[Κραυγές και ψίθυροι] Και χίλια περιστέρια

Δεν θυμάμαι σε ποια ακριβώς τάξη του Γυμνασίου ήμουν, πάντως συνέβη μετά τη Μεταπολίτευση. Ξεκρέμασα, στην τάξη μου, την εικόνα του Χριστού και κρέμασα μια φωτογραφία του ιταλού κατσέρ Ντι Μπέστια (με ολόσωμη φόρμα προϊστορικού τέρατος) που εκείνες τις ημέρες είχε έναν αγώνα, νομίζω με τον Σουγκλάκο. Η φιλόλογός μου μεσολάβησε και η διευθύντρια του Αρσακείου (παρθεναγωγείο ακόμη τότε) δεν με τιμώρησε με αποβολή. Περιορίστηκε σε επίπληξη αφού την έπεισε ότι επρόκειτο για εφηβικό αστεϊσμό. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά και ενώ στην ευρωπαϊκή μου ταυτότητα δεν αναγράφεται το θρήσκευμά μου, φοβάμαι ότι για εκείνη την πράξη μπορεί να κατηγορηθώ σήμερα ως εθνική μειοδότρια. Και από τα δύο κόμματα που διεκδικούν την εξουσία.

Η σχεδόν παγανιστική εμμονή του Αντώνη Σαμαρά με τη θρησκευτικότητα (να μην ξεχνάμε και το «… με τη βοήθεια της Παναγιάς» ως πολιτική εκτίμηση) και το σημειολογικό φλερτ του Αλέξη Τσίπρα με τα σύμβολά της μου προκαλεί την ασφυκτική αμηχανία που ένιωθα όταν με έβαζε η γιαγιά μου να περάσω κάτω από τον Επιτάφιο. Οσο για τις αντιπαραθέσεις περί εικόνων που ανεβοκατεβαίνουν και περιστεριών που τουιτάρουν, ακούγονται τουλάχιστον άκαιρες όταν οι φονικές κάννες του θρησκευτικού φονταμενταλισμού βγάζουν ακόμη καπνό. Και αν τέλος πάντων πρέπει να μιλήσουμε για Εκκλησία, ας μιλήσουμε για το καλιμαύκι: σε μια εποχή που οι Ελληνες ματώνουν οικονομικά, ένα μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας παραμένει σταθερά στο φορολογικό απυρόβλητο.