Οι παρέες «τραβούν» στην ανηφόρα

Είναι χειμώνας, έξι το πρωί, και χουχουλιάζεις κάτω από το ζεστό πάπλωμα στο κρεβάτι σου. Το ξυπνητήρι χτυπάει. Πρέπει να σηκωθείς και να πας για προπόνηση, αλλά το μυαλό σου κατακλύζουν λογής λογής δικαιολογίες. «Κάνει πολύ κρύο για να τρέξω», «θα πάω το απόγευμα, μετά τη δουλειά», «είμαι κουρασμένος, χρειάζομαι μια μέρα ρεπό» και άλλα πολλά τόσο δελεαστικά που δεν τον αφήνουν να ξεκολλήσει από τα σκεπάσματα.

Τώρα σκέψου το ίδιο σενάριο, βάζοντας στην «πλοκή» και έναν φίλο. Αυτόν που περιμένει αρματωμένος με κολάν, αντιανεμικό και ισοτονικά στο γνωστό στέκι για προπόνηση. Βλέποντας την ώρα να περνάει και να μην έρχεσαι αρχίζει τα τηλεφωνήματα. Μέσα στο χάραμα; Ναι, μέσα στο χάραμα. Ενα «πού είσαι ρε; Θα έρθεις τέλος πάντων;» είναι αρκετό για σε κάνει να πεταχτείς από το κρεβάτι, να φορέσεις τα παπούτσια σου και να τρέξεις να συναντήσεις τον φίλο σου, αφήνοντας τις Ερινύες, ήσυχες στις τραγωδίες τους και μακριά σου. O running buddy είχε αποτέλεσμα! Αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος του. Είναι ο φίλος που τρέχει μαζί με τον δρομέα, κάνουν προπονήσεις παρέα και συχνά κατεβαίνουν δίπλα δίπλα σε αγώνες, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους αλλά και το πνεύμα συνεργασίας. Συχνά το φιλαράκι μπορεί να αντικατασταθεί από μια ολόκληρη παρέα που χτίζεται γύρω από τον δρόμο και το τρέξιμο.

Συμφωνεί και η επιστήμη! Μιας και μόνος του ο άνθρωπος ούτε στον Παράδεισο δεν άντεξε, πόσω μάλλον να έκανε και μαραθώνιο, το να έχεις κάποιον συνεργάτη στο τρέξιμο μπορεί να μην είναι και τόσο κακή ιδέα. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν επιστήμονες από το Τμήμα Κινησιολογίας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ, οι οποίοι έπειτα από έρευνα διαπίστωσαν ότι όσοι τρέχουν με παρέα όχι μόνο γυμνάζονται περισσότερο αλλά διανύουν μεγαλύτερες αποστάσεις.

Κρατώντας με λοιπόν να σε κρατώ, οι δρομείς που προπονούνται μαζί με άλλους όχι απλώς ανεβαίνουν βουνά αλλά μπορούν να κάνουν και ατομικό ρεκόρ, αφού ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένας υγιής συναγωνισμός που επιτρέπει τη βελτίωση των επιδόσεων. Το ξέρει από πρώτο χέρι ο Ταρίκου Μπέκελε, που χρειάστηκε να συμβιβαστεί με το χάλκινο μετάλλιο στον αγώνα των 10 χλμ. στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, αφού τις δύο πρώτες θέσεις καπάρωσαν τα φιλαράκια Μο Φάρα και Γκάλεν Ραπ. «Ηξερα ότι ήταν επικίνδυνοι, αλλά δεν μπορούσα να τους σταματήσω» είπε ο αιθίοπας αθλητής επιβεβαιώνοντας με τον δικό του τρόπο τις δηλώσεις του Ραπ, ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε παραδεχτεί ότι γι’ αυτόν το να έχει παρτενέρ στις προπονήσεις έκανε θαύματα στην αυτοπεποίθηση και στη βελτίωσή του. Και οι ελίτ αθλητές, τελικά, θέλουν τον φίλο τους!

Βέβαια μπορεί το να τρέχει κάποιος με έναν ή πολλούς φίλους να είναι πιο διασκεδαστικό αφού κουβέντα στην κουβέντα τα χιλιόμετρα περνούν και χάνονται χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνουν και ο χρόνος της άσκησης δεν μοιάζει παγωμένος, για να έχουν στο τέλος όμως και καλούς λογαριασμούς, είναι προτιμότερο να συμφωνήσουν στο ζέσταμα τα τυπικά της προπόνησης. Την απόσταση, τον ρυθμό και τον τελικό στόχο δηλαδή. Δεν θα ήταν άσχημο, πριν προχωρήσει η δρομική σχέση να έχει γίνει και ένα… test drive για να πεισθούν ότι είναι συμβατοί όχι μόνο ως αθλητές αλλά και ως προσωπικότητες. Γιατί καλές οι νέες γνωριμίες, αλλά σημασία έχει και η κούρσα.

Μεγαλύτερη ευκολία. Στην εποχή του Διαδικτύου και των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, το να βρει κάποιος έναν άλλο δρομέα για να τρέχουν παρέα είναι κομματάκι πιο εύκολο από ό,τι στο παρελθόν. Δεν είναι λίγες οι ιντερνετικές σελίδες, κυρίως στο εξωτερικό, όπως το  www.buddyup.com ή www.runningpartners.org.uk, όπου ο χρήστης μπορεί να αναζητήσει τον «συνέταιρο στο έγκλημα» της αρεσκείας του. Μια απλή αναζήτηση στο facebook με τον όρο «running buddies» αρκεί για να εντοπίσει μία από τις δεκάδες ομάδες που λειτουργούν γι’ αυτό τον σκοπό. Ε, και όσοι είναι… γκατζετάκηδες, δεν μπορεί, όλο και κανένα φίλο για προπόνηση θα βρουν μέσα από την εφαρμογή RunWith, που παρουσιάζει όλες τις προγραμματισμένες συναντήσεις για τρέξιμο κοντά στην περιοχή του χρήστη, στις οποίες μπορεί να βρει το έτερον δρομικό του ήμισυ. Αλλά και στην Ελλάδα, όσο το τρέξιμο αποκτά περισσότερους οπαδούς, τόσο πληθαίνουν και οι «οργανωμένοι» δρομείς. Υπάρχουν οι «παλιοί» που γράφονται σε κάποιον επίσημο σύλλογο δρομέων της περιοχής τους, κάτι που συνήθως τους διευκολύνει και με πρακτικά ζητήματα (π.χ. κανονίζονται ομαδικές συμμετοχές, εκδρομές για αγώνες εκτός έδρας κ.α.).  Υπάρχουν και οι πιο φρέσκοι που θέλουν μια πιο χαλαρή σχέση με το τρέξιμο και τους ενδιαφέρει. Το «Τρέχω» μίλησε με τέσσερις από τις πιο γνωστές παρέες δρομέων της Αθήνας, που… μαζί τραβούν την ανηφόρα.

Η πορτοκαλί ομάδα της Νότιας Αθήνας

Στην δρομική πιάτσα οι σαφανίτες θεωρούνται από τους πλέον συμπαθείς και αναγνωρίσιμους. Αλλωστε η πορτοκαλί περιβολή τους δεν τους αφήνει να περνούν απαρατήρητοι. Εδρα τους είναι -προφανώς- το Αλσος Νέας Σμύρνης, έχουν και το δικό τους ξύλινο σπιτάκι μέσα στο πάρκο! Πρόεδρός τους ο Βασίλης Πνευματικός, δάσκαλος στο επάγγελμα. Κόλλησε το «μικρόβιο» του παρεΐστικου τρεξίματος όταν βρέθηκε για χρόνια στη Γερμανία, βγαίνοντας για τρέξιμο παρέα με τον πατέρα ενός έλληνα μαθητή του στο δάσος Σουνμπούχ, κοντά στη Στουτγάρδη. «Με την προετοιμασία αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να τρέξω τους πρώτους μου μαραθωνίους στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Στουτγάρδη», λέει. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα αναζήτησε καινούργιες δρομικές παρέες και βρήκε στον ΣΑΦΑΝΣ. «Τρέχω σχεδόν πάντα με παρέα. Οταν ανήκει κάποιος σε έναν σύλλογο, μπορεί να βρίσκει παρέα για να αθληθεί. Οι φίλοι μου είναι ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί, δικηγόροι, στρατιωτικοί, εκπαιδευτικοί, ακόμα και ζωγράφοι, από 30 έως 70 χρόνων». Τρέχει τρεις – τέσσερις φορές την εβδομάδα, συνήθως στο Αλσος κλείνοντας τα επόμενα ραντεβού με τους «συντρέχτες» είτε επιτόπου μετά το τέλος των προπονήσεων, είτε μέσω facebook. «Οταν τρέχει κάποιος με παρέα αθλείται αβίαστα, δεν υπερβάλλει, συζητά, κοινωνικοποιείται και δεν καταλαβαίνει πότε περνά η ώρα. Συνήθως οι συζητήσεις μας είναι αθλητικού περιεχομένου, ανταλλάσσουμε απόψεις για τις προπονήσεις μας. Πολλές φορές συζητούμε πολιτικά, καλλιτεχνικά ακόμα και φιλοσοφικά θέματα. Είναι λοιπόν το ομαδικό τρέξιμο ένας τρόπος συνεύρεσης με φίλους, με αφορμή την άθληση». Ισως γι’ αυτό οι δεσμοί που έχει αναπτύξει με την ομάδα του είναι ισχυροί. «Δεν θα ξεχάσω όταν στον πρώτο μου μαραθώνιο στο Βερολίνο, στο 35ο χλμ. – άπειρος γαρ – “βρήκα τοίχο”. Ο φίλος μου που τρέχαμε μαζί με περίμενε, μου συμπαραστάθηκε και με παρότρυνε να συνεχίσω. Τελειώσαμε χέρι χέρι. Επίσης όταν σε περίοδο προετοιμασίας, ο φίλος μου ο Μάκης που τρέχαμε μαζί, από κακοτεχνία του δρόμου, έπεσε και τραυματίστηκε. Ολη η παρέα τρέξαμε σε κοντινά μαγαζιά να βρούμε πάγο για το πρησμένο γόνατό του».

Ο συντρέχτης γίνεται υποστηρικτής

Οι περισσότεροι τριαντάρηδες όταν σκέφτονται «ιπτάμενες χήνες» σκέφτονται την παρέα του Νιλς Χόλγκερσον στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’80. Δεν είστε πολύ μακριά: όπως χήνες συνηθίζουν να πετάνε σε κοπάδια, έτσι και τα μέλη της παρέας Flying Geese διαλέγουν να τρέχουν μαζί. Εχοντας στόχο να απολαμβάνουν στο έπακρο την ευχαρίστηση και τη χαρά που προσφέρει το τρέξιμο, οργανώνονται κυρίως μέσω facebook και μηνυμάτων ανά γκρουπάκια και κάνουν προπονήσεις ανάλογα με τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία βρίσκονται. Αλλωστε, στους κόλπους τους βρίσκονται αθλητές που κάνουν από μικρές αποστάσεις μέχρι υπερμαραθωνίους. «Το ομαδικό τρέξιμο μας βοηθάει λόγω της αλληλεγγύης και της κατανόησης που υπάρχει. Οταν μπαίνουν καινούργιοι στόχοι, ο κάθε δρομέας στρεσάρεται και χρειάζεται υποστήριξη. Βοηθώντας ο ένας τον άλλον γινόμαστε καλύτεροι» τονίζει ο Βαγγέλης Γανιάρης, από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας. Ο ίδιος έχει βιώσει σε αρκετές περιπτώσεις τη σημασία του συντρέχτη. «Στον πρώτο μου αγώνα 100 χλμ., ήρθε ολόκληρη αντιπροσωπεία των Flying Geese για να με υποστηρίξει. Κανόνισαν κάποιοι να κάνουν την προπόνησή τους σε κάποιο κομμάτι της διαδρομής και άλλοι ήρθαν με ποδήλατα και είχα την ευκαιρία να περάσω κάποια χιλιόμετρα με τη συντροφιά τους» θυμάται. Ισως γι’ αυτό τρέφει μεγάλη εκτίμηση για όσους φορούν τα αθλητικά τους και βγαίνουν στον δρόμο μαζί του. «Ο running buddy είναι ο άνθρωπος που θα του πεις όποια υπερβολή σκεφτείς και εκείνος θα σε υποστηρίξει με κάθε τρόπο βοηθώντας σε να ξεπεράσεις τα όριά σου. Είναι ο άνθρωπος που όταν είσαι κουρασμένος από τα χιλιόμετρα, θα σου κάνει κάποιο αστείο και θα γελάσετε και οι δύο φέρνοντας τη γραμμή τερματισμού πολλά χιλιόμετρα πιο κοντά. Ταυτόχρονα είναι ο ίδιος που θα κάνει τον προσωπικό σου ψυχολόγο μέχρι να γίνεις καλά. Δεν χρειάζεται να τρέχει πάντα δίπλα σου. Πολλές φορές, ειδικά στους αγώνες, δεν συμβαίνει ποτέ αυτό. Αρκεί που τρέχει στο μυαλό σου και εσύ στο δικό του» τονίζει.

Το Πάρκο Τρίτση είναι ο κρίκος που συνέδεσε τους δρομείς που συνήθιζαν να τρέχουν στα δυτικά προάστια της Αθήνας. Η παρέα φίλων με το πλακατζίδικο όνομα είναι πιο «επίσημα» γνωστή  ως Δρομείς Πάρκου Τρίτση, αλλά το «Mustukuluru» παραμένει το σήμα κατατεθέν τους. Δίνουν ραντεβού κάθε απόγευμα κατά τις 18.00 στο παγκάκι κοντά στη βρύση του πάρκου και όλοι μαζί ξεκινούν την προπόνηση, «για να περνάνε τα βάσανα πιο εύκολα», όπως συνηθίζουν να λένε. Μιας και έδεσαν ως παρέα και είδαν ότι τρέχοντας ο ένας στο πλευρό του άλλου κάνουν περισσότερα χιλιόμετρα, είπαν να εντάξουν στο πρόγραμμά τους και εκγύμναση με ποδήλατο και κολύμπι. Με πρόσχημα τους αγώνες που διοργανώνονται ανά την Ελλάδα, κάνουν εξορμήσεις στην επαρχία για να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στις αποστάσεις των 5 χλμ., 10 χλμ. και του μαραθωνίου. Οντας μαθημένοι στις διαδρομές ανώμαλου δρόμου στο Πάρκο, προτιμούν και τους αγώνες βουνού. Εχοντας οικολογική συνείδηση, συμμετέχουν επίσης στον καθαρισμό του φυσικού στίβου που τους φιλοξενεί.

Δεκάδες running buddies περιλαμβάνει η ομάδα #1morekm. «Ακόμη ένα χιλιόμετρο» είναι στα ελληνικά το όνομά της, και σκοπός της να αποδείξει ότι η παρέα βοηθάει τους δρομείς να τρέξουν λίγο παραπάνω. Γι’ αυτό με μότο: «Ελα. Οσο αργά και να πηγαίνεις, είσαι πιο γρήγορος από όσους δεν ήρθαν», συγκεντρώνονται μια Κυριακή κάθε μήνα σε σημείο που ορίζεται μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, για να τρέξουν τουλάχιστον 3 χιλιόμετρα.