[Ανάλυση] ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Προχθές το απόγευμα τα μέλη της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής έδωσαν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου τον λεγόμενο «όρκο της ανεξαρτησίας», βάσει του οποίου δεσμεύτηκαν πως κατά τη διάρκεια της θητείας τους δεν θα επιζητούν ούτε θα δέχονται «υποδείξεις» από κανέναν. Την ίδια ημέρα εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που μάλλον θεωρεί τον όρκο της ανεξαρτησίας μονής κατεύθυνσης άφηνε εμμέσως πλην σαφώς να εννοηθεί ότι οι κοινοτικοί ιθύνοντες υποδεικνύουν στη Βουλή των Ελλήνων ποιο είναι το ενδεδειγμένο πρόσωπο για την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Οι χονδροειδείς απόπειρες παρέμβασης των ιθυνόντων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών-μελών δεν είναι καινούργια υπόθεση. Ηδη πριν από μισόν αιώνα ο Ντε Γκολ τούς χαρακτήριζε «απάτριδες γραφειοκράτες» ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που οι πρωτοβουλίες τους οδήγησαν σε εντελώς ανεπιθύμητα για την Ευρώπη αποτελέσματα.

Ωστόσο, η χθεσινή παρέμβαση των Βρυξελλών στα ελληνικά πολιτικά ζητήματα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί απλά και μόνο ως ένα ακόμη ατόπημα. Το πιθανότερο είναι ότι θα ακολουθήσουν και άλλα «ατοπήματα» αυτού του είδους, κυρίως δε στην περίπτωση που η παρούσα Βουλή δεν εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η Ελλάδα οδηγηθεί σε βουλευτικές εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ «γκανιάν». Οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής Δεξιάς, κυρίως στη Γερμανία, κάθε άλλο παρά δείχνουν διαθέσεις συνεννόησης με τον πολιτικό χώρο της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, και δεν το κρύβουν. Στη δε παρούσα φάση κυριαρχούν στα ηγετικά κλιμάκια της ΕΕ.

Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι για τους ιθύνοντες των Βρυξελλών η απολύτως ευκταία εξέλιξη θα ήταν να συγκροτηθεί στην Ελλάδα μια κυβέρνηση συνεργασίας που θα περιλαμβάνει τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ και η οποία απαλλαγμένη από τους εφιάλτες του πολιτικού κόστους θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πάγιες αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ουδείς προετοιμάζει κάτι τέτοιο.