[Διαστάσεις] Ούτε καν «Νίτσα»

Σκέφτομαι τον υπουργό Εξωτερικών όταν πληροφορήθηκε ότι στην κοινή δήλωση των χωρών που συγκροτούν τη συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους, η ΠΓΔΜ επρόκειτο να αναφερθεί με το όνομα «Μακεδονία». Φαντάζομαι ότι με τα προβλήματα που έχει η χώρα και με το εφιαλτικό μπρα ντε φερ που παίζεται με την τρόικα, το ζήτημα αυτό ήταν το τελευταίο που τον ενδιέφερε. Γνώριζε όμως ότι αν δεν αντιδρούσε και γινόταν γνωστή η «νέα ανθελληνική πρόκληση», ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, οι αυριανοί κυβερνητικοί σύμμαχοι, θα έβγαιναν στα κάγκελα. Κατήγγειλε έτσι τους Αμερικανούς που συγκάλεσαν τη Σύνοδο, κατέθεσε μια αγριεμένη δήλωση και έστειλε αντ’ αυτού στη Σύνοδο τον μόνιμο αντιπρόσωπο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.

Σκέφτομαι τις χώρες που έχουν να αντιμετωπίσουν τον εφιάλτη του Ισλαμικού Κράτους όταν ενημερώθηκαν για την ελληνική καταγγελία. Οι τζιχαντιστές προελαύνουν, βομβαρδίζουν, καταλαμβάνουν, σφάζουν, σταυρώνουν, αποκεφαλίζουν, βιάζουν, αιχμαλωτίζουν, απειλούν, εκβιάζουν. Συγκαλείται μια Σύνοδος στις Βρυξέλλες για τον συντονισμό του πολέμου κατά της βαρβαρότητας. Και κάποια στιγμή γίνεται γνωστό ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα. Οχι με κάποια κύτταρα εγχώριων ισλαμιστών. Ούτε με ενδεχόμενη δίοδο τζιχαντιστών από το ελληνικό έδαφος για να επιτεθούν σε άλλες χώρες. Αλλά με το γεγονός ότι η ΠΓΔΜ, ναι μεν έλαβε μέρος στη Σύνοδο με την προσωρινή ονομασία της, αλλά στην κοινή δήλωση έγινε η ζημιά.

Σκέφτομαι ακόμη δύο ανθρώπους όταν άκουσαν τη σχετική είδηση. Τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που είπε τον Φεβρουάριο του 1993 ότι «το όνομα “Μακεδονία” σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει». Και τον Ανδρέα Πετρουλάκη, που σε ένα σκίτσο του παρουσίαζε τον ίδιο τον Μητσοτάκη να προσέρχεται σε μια σύσκεψη πολιτικών αρχηγών και να ανακοινώνει ότι βρήκε τη λύση: «Θα τη φωνάζουμε Νίτσα». Πέρασαν πάνω από δύο δεκαετίες από τότε. Ζήσαμε τη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας μας. Φτάσαμε να διαπραγματευόμαστε καθημερινά όχι μόνο την οικονομία μας αλλά την επιβίωσή μας, την αξιοπρέπειά μας, τη θέση μας στην Ευρώπη, το μέλλον μας. Κάναμε επώδυνους συμβιβασμούς και πρωτοφανείς υποχωρήσεις. Αλλά σε μερικά πράγματα είμαστε ασυμβίβαστοι, ανυποχώρητοι, ακλόνητοι. Αληθινοί βράχοι.

Εχουμε βέβαια και Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά.