[Θεωρείο] Η τούμπα της τελευταίας στιγμής

Τι κάνει μια σύντομη προεκλογική περίοδο να φαίνεται ακόμη πιο σύντομη; Μα μια γενικευμένη αίσθηση ότι ο πολιτικός χρόνος που απομένει έως τις 25 Ιανουαρίου είναι σχεδόν νεκρός επειδή το αποτέλεσμα έχει κριθεί. Η αίσθηση δεν οφείλεται μόνο στις δημοσκοπήσεις και στο ερώτημα που αποδίδει στους ερωτηθέντες τον ρόλο μιας εκλογικής Πυθίας. Με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα δεν φαίνεται προδιαγεγραμμένο επειδή οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πρώτο κόμμα το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο βασικός λόγος είναι ότι η απόφαση της ΝΔ να ποντάρει στους πιθανούς κινδύνους μιας νίκης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή σε αυτό που το ίδιο καταγγέλλει ως στρατηγική του φόβου, τσακίστηκε στα βράχια.

Οπως σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, η αποτυχία του ενός σημαίνει την επιτυχία του άλλου. Αν όμως ηττήθηκε η στρατηγική του φόβου, αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι νίκησε η στρατηγική της ελπίδας. Το εκλογικό σώμα περιμένει τις κάλπες περισσότερο μουδιασμένο παρά ανακουφισμένο από την προοπτική μιας κυβερνητικής αλλαγής. Περιμένει χωρίς πολλή διάθεση για εκλογές και με το βασικό του αίτημα, συναίνεση η οποία θα μπορούσε να γεννήσει ακόμη και μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, να συντρίβεται κάτω από το βάρος του πολιτικού ανταγωνισμού.

Απέναντι σε μια τέτοια διάθεση, το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσαν να κάνουν οι συριζαίοι είναι να σπαταλήσουν εκείνον τον σχεδόν νεκρό πολιτικό χρόνο που απομένει σε μουντ ενός εν αναμονή θριάμβου. Είναι μια αναντιστοιχία συναισθημάτων που μπορεί να στοιχίσει πιο ακριβά ακόμη και από την κομματική πολυφωνία. Και έπειτα, ακόμη και σε έναν σχεδόν νεκρό πολιτικά χρόνο τίποτε δεν αποκλείει το στραβοπάτημα της τελευταίας στιγμής. Αρκεί να δει κανείς προσεκτικά το βίντεο με την τούμπα της Χέλε Θόρνινγκ-Σμιτ στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Η πρωθυπουργός της Δανίας κατέβαινε αγέρωχη και χαμογελαστή τα επτά σκαλοπάτια του Ελιζέ. Στραβοπάτησε ακριβώς στο σημείο που χωρίζει το χαμηλό πλατύσκαλο από την ασφάλεια του επίπεδου εδάφους.