[Κραυγές και ψίθυροι] Σμαράγδια

Τη Σμαράγδα Καρύδη δεν την ξέρω προσωπικά. Πριν από έναν περίπου χρόνο είχαμε συστηθεί στο ταμείο ενός πολυκαταστήματος και έκτοτε ουδέν… Πριν από τρεις μέρες, από αυτήν τη στήλη αναφέρθηκα, μεταξύ άλλων, σε μια δήλωσή της για τον Νίκο Ρωμανό, καταλήγοντας στο ότι δεν μπορούν να εκφράζουν όλοι άποψη για όλα. Την επομένη έλαβα ένα μέιλ. Οταν είδα ως αποστολέα το όνομά της, άρχισα να το διαβάζω στραβομουτσουνιάζοντας εκ προοιμίου, γιατί γνωρίζω εκ πείρας πώς αντιδρούν οι σταρ στη δημόσια αμφισβήτηση. Κατεβαίνοντας όμως τις γραμμές διαπίστωσα πόσο εκκωφαντικό θόρυβο μπορεί να κάνει μια ήσυχη αντίδραση.

Με ένα κείμενο γραμμένο τόσο αυθόρμητα, ώστε σε μερικά σημεία να είναι άναρχο, σχεδόν με ευχαρίστησε για την αρνητική αναφορά μου σ’ εκείνη. Μου εξήγησε τι εννοούσε, μου επεσήμανε ότι μπορεί και να την αδίκησα, αλλά – με ένα έστω και μη διατυπωμένο «Ας πρόσεχα!» – μου διευκρίνισε ότι, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, το λάθος είναι δικό της αφού, υποκύπτοντας στην πίεση του μικροφώνου, μιλάει για πράγματα στα οποία δεν θέλει να αναφερθεί. Κάτι το οποίο αποφάσισε, με αφορμή όσα έγραψα, να μην ξανακάνει. Και μου ξεκαθάρισε ότι δεν επιθυμεί να δημοσιοποιηθεί η απάντησή της. Το τελευταίο δεν το έκανα…

Δεν θυμάμαι αν μου έχει συμβεί ξανά τόσα χρόνια στη δουλειά. Και δεν το περίμενα από μια γυναίκα που έχει κατακαθήσει πάνω της η χρυσόσκονη της επιτυχίας. Ομορφη και ταλαντούχα, με κερδισμένες τις εξετάσεις της, με εξέπληξε με την κανονικότητά της.

Στον αντίποδα, ο βραβευμένος για το αρχαίο δράμα Σάκης Ρουβάς. Μάλλον πρώτη φορά τον ακούσαμε να μιλάει αυθόρμητα. Κι αυτήν την πρώτη φορά ήταν εκνευρισμένος και επιθετικός όταν κάποιος από το κοινό τόλμησε να ρωτήσει – ορθώς! – με τι προσόντα παίρνει το βραβείο… Ισως να μη φταίει κι ο ίδιος. Οι αυλές των καλλιτεχνών είναι μανούλες στο να φουσκώνουν το μπαλόνι της αμετροέπειας.

Καθώς λοιπόν αναδύεται το μηδέν και το άπειρον της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, διαπιστώνω πως όταν μας εκπλήσσει η κανονικότητα ζούμε σε μη κανονική εποχή…