[Ανάλυση] 180 διλήμματα

Το δίλημμα για την κύρωση της συμφωνίας με την τρόικα από τη Βουλή με απλή πλειοψηφία (151 ψήφοι) ή αυξημένη (180 ψήφοι), όπως προβλέπεται για μείζονος σημασίας διεθνείς συμβάσεις, υπήρχε και το 2010. Ο Βενιζέλος είχε εισηγηθεί τότε να δοκιμαστούν οι αντοχές της Βουλής και να μην αναλάβει το ΠΑΣΟΚ μόνο του την ευθύνη. Ο Παπανδρέου είχε απορρίψει κάθε σχετική πρόταση, με τη βεβαιότητα ότι το Μνημόνιο δεν θα μακροημέρευε και ότι στο τέλος του δρόμου το ΠΑΣΟΚ θα δικαιωνόταν. Το 2010, εξάλλου, η προεδρική εκλογή είχε ολοκληρωθεί τρεις μήνες προτού φθάσει στη Βουλή η πρώτη μνημονιακή σύμβαση.

Είναι η χρονική συγκυρία που, πέντε χρόνια μετά, επιτρέπει στην κυβέρνηση να συνδέσει την προεδρική εκλογή με την έγκριση ενός νέου «πακέτου» μνημονιακών μέτρων από τη Βουλή. Με την παράταση της εκκρεμότητας με τους δανειστές και την επίσπευση της διαδικασίας για την ανάδειξη του νέου Προέδρου, οι βουλευτές θα βρεθούν αντιμέτωποι τον προσεχή Ιανουάριο με ένα νέο δίλημμα: τουλάχιστον 180 δεν θα κληθούν να στηρίξουν τον υποψήφιο που θα υποδείξει ο κυβερνητικός συνασπισμός, ούτε να δώσουν επιπλέον χρόνο στην κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα σε μια επώδυνη συμφωνία που οδηγεί τη χώρα στο τέλος του Μνημονίου ή μια περιπετειώδη διαδρομή σε ένα ομιχλώδες τοπίο.

Πρόκειται για δίλημμα που ήδη έχει αρχίσει να στροβιλίζεται στη σκέψη των βουλευτών, εάν κρίνει κανείς και από τους προβληματισμούς του Μίμη Ανδρουλάκη, και το οποίο προφανώς δεν θα υπήρχε την ώρα της προεδρικής εκλογής εάν η αξιολόγηση της τρόικας είχε ολοκληρωθεί. Εμμέσως λοιπόν, και με πενταετή καθυστέρηση, 180 βουλευτές συνυπογράφουν ή «σκίζουν» το Μνημόνιο…