[Εμπιστευτικά] Με ονοματεπώνυμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν με ανησυχούν οι χώρες που παθαίνουν. Με ανησυχούν οι χώρες που δεν μαθαίνουν – από τα λάθη και τα παθήματά τους…
Το 2011, όταν ο Παπανδρέου κατέρρευσε με τον τυχοδιωκτισμό του δημοψηφίσματος, ο τόπος είχε μια σαφή λύση: εκλογές.
Τέλη Νοεμβρίου, αρχές Δεκεμβρίου, θα πηγαίναμε στις κάλπες. Η ΝΔ θα έπαιρνε κανένα 40%, το ΠΑΣΟΚ κανένα 25% – τόσα έδιναν τότε οι δημοσκοπήσεις… Τρίτο κόμμα θα ήταν η ΔΗΜΑΡ.
Ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε Χρυσή Αυγή, ούτε Καμμένος, τίποτα. Το πολιτικό σύστημα θα είχε διατηρήσει τη συνοχή και τη λογική του.
Αντ’ αυτού επελέγη η λύση Παπαδήμου. Ενα υβριδικό σχήμα ταυτόχρονης διακυβέρνησης και ακυβερνησίας, συνεργασίας και αντιπαλότητας των δύο μεγάλων κομμάτων. Μέσα σε έξι μήνες το πολιτικό σύστημα ξεχαρβαλώθηκε πλήρως.
Καμία έκπληξη. Οταν δύο κόμματα είναι μαζί στη συμπολίτευση, ο ψηφοφόρος θα αναζητήσει την αντιπολίτευση αλλού.
Δεν θα συζητήσω τώρα τα «γιατί» και τα «πώς» οδηγηθήκαμε στη λύση Παπαδήμου, δεν είναι της στιγμής και άλλωστε έχω γράψει ολόκληρο βιβλίο.
Θα σημειώσω όμως ότι τις συνέπειες αυτής της παράδοξης υπεκφυγής τις πληρώνουμε ακόμη. Το πολιτικό σύστημα έκτοτε διαλύθηκε και έως τώρα δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί σε στέρεη και υγιή βάση.
Ανέτρεξα στο όχι και τόσο μακρινό 2011 για να σημειώσω ένα πράγμα: πόσο ανόητες ή βλαβερές είναι οι πολιτικές υπεκφυγές με «κυβερνήσεις ειδικού σκοπού» ή «ειδικής αποστολής» ή δεν ξέρω τι άλλο.
Κι αυτό επειδή η δημοκρατία είναι ένα καθεστώς καθαρών λύσεων και ανοιχτών διαδικασιών. Οχι μεσοβέζικων επιλογών, ούτε αδιευκρίνιστων καταστάσεων.
Ο δρόμος λοιπόν είναι μονόδρομος.
Οποιος θεωρεί ότι δεν χρειάζονται εκλογές εκλέγει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αν δεν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσερχόμαστε όλοι στις κάλπες στις 25 Ιανουαρίου και ψάχνουμε για κυβέρνηση.
Τόσο απλό.
Ακούω ότι οι εκλογές θα είναι καταστροφή. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά όποιος το πιστεύει ή το φοβάται δεν έχει παρά να εκλέξει Πρόεδρο.
Ακούω ότι δεν θέλουν να ψηφίσουν με το πιστόλι στον κρόταφο. Καμία αντίρρηση. Μπορούν να ψηφίσουν και με το μαχαίρι στον λαιμό ή με τον λαιμό στη θηλιά αν τους βολεύει καλύτερα.
Οπως και να ψηφίσουν όμως, η συνείδηση είναι ατομική υπόθεση, άρα και η ψήφος.
Και σε αντίθεση με τις βουλευτικές εκλογές, όπου η ευθύνη των συνεπειών ανήκει γενικά στο ανώνυμο εκλογικό σώμα, σε μια κοινοβουλευτική διαδικασία οι ευθύνες είναι εξατομικευμένες και προσωπικές.
Από μια άποψη, ευτυχώς. Διότι αν όντως οδηγηθούμε στην καταστροφή θα είναι η πρώτη καταστροφή στην ελληνική Ιστορία με ονοματεπώνυμο.
Με ονοματεπώνυμα, για την ακρίβεια.
Google news
