[Στίγμα] Δάκρυα και ψέματα

Το αποτέλεσμα της επαναληπτικής εκλογής στην Καισαριανή είναι γνωστό: ο υποστηριζόμενος από το ΚΚΕ υποψήφιος Ηλίας Σταμέλος κέρδισε τον δήμο με 205 ψήφους διαφορά από τον υποψήφιο που υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ Γιώργο Κοντόσταυλο. Κατά την εκλογή ψήφισαν περίπου 7.500 άτομα, ενώ οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους υπερβαίνουν τις 23.000 (η αποχή έφθασε το 67%) και εγώ στέκομαι σε αυτό καθ’ εαυτό το γεγονός για να επισημάνω το εξής: ότι είναι μύθος πως οι ψηφοφόροι του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ έχουν πάει στον ΣΥΡΙΖΑ – το αποτέλεσμα της Κυριακής το αποδεικνύει. Στις εκλογές του Μαΐου ο Κοντόσταυλος είχε πάρει πάνω από 7.500 ψήφους μόνος του και ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ Αντώνης Καμπάκας πάνω από 4.500.

Θα αναφέρω και κάτι ακόμη: ο ηττημένος Κοντόσταυλος τα έχει βάλει με τους συριζαίους που «τον άφησαν μόνο». Αυτό μου έλεγε ένας δικός του χθες ανάμεσα στα αναφιλητά: τον Σταμέλο τον πήραν στην πλάτη τους ο Κουτσούμπας αυτοπροσώπως και η Γαρουφαλιά (Λιάνα) Κανέλλη, τον Κοντόσταυλο κανένας!

Οι μόνοι, λέει, που τους επισκέφθηκαν, και αυτοί την περασμένη Παρασκευή, ήταν η Αυτής Υψηλότης Ρένα και κάτι στρατούληδες για καμιά αγωνιστική selfie! Τον συνέλαβα ψευδόμενο. Εγώ μίλησα την Κυριακή με τον Νίκο Παππά, το alter ego του προέδρου Αλέξη, τον ρώτησα πού βρίσκεται και μου απάντησε «Καισαριανή, έχω εκλογές».

Αρα, κακώς κλαίγεται ο Κοντόσταυλος. Αν κάποιοι πρέπει να κλαίνε, με μαύρο δάκρυ μάλιστα, είναι – νομίζω – εκεί κάτω στη Χαριλάου Τρικούπη: οι περισσότεροι πασόκοι παραμένουν πολιτικά άστεγοι και εκείνοι εξακολουθούν να διυλίζουν την… καμήλα της ανασυγκρότησης…

Κεντροαριστερομάνα

Ευτυχώς όμως υπάρχουν και σοβαρές πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση του ταλαίπωρου χώρου της Κεντροαριστεράς, την οποία αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας γενναίοι αγωνιστές της σοσιαλιστικής ιδέας, όπως ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γιώργος Παναγιωτακόπουλος.

Ο εν λόγω κορυφαίος πιονέρος του σοσιαλισμού, ο οποίος διατηρεί μαγαζάκι υπό τον τίτλο Αριστερή Πρωτοβουλία, πραγματοποίησε εσχάτως την πρώτη μιας σειράς εκδηλώσεων με αυτό το θεματικό αντικείμενο στην Πάτρα, στην οποία διατείνεται ότι μετείχαν δεκάδες πρώην στελέχη του Κινήματος.

Δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω. Αλλωστε ποιος θα έχανε σαββατιάτικα μια από τις γνωστές ρηξικέλευθες ομιλίες του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου; Ειδικά σε μια πόλη, όπως η Πάτρα, η οποία φλέγεται από το σοσιαλιστικό ιδεώδες;

Αλλος για Λονδίνο;

Αλλοι πάνε Πάτρα και άλλοι Λονδίνο. Και δεν εννοώ μόνο τον Κώστα Σημίτη, του οποίου ανακοινώθηκε ομιλία στη διάσημη London School of Economics (LSE) την προσεχή Τρίτη 9 του μηνός (με αντικείμενο την ελληνική οικονομική κρίση και τους τρόπους προσέγγισης του προβλήματος από την ευρωζώνη), όχι. Εννοώ και τον Γιάννη «καρντάση» Μπουτάρη, ο οποίος θα μιλήσει στην LSE δύο ημέρες μετά τον Σημίτη, στις 11 του μηνός, για την τοπική αυτοδιοίκηση, τη Θεσσαλονίκη, αλλά και την Κεντροαριστερά, για την οποία και εκείνος αγωνιά.

Τις δύο ομιλίες οργανώνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο του γνωστού μας (από τη «θητεία» του ως ενός ακόμη συμβούλου του Γιώργου στην κρίση του ’10) καθηγητή Κέβιν Φέδερστοουν και εννοείται πως θα έχουν ελεύθερη είσοδο. Αν ενδιαφέρει, καταγράφω την υποδοχή στον Κ. Σημίτη: μετά την ομιλία, η πρυτανεία της Σχολής θα του παραθέσει  κλειστό δείπνο προς τιμήν του.

Εγώ δεν έχω προσκληθεί στο δείπνο αλλά, μην ανησυχείτε, θα είναι ένας δικός μου (έχω και  στην LSE πηγές…) και θα τον χρησιμοποιήσω ως… ανταποκριτή, όπως γίνεται αντιληπτό.

Βενιζέλος-φλιπεράκι

Στην Αθήνα τώρα, η συνάντηση της ημέρας, αυτής δηλαδή των προέδρων Βαγγέλη και  Αλέξη, δεν έβγαλε ειδήσεις παρά μόνο την ομόθυμη στάση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης απέναντι στην τουρκική εξωτερική πολιτική των προκλήσεων και των αιφνιδιασμών.

Σημειώνω από αυτήν ότι στις περίπου δύο ώρες που διήρκεσε, αρκετά παραπάνω απ’ ό,τι είχε αρχικά υπολογιστεί, Βαγγέλης – Αλέξης τα είπαν «κατ’ ιδίαν», χωρίς την παρουσία τρίτων, γεγονός που έδωσε τροφή σε διάφορες υποθέσεις για τον εάν έμεινε αυστηρά στο πλαίσιο της ενημέρωσης Τσίπρα επί της εξωτερικής πολιτικής.

Ας σημειωθεί ότι ο πρόεδρος Αλέξης συνοδευόταν μόνο από τον διπλωματικό του σύμβουλο Βαγγέλη Καλπαδάκη, ο οποίος, λέει, τη μόνη συμμετοχή που είχε ήταν να εγχειρίσει στον πρόεδρο Αλέξη έναν κίτρινο φάκελο που προφανώς είχε τις σημειώσεις του προέδρου για το τι πρέπει να ρωτήσει.

Οταν τελείωσε η συνάντηση πάντως, εκεί γύρω στις τρεις παρά μετά το μεσημέρι, ο πρόεδρος Βαγγέλης έφυγε σφαίρα για το Ιντερκοντινένταλ για να απευθύνει έναν χαιρετισμό στο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου. Εν συνεχεία, έφυγε και πάλι σφαίρα για το αεροδρόμιο και ταξίδεψε στις Βρυξέλλες, όπου θα μετάσχει σήμερα σε μια σύνοδο του ΝΑΤΟ και αύριο – ουφ, βαρέθηκα – θα πάει Ελβετία σε μια σύνοδο του ΟΑΣΕ στη Βασιλεία.

Πέμπτη, πρώτα ο Θεός, θα επιστρέψει Αθήνα, οπότε λέω να μεταβούμε σύσσωμοι στο Ελ. Βενιζέλος να τον υποδεχθούμε!..

Βραδυφλεγής βόμβα

Την ώρα της συνάντησης των προέδρων Βαγγέλη και Αλέξη που έστειλε για… φάρμακα μερικούς μερικούς (ονόματα δεν αναφέρω), εγώ περνούσα έξω από το υπουργείο Εξωτερικών, με τα πόδια, as usual.

Ρώτησα κάτι τύπους που ήταν στον περίβολο του υπουργείου πώς πάει η συνάντηση, εκείνοι σήκωσαν τους ώμους σε στυλ «άσε μας, ρε φίλε, πού θες να ξέρουμε» και εγώ προχώρησα παρακάτω, όπου από τη γωνία των οδών Βασιλίσσης Αμαλίας – Βασιλίσσης Σοφίας είχα, απέναντι, μια θαυμάσια εικόνα μιας λαϊκής συνάθροισης σε κάποια πλατεία της Δαμασκού.

Ηταν οι απεργοί Σύροι και δίπλα τους ένας λόφος (!..) με ό,τι βλακεία είχε ο καθένας σπίτι του σε κιλίμια, χαλιά, τεντόπανα, σώβρακα, φανέλες, πετσέτες κ.λπ. και θεώρησε καλό να τα κουβαλήσει στο Σύνταγμα για να βοηθήσει τους πρόσφυγες, οι οποίοι απ’ ό,τι κατάλαβα ποσώς ενδιαφέρονται για όλα αυτά. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να τους αναγνωρισθεί το καθεστώς του πρόσφυγα και απορώ με την κυβέρνηση που δεν κάνει κάτι επ’ αυτού. Τι περιμένει; Να συμβεί κάτι στο κέντρο της Αθήνας και να τρέχουμε όλοι μαζί;

Μαντίλια για κάθε χρήση

Μίλησα για τα φάρμακα που παίρνουν ορισμένοι συριζαίοι επειδή αυτός ο πρόεδρος Αλέξης δέχθηκε να σφίξει το χέρι του προέδρου Βαγγέλη και να συνομιλήσει μαζί του, και δεν είπα τίποτε για τα δικά μου. Με λεξοτανίλ είμαι, τα οποία εναλλάσσω με ζάναξ, μήπως και συνέλθω από τα όσα τραγικά συμβαίνουν στο αγαπημένο κόμμα «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες». Χθες κούνησε μαντίλι ο γιατρός «πιο γαύρος πεθαίνεις» Μελάς και όπως ήταν φυσικό τηλεφώνησα στον φίλο μου Τέρενς, Τερένσιο Ταχύ για τους φίλους του, Κουίκ να του συμπαρασταθώ.

«Ασε, το είχε αποφασίσει από καιρό» μου είπε και μου δήλωσε ότι τα όσα υποστηρίζει ο γιατρός για τους λόγους που τον ώθησαν να αποχωρήσει είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις».

Δακρύζω. Ασταμάτητα…