[Εμπιστευτικά] Οπως τότε
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Λέω να θυμηθούμε σήμερα μια παλιά ιστορία. Τέτοιες μέρες, πριν από εβδομήντα χρόνια, μαίνονταν οι μάχες στους δρόμους της Αθήνας μεταξύ ΕΛΑΣ, Βρετανών και κυβερνητικών δυνάμεων.
Τα Χριστούγεννα του 1944 στην πρωτεύουσα κατέφθασε κι ο Τσόρτσιλ αυτοπροσώπως.
Ελαβε μέρος σε σύσκεψη των πολιτικών δυνάμεων που θα αναζητούσε συμβιβαστική διευθέτηση στην κρίση, τη στιγμή που τα βρετανικά και τα κυβερνητικά στρατεύματα είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν το πάνω χέρι στις συγκρούσεις.
Στη σύσκεψη προσήλθε ο τότε γραμματέας του ΚΚΕ Γ. Σιάντος. Συμφωνήθηκε να διοριστεί αντιβασιλέας ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (άρα να μην επιστρέψει ο βασιλιάς χωρίς δημοψήφισμα) και να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση.
Τότε ο Σιάντος ζήτησε σε αυτήν την κυβέρνηση το 40% των υπουργείων, μεταξύ των οποίων τα υπουργεία Στρατιωτικών, Εσωτερικών και Δικαιοσύνης – δηλαδή όλο τον κρατικό μηχανισμό…
Τον κοίταξαν οι παριστάμενοι, είπαν μέσα τους «τρελός παπάς τον βάφτισε!» και η τελευταία ευκαιρία συμβιβαστικής εκτόνωσης χάθηκε.
Λέγεται τώρα ότι επιστρέφοντας στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ ο Σιάντος ρωτήθηκε:
– Τι έγινε Γιώργη;
Και απάντησε:
– Τους έτριξα τα δόντια!
Δέκα μέρες αργότερα, ο ΕΛΑΣ εκδιώχτηκε κακήν κακώς από την Αθήνα και το ΚΚΕ σερνόταν στην επώδυνη Συμφωνία της Βάρκιζας. Αλλά ο Σιάντος τούς «είχε τρίξει τα δόντια!».
Θυμήθηκα αυτήν την ιστορία διαβάζοντας χθες τον Μ. Μαΐλη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνο για τα ιστορικά του κόμματος («Εφημερίδα των Συντακτών»).
Τι υποστήριζε ο Μαΐλης; Οτι «ήταν σωστή η στάση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ να μην υποχωρήσουν και να απορρίψουν το τελεσίγραφο του Σκόμπι να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ και η Πολιτοφυλακή».
Με άλλα λόγια, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ καταστράφηκαν στα Δεκεμβριανά (μαζί τους και η Αθήνα…), αλλά ήταν σωστή η απόφασή τους να οδηγηθούν στα Δεκεμβριανά.
Πράγμα που με οδηγεί στην απορία. Πώς κρίνεται η ορθότητα μιας πολιτικής απόφασης, αν όχι από το αποτέλεσμά της; Και πώς μπορεί να είναι σωστή μια απόφαση που κατέστρεψε εκείνον που την πήρε;
Αναρωτιέμαι διότι όποιος δεν μαθαίνει από το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Και το τώρα έχει μεγάλες ομοιότητες με το τότε.
Και τώρα, ας πούμε, παίρνουμε σωστές αποφάσεις. Και τώρα ανυποχώρητοι απορρίπτουμε τελεσίγραφα πριν καν διατυπωθούν. Και τώρα ζητάμε ό,τι γουστάρουμε γιατί αισθανόμαστε πανίσχυροι. Και τώρα «τους τρίζουμε τα δόντια». Αλλά, παρ’ όλα αυτά, πάλι κινδυνεύουμε.
Οπως τότε έτσι και τώρα ο δρόμος μοιάζει στρωμένος με σωστές, λεβέντικες κι ηρωικές αποφάσεις.
Αλλά όπως τότε, μπορεί τελικά να αποδειχθεί ότι ήταν απλώς ο δρόμος για την Κόλαση.
Google news
