[Κραυγές και ψίθυροι] Τα νταραβέρια της ψυχής

Το είδα σε ευρεία διαδικτυακή κατανάλωση. «Από πού κι ώς πού ο Δένδιας στην κηδεία του Μένη Κουμανταρέα;». Από το ότι ήταν φίλοι και τους συνέδεε αμοιβαία εκτίμηση! Είναι εύκολο όσο και άδικο να μπετονάρουμε τη δημόσια εικόνα κάποιου. Και τα πιο σκληρά μπετά έχουν ρωγμές, που οφείλουμε να τις διακρίνουμε ως στοιχειώδη πράξη αντίστασης στην ισοπέδωση της απολυτότητας. Η σχέση του κ. Δένδια με τον Κουμανταρέα δεν είναι συμψηφιστική. Δεν τον κάνει, δηλαδή, καλύτερο υπουργό για όσους θεωρούν ότι δεν είναι. Υπήρχε όμως! Οπως υπήρχε και η βαθιά φιλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Χατζιδάκι. Ή η μακρά επαφή του Φώτη Κουβέλη (του «κυρ Φώτη», όπως τον αποκαλούν αρκετοί με τρυφερή ειρωνεία, επισημαίνοντας το φαινομενικά αποστειρωμένο της ιδιοσυγκρασίας του) με το ρεμπέτικο τραγούδι. Και ακόμη η αγάπη του Τηλέμαχου Χυτήρη για την ποίηση – δεν τον κρίνω ως ποιητή. Μαθαίνω ότι αυτή την εποχή μεταφράζει Λορέντζο Μαβίλη στα ιταλικά…

Και δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. «Τι γυρεύει ο Μουστάκας στην κλειστή κηδεία του Γκάτσου;» έλεγαν πολλοί τότε, αγνοώντας ότι οι δύο άνδρες ήταν στενοί φίλοι και ο Σωτήρης Μουστάκας, που τον ξέραμε από τις βιντεοταινίες, διανοούμενος. Και θυμάμαι τον λαϊκό τραγουδιστή Κώστα Καφάση, με τα πλουμιστά κασκόλ του και τα κομοδινί μαλλιά του, να παρακολουθεί «δύσκολες» θεατρικές παραστάσεις.  

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά τα νταραβέρια της, στο προσωπικό περιθώριο του καθένα, μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερο.