[Θεωρείο] Είναι όλοι τους διαπραγματευτές

Οι μοναδικοί διαπραγματευτές που έχουμε δει οι περισσότεροι στη ζωή μας γεννήθηκαν στο Σικάγο. Εργάζονταν στην τοπική αστυνομία και έκαναν επίδειξη των διαπραγματευτικών τους ικανοτήτων όταν ο ένας έπιασε καμιά δεκαριά ομήρους στο τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων για να αποδείξει ότι δεν είναι διεφθαρμένος και ο άλλος όταν του ζητήθηκε να χειριστεί την υπόθεση της ομηρείας. Μόνο που ο πρώτος έχει τη μορφή του Σάμιουελ Τζάκσον και ο δεύτερος του Κέβιν Σπέισι, είναι δηλαδή κινηματογραφικοί ήρωες. Και η ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν, οι «Οριακές διαπραγματεύσεις», είναι μια κλασική και ωραία «αμερικανιά» – έχει σεναριακές απιθανότητες, δράση, σασπένς και στο τέλος κερδίζουν οι καλοί.

Το ερώτημα εάν το σινεμά αντιγράφει τη ζωή ή η ζωή το σινεμά είναι περίπου σαν το αβγό του Κολόμβου. Στην περίπτωση της πολιτικής ζωής, όμως, είναι πολύ πιθανόν να ισχύει το δεύτερο. Από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου και ώς τις εκλογές του ’12, ο Αντώνης Σαμαράς συστηνόταν ανελλιπώς στην κοινή γνώμη ως ένας ικανός διαπραγματευτής – σαν ένας Κέβιν Σπέισι με πολιτικά, που θα διαπραγματευόταν επιτυχώς με τους δανειστές την υπόθεση της ομηρείας των ελλήνων πολιτών. Οπως είναι γνωστό, η διαπραγμάτευση, τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιαζόταν στους ψηφοφόρους, έληξε με το πρώτο ταξίδι του Πρωθυπουργού στο Βερολίνο.

Από το 2012 και μετά αυτός που συστήνεται ως Σπέισι είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Η λογική είναι η ίδια. Λέει ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι πολιτικό ή οικονομικό, είναι πρόβλημα διαπραγμάτευσης. Και αν δεν έχει λυθεί, αυτό οφείλεται στην ανικανότητα του προηγούμενου να διαπραγματευτεί – μπορεί και στην απροθυμία του. Για μία ακόμη φορά η διαπραγμάτευση παρουσιάζεται σαν πανάκεια, κόλπο γκρόσο που θα μας σώσει. Ενδεχομένως και να είναι. Αλλά στις εγχώριες «Οριακές διαπραγματεύσεις» υπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα είναι ότι στην ελληνική επικράτεια ο συμβιβασμός ως προϊόν διαπραγμάτευσης θεωρείται περίπου ήττα. Και το άλλο, ότι το ευρωπαϊκό κοινό δεν πολυτρελαίνεται για τις «αμερικανιές».