[Στίγμα] Περίεργα πράματα…

Ηταν αναμενόμενο. Μια τόσο σοβαρή επιχείρηση – αυτή του χρηματισμού βουλευτών για να ψηφίσουν υπέρ του Προέδρου της Δημοκρατίας – ποιοι θα την έφερναν εις πέρας; Μόνο κορυφαία πολιτικά και κομματικά στελέχη της ΝουΔου. Ακριβώς ένα τέτοιο στέλεχος, αυτής δηλαδή της εμβέλειας, προσέγγισε τη Σταυρούλα Ξουλίδου, αν πιστέψω την ίδια και τον πρόεδρο του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» στο οποίο ανήκει.

Αλλά να τους πιστέψω; Είμαι αμφίθυμος. Γιατί το βρήκα αυτό το… μεγαλοστέλεχος (λέμε τώρα…) που ονομάζεται Γεώργιος Σουκούρης, μίλησα μαζί του και ψιλοέπεσα από τα σύννεφα. Οχι μόνο διότι δεν βρίσκεται (ψηλά) σε καμιά κομματική επετηρίδα, αλλά… καλύτερα να παραθέσω το προφίλ του για να γίνει αντιληπτό περί τίνος πρόκειται:

Πρόκειται λοιπόν για Βορειοηπειρώτη, άνεργο, κατά περίπτωση συγγραφέα βιβλίων για το «Βορειοηπειρωτικό», γύρω στα 60 (δεν μου είπε ακριβώς), πατέρα δυο άνεργων παιδιών επίσης και εκ συστήματος επισκέπτη πολιτικών γραφείων.

Οπως μου εξήγησε, «προσπαθεί να επιβιώσει» – αυτός είναι ο λόγος που τον έφερνε συχνά σε πολιτικά γραφεία και μεταξύ αυτών και στο γραφείο, υποστηρίζει, της Σταυρούλας Ξουλίδου.

Ποιο είναι το αίτημά του; «Να μας δώσουν μια σύνταξη εμάς των Βορειοηπειρωτών, να μπορέσουμε να ζήσουμε, δεν έχουμε να φάμε, κύριε, τώρα».

Τον ρώτησα φυσικά για το πώς προέκυψαν τα… εκατομμύρια στην Ξουλίδου: «Είναι όλα ψέματα» μου απάντησε. «Εγώ πήγα στο γραφείο της στην οδό Βουλής, όπως έχω πάει και σε άλλα πολιτικά γραφεία, για να της ζητήσω να προωθήσει το αίτημά μας. Με άκουσε αλλά δεν δέχθηκε να το κάνει. Εκτοτε είχαμε μια αλληλογραφία μέσω facebook. Μιλάγαμε. Εκεί είναι όλο το θέμα».

-Της κάνατε προσφορά ή όχι;

Είπαμε πολλά και διάφορα, τα οποία δεν είναι της παρούσης. Και μου αποκάλυψε ότι, πριν τον εντοπίσω εγώ, τον εντόπισαν δυο παλικάρια μεγέθους… ντουλάπας προχθές το βράδυ στην Αγίου Κωνσταντίνου την ώρα που επέστρεφε σπίτι του. Για την ακρίβεια, τον «στρίμωξαν». Μου είπε και τι του ζήτησαν. Νομίζω ότι οι αρμόδιες Αρχές θα πρέπει να ασχοληθούν άμεσα με το συγκεκριμένο γεγονός αλλά και με αυτόν τον άνθρωπο, γιατί στην ιστορία εμπλέκονται και τύποι οι οποίοι δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτε…

Προπονητάρα!

Ελπίζω να έγινα κατανοητός από αυτούς που πρέπει και σταματώ εδώ. Γιατί πλην του τρομερά ενδιαφέροντος αυτού θέματος, το οποίο θα μπορούσε να έχει τίτλο «τρία εκατομμύρια για μια Ξουλίδου», υπάρχουν και άλλα υποδεέστερης… σημασίας, όπως λ.χ. το γιατί τα σπάσαμε με την τρόικα στο Παρίσι και τι θα γίνει από εδώ και πέρα.

Εν πρώτοις, οφείλω να αναφέρω στο φιλοθέαμον κοινό τη βαθιά αισιοδοξία που διακατέχει τον πρόεδρο Αντώνη: συνομίλησε με πολύ δικό μου άνθρωπο και του είπε ότι δεν τρέχει και τίποτε, δεν υπήρξε κανένα ναυάγιο, δεν… δεν… δεν… και πως δεν πρέπει να ανησυχεί (ο φίλος μου και μέσω αυτού όλοι μας) διότι «τόο ‘χει» και στη Σύνοδο Κορυφής της 18ης Δεκεμβρίου «θα το γυρίσει το παιχνίδι».

Αυτά του τα είπε του δικού μου, αφού είχε προηγηθεί η τεσσάρα της Ατλέτικο Μαδρίτης στον «γαύρο», την οποία ο πρόεδρος Αντώνης παρακολούθησε με κομμένη ανάσα, βρίζοντας και αυτός τον Μίτσελ για το πώς είχε στήσει την ομάδα, και δέκα χρόνια να έπαιζε ο Ολυμπιακός το ματσάκι δεν γυρνούσε με τίποτε.

Αρα, ο πρόεδρος Αντώνης, όταν λέει ότι «θα το γυρίσει το παιχνίδι», υποτίθεται ότι έχει τον τρόπο του, και Μίτσελ δεν τον λες…

Μαντίλι για χορό και κλάμα

Στον Χρήστο Πρωτόπαπα που επέστρεψε κατάκοπος από το Παρίσι (μου εξήγησε ότι την πρώτη ημέρα η διαπραγμάτευση διήρκεσε 12 ώρες, ώς τις 4 το πρωί, πήγαν στο ξενοδοχείο κατά τις 5 και στις 7.30 το πρωί την άλλη ημέρα ξύπνησαν για να ξεκινήσουν τη διαπραγμάτευση στις 8 π.μ. με την τσίμπλα στο μάτι) και ανέφερα αυτά περί του παιχνιδιού που ΘΑ γυρίσει, μου ζήτησε να είμαι επιφυλακτικός.

Λέω «γιατί;» και τι μου απαντάει το άτομο:

– Μα εσείς είπατε ότι θα έρθουν Τρίτη – Τετάρτη Αθήνα.

Μου ανέφερε διάφορα που μας χωρίζουν με την τρόικα και τα οποία λίγο – πολύ είναι γνωστά. Θα περιοριστώ ενδεικτικά στο τι είπαν οι εκπρόσωποι των δανειστών όταν χώριζαν το μεσημέρι της Τετάρτης για να γίνει κατανοητό όχι μόνο το πόσο βαθύ είναι το χάσμα που μας χωρίζει (το προσωποποιώ για λόγους ευκολίας), αλλά και γιατί μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι οι τύποι είναι έτοιμοι να μας κουνήσουν μαντίλι, καλαματιανό ή άλλο, αδιάφορο:

Ρίσι Γκογιάλ (ο διάδοχος του αγαπημένου Πολ Τόμσεν, εκπρόσωπος του ΔΝΤ): «Εμείς ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε, δείτε τι θα κάνετε και όταν είστε έτοιμοι τα ξαναλέμε».

Κοστέλο (ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, λιγάκι πιο ήπιος αυτός): «Γεια σας και περιμένουμε να μας πείτε τι άλλο θα κάνετε επί όσων συζητήσαμε».

Τέλεια, αυτό μόνο έχω να πω…

Μεθοδεύσεις

Για τη χθεσινή σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου του ταλαντούχου και τόσο σκερτσόζου ντουέτου «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνάει από κοινού με τη διαπραγματευτική ομάδα που πήγε Παρίσι δεν έχω πολλά να πω. Μόνο ότι κάποια στιγμή έδιωξαν την ομάδα και έμειναν οι δυο τους, τα πουλάκια μου. Μισή ώρα κράτησε το τετ α τετ.

– Επαιξε και θέμα εκλογών; ρώτησα με τρόπο τον άνθρωπό μου στο Μέγαρο Μαξίμου.

Καλά, εντάξει, πεισθήκαμε…

Νουμεράκι πήρατε;

Εγώ πάντως την ώρα του τετ α τετ ήμουν στην πορεία των απεργών, διότι διέρχομαι φάση αγωνιστική. Και ναι, εκεί στην ιστορική γωνία της Εδουάρδου Λω με τη Σταδίου (ιστορική, γιατί εκεί ακριβώς σκοτώθηκε το 1965 στα Ιουλιανά ο Σωτήρης Πέτρουλας – άλλη μια μεγάλη, θα τη χαρακτηρίσω, προσφορά της στήλης, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι), είδα μπροστά μου τον πρόεδρο Αλέξη επικεφαλής του μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μιλήσαμε, άλλωστε και να το επιχειρούσα (λέμε τώρα…) δεν θα είχα καμία τύχη: τον είχαν πάρει από κοντά ο δημοφιλής Στρατούλης με τον φίλο μου τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, οπότε πού να πάρεις σειρά, ακόμη και αν ήθελες – το κατάλαβα από τη δυσφορία άλλων βουλευτών που ήταν πιο πίσω…