Ο νοσταλγός των ειδικών δικαστηρίων

Εργατολόγος, με μεγάλο κύκλο εργασιών, παιδί του δοκιμαστικού σωλήνα του ΠΑΣΟΚ, επιβίωσε στον άχαρο πολιτικό στίβο χάρη στην υπομονή του. Εμαθε ότι η αναφορά στον λαό μπορεί να σε οδηγήσει παντού –­ αλλά πρέπει πρώτα να σε μάθουν, γι’ αυτό είχε πιάσει στασίδι στην τηλεόραση. Εζησε πέτρινα χρόνια, αλλά τώρα που τελείωσαν γι’ αυτόν ζητάει τη ρεβάνς

Είναι δυνατόν ένα πρόσωπο που διδάσκει Εργατικό και Συνδικαλιστικό Δίκαιο στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ένα κρεσέντο πολιτικού ρεβανσισμού, να υπόσχεται δίκες και καταδίκες προσώπων που αναμείχθηκαν στις πολιτικές εξελίξεις το διάστημα της κρίσης στην οποία οδήγησε η χρεοκοπία της χώρας; Είναι δυνατόν, δηλαδή, ένας πολιτικός, ο οποίος είναι και καθηγητής του Δικαίου, να παρακάμπτει τη θεμελιώδη για τις δημοκρατίες διάκριση των εξουσιών και να υπόσχεται φυλακές για πρόσωπα που τα αισθάνεται πολιτικούς αντιπάλους; Κι αν ένας νομικός πολιτεύεται με τέτοιου τύπου «επιχειρήματα», τι απαιτήσεις μπορούμε να έχουμε από διάφορες άλλες προσωπικότητες που συμμετέχουν στο παιχνίδι της ελληνικής δημοκρατίας, σε συνθήκες ακραίας πόλωσης;

Το πρόσωπο αυτό είναι ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος. Και εκείνοι τους οποίους απειλεί με φοβερή τιμωρία στο όνομα του λαού είναι όσοι συμμετείχαν στην κυβέρνηση Παπαδήμου, μαζί ασφαλώς και ο (υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας) Σταύρος Δήμας. Ο λόγος; «Επί υπουργίας του […] ψηφίστηκαν τα μνημονιακά κείμενα για παράδοση της κυριαρχίας της χώρας. Επί υπουργίας του έγινε η εμβάθυνση της εσωτερικής υποτίμησης που οδήγησε στην περικοπή των συντάξεων». Στο στόχαστρό του έθεσε και τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, αν και ό,τι του προσάπτει για το Καστελλόριζο έχω την αίσθηση ότι θα μπορούσε να του το συγχωρήσει καθ’ όσον έκλεισε την ταραχώδη πρωθυπουργία του με την απόπειρα να κάνει δημοψήφισμα, μια επιλογή δηλαδή που παρέπεμπε στην άμεση δημοκρατία – και ως γνωστόν, ο Αλέξης Μητρόπουλος όταν ακούει για λαό γίνεται ευαίσθητος. Αλλωστε στον λαό χρωστάει ό,τι είναι κι ό,τι φιλοδοξεί να γίνει. Και πολιτικά και επαγγελματικά.

Εκείνος ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ. Υπάρχει μια ταινία του ολίγον εξτρεμιστή γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ, με τίτλο «Και οι νάνοι ξεκίνησαν μικροί». Είναι μια εθνολογική καταγραφή, περιγράφει τη ζωή μιας φυλής Πυγμαίων, απομονωμένων σε έναν δικό τους κόσμο. Πώς στον κόσμο αυτό δομούνται ιεραρχικές σχέσεις, πώς κάποιοι αποκτούν εξουσία, πώς κάποιοι άλλοι ανέρχονται, πώς ορισμένοι ηττώνται. Πώς κάποιοι επωφελούνται και πώς λίγοι, ελάχιστοι, μαθαίνουν να περιμένουν να έλθει η σειρά τους.

Ο Αλέξης Μητρόπουλος βρέθηκε νωρίς σε ένα κλειστό, στην ουσία, σύμπαν, το οποίο ίσως αποτελέσει πεδίο έρευνας για τους εθνολόγους του μέλλοντος, όταν θα διερευνούν τα ερείπια της ελληνικής μεταπολίτευσης. Γεννημένος το 1952 στην Ηλεία, βρέθηκε, σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό που ο ίδιος καταθέτει, στο ΠΑΣΟΚ, με την ίδρυσή του. Προηγουμένως, πάντα σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό του, είχε προλάβει να διωχθεί από τη χούντα ενόσω ακόμα, όπως λέει, ήταν μαθητής! Τελείωσε νομικά και βρέθηκε σε αδιευκρίνιστο χρόνο (με πασοκική υποτροφία, όπως λένε με καμάρι παλαιοί του σύντροφοι) να κατέχει ένα διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου (κατ’ άλλους, από το Πανεπιστήμιο της Πρίστινας, στο Κόσοβο) και να διδάσκει στο Ινστιτούτο Καρντέλι (προς τιμήν ενός οικονομικού στελέχους του καθεστώτος Τίτο, που εισηγήθηκε την αυτοδιαχείριση α λα γιουγκοσλαβικά), της πάλαι ποτέ ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.  

Παρά την πολύ καλή πανεπιστημιακή εμπειρία του, όμως, το ΠΑΣΟΚ καθυστερούσε να τον ενσωματώσει στα ηγετικά κλιμάκιά του και το 1985, με συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, όταν τσάρος στο υπουργείο Οικονομικών ήταν ο Κώστας Σημίτης, διεγράφη. Αργότερα αναγκάστηκε να πολιτευτεί με το ΔΗΚΚΙ του Δημήτρη Τσοβόλα αλλά διαφώνησε και αποχώρησε – οι φήμες έλεγαν διότι θεώρησε πως ο Τσοβόλας ευνοούσε, αντ’ αυτού, τον Γιάννη Δημαρά. Αλλά είπαμε: στο εθνολογικό ντοκιμαντέρ της ελληνικής μεταπολίτευσης ο Αλέξης Μητρόπουλος είναι από εκείνους που ξέρουν να περιμένουν – και να ετοιμάζουν το πολιτικό μέλλον τους. Κι αν τους κάτσει…

ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΚΑΝΑΛΑΚΙΑ. Στην Ελλάδα, όποιος είναι στα πράγματα γνωρίζει άριστα ότι η πολιτική καριέρα χτίζεται κατ’ αρχάς στα ΜΜΕ και κατά δεύτερον στις συμμαχίες με ευρείες κοινωνικές ομάδες, που μπορούν να λειτουργήσουν και ως λόμπι επιρροής και στήριξης. Ο Αλέξης Μητρόπουλος επιδίωξε να κατακτήσει και τα ΜΜΕ και τα συνδικάτα. Και τα κατάφερε άριστα, και στα δύο.

Ως προς τα συνδικάτα, τον βοήθησε και ο βιοπορισμός (αν θεωρείται απλά βιοποριστικό το επάγγελμα του εργατολόγου, του νομικού, δηλαδή, δουλειά του οποίου είναι να δίνει συμβουλές σε σωματεία αλλά και κατά μόνας σε εργαζομένους και σε ανέργους που έχουν διαφορές με τους εργοδότες τους). Ιδίως την τριετία, 1990-93, την περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη δηλαδή, εκπροσωπώντας συνδικάτα και κινήσεις που αντιτάχθηκαν στις μεταρρυθμιστικές επιλογές της περιόδου, άρχισε να κάνει χρυσές δουλειές. Και τις κράτησε, αυξάνοντάς τες την εποχή της κρίσης. Συχνά δίνοντας συμβουλές που αντιβαίνουν στο δημόσιο συμφέρον, όπως θα έπρεπε να το αντιλαμβάνεται τουλάχιστον ένας πολιτικός: σε μια τουλάχιστον περίπτωση, πρόσφατα, ο Αλέξης Μητρόπουλος κατηγορήθηκε από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκο Μητσοτάκη ότι διεκδικούσε να μην έχουν εκ των υστέρων συνέπειες όσοι προσελήφθησαν στον Δήμο Δραπετσώνας με παραποιημένα ή πλαστογραφημένα πιστοποιητικά, επειδή είναι φτωχοί.

Ως προς την τηλεόραση, πάλι, τον βοήθησε η ιδιότητα του εργατολόγου και τα μαθήματα προγενέστερων τηλεοπτικών προσωπικοτήτων που έφτιαξαν καριέρα όχι ως παρεμβατικές προσωπικότητες αλλά ως μαϊντανοί. Ο Αλέξης Μητρόπουλος έπιανε στασίδι σε όποιο κανάλι τον ζητούσε και μιλούσε για τα πάντα, ασφαλώς υπέρ του λαού. Το ότι, π.χ., ο ίδιος έχει ελεγχθεί από το ΣΔΟΕ ακόμα και για υπόθεση είσπραξης αμοιβής ενός εκατ. δολαρίων δίχως απόδειξη δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει να παίζεις καλά τον ρόλο του φίλου τού λαού. Είναι ο πιο δημοφιλής ρόλος στην ελληνική πολιτική ζωή. Επειτα από την τελευταία πόρτα που έφαγε, από τον Κώστα Σημίτη, κατανόησε ότι μπορείς να πας παντού, φτάνει δημοσίως να λες αδιαπραγμάτευτα όχι. Οχι στην ευρωζώνη, όχι στη λιτότητα, όχι στα Μνημόνια.

Κάπως έτσι, ακόμα κι αν έχεις βρεθεί (επιτέλους) στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, μπορείς να φτάσεις, μέσω Αυτοδιοίκησης, μέχρι και στον ΣΥΡΙΖΑ – και μάλιστα όχι όποτε να ‘ναι, αλλά την ώρα που διεκδικεί τη διακυβέρνηση. Για να είμαστε ειλικρινείς, είναι η πιο professional συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ: η πασοκογενής συνιστώσα, που έχει μάθει να επιβιώνει ακόμα και σε πυρηνικές καταστροφές.