[Κραυγές και ψίθυροι] Περί αλήθειας και ψεύδους

Προχθές Τετάρτη, λίγο μετά τις 7.30 το απόγευμα, μόλις έληξε η ψηφοφορία στη Βουλή έφυγα από το γραφείο, δηλαδή από ένα περιβάλλον συντονισμένο στον πολιτικό παλμό των τελευταίων 24ώρων, για να προλάβω μία θεατρική παράσταση. Το «Party Time», συρραφή κειμένων του Χάρολντ Πίντερ από τον Γιώργο Κιμούλη. Ισως και να είχα μια μικρή ενοχή γιατί, τέτοια μέρα, αντί να συζητήσω, να αναλύσω, να εκτιμήσω με τους συναδέλφους μου τις πιθανές εξελίξεις, «έτρεχα στα θέατρα»… Φτάνοντας είδα ανθρώπους να περιμένουν στωικά μες στη βροχή να ανοίξει η πόρτα, ήρεμοι και αποστασιοποιημένοι ακόμη και από τα ζικ ζακ που είχαν κάνει για να φτάσουν, αφού το Κέντρο της Αθήνας ήταν κλειστό.

Κάθησα κι εγώ στην ουρά και σκεφτόμουν ποια είναι η λεπτή γραμμή που όταν την περνώ γίνομαι (όπως και οι υπόλοιποι που πιθανότατα είχαν παρακολουθήσει την ψηφοφορία) από δημοσιογράφος – πολίτης, θεατής – καλλιτέχνης. Την απάντηση έδωσε ο ίδιος ο Πίντερ με ένα βίντεο που προβάλλεται στην παράσταση: «Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο τι είναι “πραγματικό” και τι “μη πραγματικό”. Ούτε ανάμεσα στο τι είναι αληθές και τι ψευδές. Νομίζω ότι δεν είναι απαραίτητο να είναι κάτι αληθινό ή ψευδές. Αυτός ο ισχυρισμός έχει κάποιο νόημα στη διεύρυνση της πραγματικότητας μέσω της τέχνης. Ετσι, ως καλλιτέχνης, τον υποστηρίζω. Ως πολίτης όμως δεν μπορώ. Ως πολίτης οφείλω να αναρωτηθώ: Τι είναι αληθές; Τι είναι ψευδές;». Το δικό μου σχόλιο περιττό!