[Στίγμα] Προοδευτικότητα

Ελπίζω ότι θα μου αναγνωριστεί πως επί ημέρες αποφεύγω συστηματικά να ασχοληθώ με την Αυτής Υψηλότητα Ρένα, αλλά δεν με αφήνει και εκείνη να ηρεμήσω. Το τελευταίο, στο οποίο επιθυμώ να αναφερθώ σήμερα, είναι η έμμεση διαμαρτυρία του συντρόφου της, κυρίου Γιάννη Μπενίση, για όσα ανέφερα προ εβδομάδων ότι είναι το «φίλτρο» της  Αυτής Υψηλότητος. Οτι είναι ο ελέγχων τα πάντα που αφορούν την επικοινωνία της, και όχι μόνο. Και ότι διαθέτει γραφείο απέναντι από το δικό της.

Συνάδελφός μου, μου μετέφερε εκ μέρους του ότι  κατοικοεδρεύει μεν στην Περιφέρεια Αττικής σε γραφείο που διατηρεί όντως απέναντι από το δικό της γραφείο, όχι όμως χαριστικά όπως εγώ υπονοούσα, αλλά επειδή είναι εκλεγμένος. Και επιπλέον γιατί αυτό – η παρουσία του εκεί δηλαδή – επιβάλλεται για τη διευκόλυνση του έργου της Περιφέρειας.

Το βρήκα λογικό. Αλλά μετά σκέφθηκα, δεν ρωτάω κιόλας, να το τσεκάρω; Ρώτησα λοιπόν εάν έχει εκλεγεί περιφερειακός σύμβουλος και πού ο κ. Μπενίσης. Πλην όμως ουδείς γνώριζε. Ξαναρώτησα, τίποτε. Και τι έμαθα τελικά; Οτι έχει όντως εκλεγεί, αλλά επικεφαλής της παράταξης Δύναμη Ζωής, η οποία όλως τυχαίως είναι η παράταξη της οποίας ηγήθηκε η Αυτής Υψηλότης Ρένα και κέρδισε την Περιφέρεια! Δηλαδή, σε απλά ελληνικά:  εκλέχθηκε (αποφεύγω να ρωτήσω πώς) επικεφαλής της παράταξης με την οποία αναδείχθηκε η σύντροφός του, Ρένα!!

Αυτά να τα βλέπει εκείνος ο απίθανος Κιμ Γιονγκ Ουν στη Βόρεια Κορέα, ο οποίος μόλις προχθές διόρισε την αδελφή του αντιπρόεδρο στο κόμμα που κυβερνάει τη χώρα, ενώ τη γυναίκα του την άφησε σπίτι, να πλένει πιάτα!..

Από το καλό στο καλύτερο

Τα καλύτερα έρχονται για τον αγαπημένο πρόεδρο του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», πρόεδρο Πάνο. Το τελευταίο του εγχείρημα, παράλληλα με την απελπισμένη προσπάθειά του να μείνει στον αφρό μετά το «στουκάρισμα» Καρατζαφέρη με… 200 σε τοίχο, είναι να λύσει κάτι ανοιχτούς λογαριασμούς με μια σειρά παλικάρια που κάποτε ήταν στον ΛΑΟΣ αλλά τώρα είναι στη ΝουΔού. Αναφέρω κατά σειρά τους καμμενοστόχους: Μάκης «μια μέρα θα γίνω αρχηγός της Δεξιάς» Βορίδης, Αδωνις media junkie Γεωργιάδης και Θάνος «εγώ απλώς είμαι φίλος του Αδωνη» Πλεύρης, έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο του προέδρου Πάνου. Εμμέσως πλην σαφώς τους ενέπλεξε στις «δουλειές» του προέδρου Γιώργου: υπέβαλλαν λέει ερωτήσεις για τα υποβρύχια, και άλλα εξοπλιστικά προγράμματα, την κρίσιμη περίοδο που έβγαζε «μεροκάματο» ο πρόεδρος Γιώργος, άρα κονόμαγαν και αυτοί.

Ενημερώνω τον πρόεδρο Πάνο ότι επέρχονται επί της κεφαλής του αγωγές δύο: μία του Βορίδη, ο οποίος ουδέποτε είχε υποβάλει ερώτηση για εξοπλιστικά, και μία των δύο κολλητών, Αδωνη και Θάνου, οι οποίοι δεν ήταν καν βουλευτές την περίοδο που περιγράφει ο πρόεδρος πανοκαμμένος ότι τους «απασχολούσε» η πρόοδος των εξοπλιστικών, άρα πώς να υποβάλουν ερωτήσεις.

Το είπα και προηγουμένως: τα καλύτερα έρχονται…

Τα μαθηματικά
της διάλυσης

Εχουμε και λέμε: τρεις βουλευτές υπέρ Γιώργου, επτά βουλευτές υπέρ Βαγγέλη, πέντε νομαρχιακές υπέρ του ενός, δέκα υπέρ του άλλου, τόσοι γραμματείς επιτροπών υπέρ τόσοι κατά, το βλέπω έρχεται: διαλύουν μέρα με τη μέρα αυτό το έρμο το κόμμα ΠΑΣΟΚ, αυτοί που κατά κύριο λόγο έπρεπε να το προστατεύουν.Και είναι τόσο… επιμελείς, μα τόσο επιμελείς σε αυτό που κάνουν: πληροφορήθηκα χθες, για παράδειγμα, ότι ένας μηχανισμός που έχει στηθεί (από ποιον άγνωστο, αν και μπορώ να υποθέσω Μιχάλη μου…), τηλεφωνεί σε στελέχη νομαρχιακών επιτροπών του ΠΑΣΟΚ και ζητάει να τοποθετηθούν υπέρ της πρότασης του Γιώργου για τη διενέργεια εκτάκτου συνεδρίου και την ανάδειξη νέας ηγεσίας από τη βάση.

Παρόμοιες κινήσεις γίνονται και από πλευράς του προέδρου Βαγγέλη, ο οποίος επίσης επιζητεί τη στήριξη από οργανώσεις και κομματικά στελέχη.

Τέλεια, πραγματικά τέλεια. Απορώ μαζί τους, γιατί δεν το διαλύουν από τώρα το μαγαζί και περιμένουν τις εκλογές. Απορώ…

Μέγεθος Vs ποιότητας

Στο μεταξύ αντικρουόμενες είναι οι απόψεις σχετικά με το αν το… μέγεθος μετράει. Στη γενικώς παραδεκτή άποψη ότι όντως το… μέγεθος μετράει, ήρθε να αντιπαρατεθεί η άποψη του υπεύθυνου οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ κυρίου Γιάννη Μηλιού, ο οποίος κατά την περίφημη εκείνη συνάθροιση στις αρχές της εβδομάδας στο Λονδίνο των ελλήνων τραπεζιτών και χρηματιστών, δήλωσε καθαρά ότι «δεν είναι θέμα μεγέθους».

Ζήτησα περαιτέρω αποσαφηνίσεις επί του θέματος, και μου αναφέρθηκε ότι η απάντηση εδόθη σε ερώτηση σχετική με τις τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με το εύρος του δημόσιου τομέα, δεδομένου ότι οι τοποθετήσεις τους ήταν ένας ύμνος στον κρατισμό: «δεν είναι θέμα μεγέθους, αλλά ποιότητας της δημόσιας διοίκησης» ξεκαθάρισε ο σύντροφος, αγωνιστής Μηλιός.

Ωχ!..

Χειρισμοί υψηλής τεχνικής

Εχω όμως ευχάριστα νέα σχετικά με την εξέλιξη του τεραστίας σημασίας για τα ελληνικά συμφέροντα θέματος, ποιο γραφείο, αντάξιο της προσωπικότητάς του, θα πάρει ο Παπαδημούλης στο μέγαρο του Ευρωκοινοβουλίου (Μέγαρο Μαυρομιχάλη), στην Αθήνα.

Τα νέα, για τα οποία φυσικά πανηγυρίζω, επειδή ο άνθρωπος είναι και συμπατριώτης μου, εξ Ιωαννίνων, είναι ότι δεν χρειάστηκε καν να αποφασίσει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς στον οποίο είχε προσφύγει: η Εύα Καϊλή με επιστολή της έδωσε η ίδια τη λύση, δηλώνοντας ότι η Ελιά/ΠΑΣΟΚ αποχωρεί από τα γραφεία που κατέχει και τα παραχωρεί στον Παπαδημούλη.

Η επιστολή είναι ένα… κέντημα, θα ομολογήσω: δηλώνει ότι έλαβε αυτή την απόφαση για να απαλλάξει τον Σουλτς από την υποχρέωση να ασχοληθεί με κάτι τόοοοοσο σοβαρό!

Εξαιρετικός χειρισμός, θα σημειώσω…

Δυο Χάρηδες σε μια στοά

Είναι γνωστό ότι περπατώ στους δρόμους της Αθήνας, μιλάω σε ανθρώπους, μου μιλούν άλλοι, και βρίσκω και γνωστούς. Διάφορους γνωστούς. Σε μια τέτοια ευτυχή συγκυρία συνάντησα στη Στοά Σπυρομήλιου, που έχει γίνει «κούκλα» πρέπει να ομολογήσω – λες και είναι κομμάτι από μια άλλη, ξένη, πρωτεύουσα -, δυο… Χάρηδες να συνομιλούν: τον Χάρη Παμπούκη και τον Χάρη Θεοχάρη.

Μπήκα και εγώ στη μέση, είπαμε διάφορα – τρέχοντος ενδιαφέροντος. Ο ένας Χάρης (Παμπούκης) κάνει αυτό που έκανε πάντα: δικηγορία. Ο άλλος Χάρης (Θεοχάρης) είναι πλέον στέλεχος της Eurobank, και τον βρήκα και μια χαρά. Κατέληξα δε ότι τον ωφέλησε η αποπομπή του από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων.

Αν παρακολουθεί το πώς εξελίσσονται τα έσοδα; Φυσικά και τα παρακολουθεί. Μα είναι ερωτήσεις αυτές που μου κάνετε; Παρακολουθεί και έχει και άποψη. Την οποία όμως δεν θα μεταφέρω. Θα μου επιτρέψετε…

Το έπος της συμφοράς…
Οι δραματικοί τόνοι που συνόδευσαν και τη νέα διαπραγμάτευση με την τρόικα δεν συνιστούν κάποια πρωτοτυπία. Αντιθέτως, στη διάρκεια της τετραετούς παρουσίας της στην Ελλάδα ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, ήταν εκείνες όπου οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα κύλησαν ομαλά και χωρίς εκβιασμούς, απειλές, τετελεσμένα, σκληρούς όρους και προϋποθέσεις. 
Με δυο λόγια, για το… έπος των διαπραγματεύσεων με την τρόικα θα μπορούσαν να γραφούν τόμοι, αν δεν επρόκειτο για πράγματα που αφορούν τη ζωή των Ελλήνων και τις συνθήκες διαβίωσής τους. Γιατί είναι κανόνας, όταν το πάνω χέρι σε μια διαπραγμάτευση το έχει ο απέναντι, εσύ είσαι μονίμως σε άμυνα και ποτέ στην επίθεση. Και θυμάμαι τώρα, ίσως τη μόνη σωστή κουβέντα που έχει ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια, τη φράση του Γιώργου Παπανδρέου σε μια από τις πρώτες ομιλίες του στη Βουλή λίγο μετά το πρώτο Μνημόνιο, ότι εκχωρήθηκε στους δανειστές μέρος της ακεραιότητας και της πολιτικής αυτονομίας της χώρας.
Η σκληρή αλήθεια είναι αυτή, ακόμη και σήμερα: με σχεδόν 300 δισ. δάνειο – το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ παγκοσμίως σε μια χώρα για τη διάσωσή της – μπορούν να επιβάλλουν τις θελήσεις τους. Για τον λόγο αυτό, το ζητούμενο σήμερα είναι εάν και η παρούσα κρίση στις διαπραγματεύσεις είναι πραγματική ή είναι μέρος ενός σχεδιασμού να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη για τα χειρότερα που έρχονται και τα οποία θα κάνουν ακόμη πιο επώδυνη τη διαβίωση των πολιτών.
Δεν είμαι απολύτως βέβαιος γι’ αυτό. Γνωρίζω απλώς ότι πράγματι στο Παρίσι ασκήθηκαν τρομακτικές πιέσεις, στα όρια του εκβιασμού για να ληφθούν και νέα, σκληρά δημοσιονομικά μέτρα. Γνωρίζω επίσης ότι από κοντά ήρθαν και οι αφόρητες πιέσεις από Βερολίνο και Βρυξέλλες. Και ξέρω ότι οι πιέσεις αυτές είναι τέτοιες που προσομοιάζουν με το πιστόλι στον κρόταφο.
Το θέμα όμως είναι άλλο: αν αυτή η κατάσταση έχει κάποιο τέλος. Και αν αυτό το τέλος είναι ορατό. Γιατί αν η επόμενη επιδίωξή μας είναι να υπάρξει ένας νέος επώδυνος συμβιβασμός με νέες φοροεπιδρομές, χαράτσια και περικοπές συντάξεων και μισθών, φοβούμαι ότι δεν θα τελειώσουμε ποτέ μαζί τους. Και πως θα είναι πάντα εδώ να μας θυμίζουν ότι «όποιος έχει το μαχαίρι, τρώει και το πεπόνι»…