[Εναλλακτικά] Ρευστό σκηνικό, σωτήρες ψάχνει

Η Γκερέκου και ο Οικονόμου στη Νέα Δημοκρατία, σε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα και με όρους ταχύτατης μεταπήδησης. Ο Παπανδρέου νέο κόμμα. Νοσταλγοί της Θάτσερ αγκαζέ με κεντροαριστερούς στο Ποτάμι. Νέοι πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς ξεκάθαρο πρόσημο ιδρύονται εν μιά νυκτί και άλλοι από αυτούς απορροφούνται από μεγαλύτερους. Τηλεοπτικά πρόσωπα και ονόματα που κοσμούσαν για χρόνια μαρκίζες τώρα δίνουν τη μάχη του σταυρού. Και ο Γιάννης Μπουτάρης αυτή την εβδομάδα δηλώνει ΠΑΣΟΚ, μέχρι την επόμενη που κανείς δεν ξέρει.

Η πρωτόγνωρη πολιτική ρευστότητα – που βεβαίως επεκτείνεται και σε τμήμα της Αριστεράς – μπορεί να πυροδοτεί το χιούμορ και τα λογοπαίγνια, έχει όμως εξήγηση και επιπτώσεις. Γιατί να μην κατέβει με τη Νέα Δημοκρατία η Γκερέκου, όταν το πρώην κόμμα της ταυτίστηκε στα πάντα, ως έτερος πόλος συγκυβέρνησης στη μνημονιακή εποχή, με την άλλοτε «επάρατη Δεξιά»; Γιατί να μην ιδρύσει κόμμα ο ΓΑΠ, όταν το κενό στο Κέντρο του πολιτικού άξονα έμεινε για καιρό ακάλυπτο και οι Ελληνες δεν φημίζονται για τη μνήμη τους; Γιατί να μην κατέβει με Το Ποτάμι ο πρώην γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων κ. Θεοχάρης και ενώ το εν λόγω κόμμα είχε εξαγγείλει πως δεν θα δεχθεί υποψηφίους που έχουν διατελέσει κυβερνητικοί αξιωματούχοι; Μήπως εξάλλου υπάρχουν οργανώσεις να ελέγξουν τις διαδικασίες; Γιατί να μην ιδρύσει κόμμα ο κ. Γκλέτσος; Μήπως θα είναι ο πρώτος που επενδύει στον θυμό;

Όχι, δεν είναι μόνο η διαιρετική τομή του Μνημονίου που έκανε δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ των άλλοτε αντιπάλων. Είναι και η κατάρρευση της Σοσιαλδημοκρατίας και του παραδοσιακού πόλου της στη χώρα αλλά και η αναντιστοιχία των κομμάτων από τις υπόγειες διεργασίες και τη δόνηση της κοινωνίας. Είναι η απονομιμοποίηση της πολιτικής, αφού η μνημονιακή Ελλάδα μοιάζει να έχει πέσει στο κενό μεταξύ του συρμού της συμμετοχής σε παραδοσιακούς ιμάντες – όπως κόμματα, συνδικάτα, μαζικές οργανώσεις – και της αποβάθρας της δημοκρατίας.

Η ρευστότητα σήμερα επιτείνεται από την απουσία ξεκάθαρων ιδεολογικών προσήμων (και όχι, βέβαια, δεν έχουν πεθάνει οι ιδεολογίες), από την ανικανότητα να αναλυθεί η συνθήκη με νέα εργαλεία. Και στη γωνία του πολιτικού συστήματος, εκεί που η μαρκίζα των ονομάτων και των μεταγραφών σβήνει, η ρευστότητα με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε εκτροπές και «κάδρα» με «σωτήρες».