Κανένας δεν ξέρει πότε κατακάθεται ο κουρνιαχτός στις ιστορίες όπου διάφοροι τύποι εμφανίζονται από το πουθενά, όλοι οι πρωταγωνιστές παριστάνουν τα θύματα, οι αλήθειες μπερδεύονται με ένα κάρο ψέματα, οι καταγγελίες είναι γεμάτες υπονοούμενα και οι αποκαλύψεις προσφέρονται στη συσκευασία της ηθικολογίας. Ολοι μας, όμως, υποψιαζόμαστε τι αφήνουν πίσω τους: ακόμη ένα τραύμα σε μια δημοκρατία που, σαράντα χρόνια μετά την αποκατάστασή της, χάνει πολύ εύκολα τον βηματισμό της.
Αυτές οι ιστορίες αφήνουν επίσης πίσω τους ορισμένα πολύ χρήσιμα διδάγματα – ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Ενα από αυτά το οφείλουμε στον Λάκη Λαζόπουλο. Και λέει πως όταν εθίζεις ως διασκεδαστής το κοινό σου στην trash TV, είναι δύσκολο ως πολίτης να αντισταθείς στην trash πολιτική. Η απόσταση ανάμεσα στα σκουπίδια είναι έτσι κι αλλιώς μικρή. Αλλά μπορεί να γίνει ακόμη μικρότερη, σχεδόν να εκμηδενιστεί, με μια μονταζιέρα. Ενα δεύτερο δίδαγμα μας προσφέρει ο Παύλος Χαϊκάλης. Ο ηθοποιός που διέπρεψε ως λαζοπουλική γριά απέδειξε ότι μπορείς να πρωταγωνιστήσεις υποδυόμενος την ίδια περσόνα και στην πραγματική ζωή: τόσο καλοκάγαθος για να πιστεύεις ότι κάποιος που δεν μπορεί να σου επιστρέψει 5.000 ευρώ μπορεί να σε δωροδοκήσει με 700.000 και τόσο πονηρός για να θες να τζογάρεις στις διεθνείς αγορές με 10% τόκο τον μήνα και να παγιδεύεις τον φίλο σου επενδυτή με κάμερα-στιλό.
Ολα αυτά δεν θα αφορούσαν παρά τις τηλεοπτικές εκδοχές της trash τέχνης και της trash πολιτικής εάν δεν σκαρφάλωνε με τόση ευκολία στην κορυφή της πυραμίδας του πολιτικού συστήματος το είδος της πολιτικοοικονομικής πανίδας που ονομάζεται αεριτζήδες. Και αν το ίδιο το πολιτικό σύστημα, ακόμη και το τμήμα που δεν λέει ότι ψεκάζεται αλλά ότι θέλει να κυβερνήσει, δεν εμφανιζόταν πρόθυμο να κάνει κι αυτό ταμείο από τα κακόγουστα σκετς με κρυφές κάμερες και μαφιόζικες συνομιλίες. Με άλλα λόγια, το σκετς ήταν κανονικά για το σόου του Λαζόπουλου. Αλλά τώρα που παίζεται στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει.