς και Ραχόι δεν μοιάζουν μόνο κουρασμένοι από την κυβερνητική φθορά. Δείχνουν στα όρια της εξάντλησης όταν ποζάρουν απέναντί τους άφθαρτοι, χαμογελαστοί και φρέσκοι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας.

Αν υπάρχει ένα όφελος, αυτό δεν είναι για τον έλληνα πρωθυπουργό αλλά για τον εγχώριο διάλογο. Ο Σαμαράς υπενθύμισε ότι οι Ισπανοί έχουν δανείσει στους Ελληνες 26 δισ. ευρώ. Ακόμη κι αν δεν το δει κανείς ως σημαντική βοήθεια ή κίνηση αλληλεγγύης αλλά ως οικονομικό αλισβερίσι, η πράξη έχει μια ηθική διάσταση: πώς μπορείς να ζητήσεις από κάποιον που είναι πνιγμένος στα χρέη να διαγράψει ένα μέρος από αυτά που του χρωστάς εσύ; Εχει επίσης μια πρακτική διάσταση: γιατί να σου χαρίσει κάποιος που χρωστάει τα δικά σου χρέη; Είναι δύο μάλλον άβολα ερωτήματα που πιθανότατα δεν θα απαντηθούν πειστικά έως τις εκλογές. Δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως, η πραγματικότητα επιστρέφει ακριβώς την επόμενη ημέρα.