[Κραυγές και ψίθυροι] Δεν πληρώνομαι, δεν πληρώνομαι

Το έχουμε πια συνηθίσει. Αμοιβές – πενιχρές – που συμφωνούνται αλλά δεν καταβάλλονται. Και φτάνει το βλεφάρισμα της απελπισίας ενός νέου ανθρώπου για να ξεγυμνώσει την τραγικότητα που φοράει πια το ένδυμα της κανονικότητας. Πόσες αγωνίες ενσωματώνουν τέσσερις λέξεις: «Δεν με έχουν πληρώσει»…

Μια νέα δημοσιογράφος. Που περιμένει εδώ και μήνες να πληρωθεί λίγα κατοστάρικα από μεγάλο φορέα χρηματοδοτούμενο από το κράτος. Ομως λεφτά δεν υπάρχουν. Και το κορίτσι που, εν τω μεταξύ, δεν μπορεί να βρει δουλειά ούτε ως σερβιτόρα, αναρωτιέται αν, πλέον, μόνο τα παιδιά των πλουσίων μπορούν να γίνονται δημοσιογράφοι.

Δεν αναφέρομαι στη νεαρή συνάδελφο για λόγους συντεχνιακούς αλλά γιατί γνωρίζω τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς μου, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Τα ξενύχτια για να προλάβεις τα deadlines, το άγχος για τα τηλέφωνα που δεν απαντούν, οι πεταλούδες στο στομάχι, η απαξίωση για το νεαρόν της ηλικίας σου όταν πας για συνέντευξη, ο ανταγωνισμός, η κριτική του αρχισυντάκτη σου. Αντίστοιχα θα γίνονται σε όλες τις δουλειές – εγώ αυτά ξέρω. Αλλά η αμοιβή του δημοσιογράφου πληροί και μια άλλη αναγκαιότητα. Την περιέγραφε ένας από τους «δασκάλους» μου: ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει το χέρι του κλειστό (άλλη λέξη έλεγε, που δεν γράφεται) για να μπορεί να έχει το στόμα του ανοιχτό. Και να σήμερα που τα νέα παιδιά έχουν το χέρι τους ανοιχτό, ζητιανεύοντας το αυτονόητο.