[Κραυγές και ψίθυροι] Αυτή η νύχτα μένει

Πριν από λίγες μέρες ένας διαδικτυακός «φίλος» έγραψε ένα κείμενο – καταπέλτη εναντίον των ρεβεγιόν. Υποβαθμίζοντας αυτή την αστική, οικογενειακή και νοικοκυρίστικη παράδοση σε μια εκδήλωση επιδεικτικού νεοπλουτισμού…

Η κοινωνική εκπαίδευση μου καλλιέργησε έναν υπαρξιακό φόβο ότι η μη απάντηση στην ερώτηση «πού θα ρεβεγιονάρετε φέτος» υποδείκνυε, στην καλύτερη περίπτωση, κοινωνικό αποκλεισμό και, στη χειρότερη, ότι την επικείμενη χρονιά θα έσκαγαν επάνω μου οι δέκα πληγές του φαραώ. Ετρεμα στην ιδέα ότι κάποια 31η Δεκεμβρίου δεν θα είχα πού να ρεβεγιονάρω. Και επειδή με ενοχλούσε αυτός ο αστικός φόβος, τον ξεπέρασα διά της ομοιοπαθητικής. Απολύτως συνειδητά, έκανα μια φορά Πρωτοχρονιά μόνη μου στο σπίτι φορώντας τις πιτζάμες μου, τρώγοντας τοστ και μην έχοντας κανέναν να φιλήσω στην αλλαγή του χρόνου. Η επόμενη χρονιά μου πήγε θαυμάσια και τότε κατάλαβα ότι το ρεβεγιόν δεν είναι ούτε η καλή νεράιδα του κοινωνικού κατεστημένου ούτε ο κακός δράκος της κοινωνικής αναθεώρησης. Και αποφάσισα ότι θα μαζεύω εγώ, σχεδόν κάθε χρονιά, τους φίλους μου στο σπίτι…

Τι είναι λοιπόν το ρεβεγιόν – τουλάχιστον για μένα; Το συνειδητοποίησα χθες το πρωί, αντικρίζοντας το χάος στο σαλόνι μου, πριν πάω να κοιμηθώ. Μια γιορτινή σύναξη μοναχικών ψυχών. Είτε έχουν επιλέξει τη μοναχικότητά τους είτε προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μία, συχνά ενδοοικογενειακή, μοναξιά. Χρόνια πολλά σε όλους με την ευχή να ξορκίσουμε τη μοναξιά, αλλά να διαφυλάξουμε τη μοναχικότητα…