Με «πρώτο πιάτο» στο τραπέζι Κύπρο

Εμβυθισμένη στη χρεοκοπική εν πολλοίς εσωστρέφεια, η Αθήνα πρέπει τις επόμενες μέρες να βρει, όχι απλώς το κουράγιο, αλλά και τις απλές (και κυρίως πειστικές) εκείνες στρατηγικές απαντήσεις, στις τουρκικές αξιώσεις. Οι οποίες με μαθηματική βεβαιότητα θα διατυπωθούν, στα πλαίσια της επί θύραις (κι επί επιπέδου κορυφής) διακυβερνητικής συνόδου των δύο χωρών. Που αυτή τη φορά δεν θα πραγματοποιηθεί σε περιβάλλον συνήθους (υποκριτικής έστω) νηνεμίας, αλλά υπό το βάρος σαφώς επιθετικών διαθέσεων. Οι οποίες και ασκούν ανάλογη πίεση, με όρους ισχύος. Οπως τουλάχιστον τους αντιλαμβάνονται οι γείτονες. Και κυρίως όπως τους μεταφράζουν σε διακρατική πολιτική.

Στην παρούσα λοιπόν χρονική συγκυρία, η τουρκική πλευρά πιστώνεται με το πλεονέκτημα των γεωπολιτικών τετελεσμένων. Καθώς οι ναυτικές της μονάδες αλωνίζουν, αν όχι ελεύθερα, τουλάχιστον ανεμπόδιστα, τόσο στις κυπριακές θάλασσες (επιβεβαιώνοντας επεκτατικές διαθέσεις) όσο και σε μεγάλα αιγαιωτικά τμήματα. Δημιουργώντας προϋποθέσεις οιονεί αμφισβητήσεως της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Η πικρή αλήθεια. Που βεβαίως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Αλλά και η οποία δεν μπορεί ν’ αποτραπεί με αναμηρυκασμό στερεοτύπων ηρωικών διαβεβαιώσεων. Εάν δηλαδή δεν θέλουμε να βιώσουμε νέα (κι επαχθέστερα) Ιμια. Κι αυτό να μας προβληματίσει. Ενώπιοι – επιτέλους – ενωπίοις!

Aυτές οι εκτιμήσεις θα ήτο λάθος να θεωρηθούν κασσανδρολογίες. Δεν είναι. Είναι σαφώς διαλεκτικές αποτιμήσεις και των ήδη δεδομένων και των εν πολλοίς επερχομένων. Κι άλλωστε τα γεγονότα καταπείθουν κι εναργώς επιμαρτυρούν τις τουρκικές προθέσεις. Γιατί ασφαλώς η σαφώς πειρατική επανεισβολή στον οριοθετημένο κυπριακό θαλάσσιο χώρο, όχι μόνο δημιουργεί τετελεσμένο, αλλά και δίδει την εντύπωση ότι: καμιά δύναμη δεν ενδιαφέρεται και κυρίως κανένας δεν παρεμβαίνει ανασχετικά! Οπόταν κι επαναλαμβάνεται το τραγικώς αδυσώπητο: «ο γέγονε, γέγονε»! Που δεν μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά. Οσο και αν επιστρατευθούν καταγγελτικές ρητορείες. Η άλλη πικρή αλήθεια. Την οποία και πρέπει χωρίς φοβικά σύνδρομα και υπεκφυγές να δούμε κατά πρόσωπο.
Κι αυτό ακριβώς έχει την ιδιαίτερη σημασία του. Γιατί: Ο αναμενόμενος στο κλεινόν άστυ πολύς κύριος Νταβούτογλου θ’ απλώσει (τις επόμενες μέρες) όχι απλώς την αρίδα του κάτω από το τραπέζι της ελληνοτουρκικής διακυβερνητικής συνόδου, αλλά και τα «επί του εδάφους» ατού του, πάνω στη διαπραγματευτική τράπεζα. Για να στηρίξει τις απαιτήσεις του. Οι οποίες δεν θ’ αφορούν την Κύπρο, αλλά περισσότερο τα αιγαιωτικά. Την πύλη των οποίων θέλει να διαρρήξει, με αξιώσεις που αφορούν τις νοτιοανατολικές παρυφές των ελληνικών ορίων. Στο ύψος δηλαδή του Καστελλόριζου. Οπου η Αθήνα εκδηλώνει προθέσεις ασκήσεως των φυσικών της δικαιωμάτων, με προσδιορισμό θαλασσίων ζωνών, σε συνεννόηση με την Αίγυπτο. Που αποτελεί φύσει γεωπολιτικό εταίρο, λόγω αυτονοήτου γειτνιάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, η Κύπρος ενέχει (και κυριολεκτούμε) θέση γεωστρατηγικού ομήρου! Για τον οποίο δεν ζητούνται λύτρα γι’ απεμπλοκή του από την ασφυκτική νεοκατοχική λαβή. Απλώς προβάλλεται ως δείκτης ομοιότυπων ενδεχομένων, σε ό,τι αφορά τις ευρύτερες διακρατικές σχέσεις. Και στην προκειμένη περίπτωση, όσον αφορά τις τριβές με την Ελλάδα. Τις οποίες και αναλόγως παροξύνει, προκειμένου να μεγεθύνει εκβιαστικά τις αξιώσεις που διαχρονικά προβάλλονται.
Να θεωρηθεί λοιπόν βέβαιο – σε ό,τι αφορά την επί θύραις σύνοδο – πως η Αγκυρα:
1. Θα ζητήσει ενεργότερη (και από κοινού) παρέμβαση της Αθήνας προς τη Λευκωσία, προκειμένου η τελευταία να πεισθεί για συναινετική στάση, που να διευκολύνει λύση του Κυπριακού το ταχύτερο, στη βάση παραλλαγής του έωλου σχεδίου Ανάν. Που βεβαίως θα έχει άλλο πατρώνυμο. Και στα πλαίσια του οποίου Αθήνα και Αγκυρα υπείχαν (και υπέχουν) κηδεμονευτική θέση και ρόλο «μητέρων πατρίδων».
2. Θα θέσει θέμα συνεκμεταλλεύσεως στο ευρύτερο ενεργειακό πεδίο που τείνει ταχύρρυθμα ν’ αναδυθεί στην περιοχή, στα πρότυπα εκείνου που απεργάζεται για την Κύπρο. Μερισμό δηλαδή των υποθαλάσσιων φυσικών πόρων, σε όλο το φάσμα των «διαφιλονικούμενων ζωνών»!
3. Θα επανατονίσει εκβιαστικά, μειονοτικά ζητήματα, τόσο σχετικά με τη Θράκη, όσο και με τα Δωδεκάνησα (!) όπου γίνεται απόπειρα ν’ αναδειχθούν τέτοια. Με κύριο βάρος (και μοχλό) το «δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού». Που παραπέμπει σε πολιτική αντιστήριξη εθνικών χαρακτηριστικών της μειονότητος. Ως τουρκικής δηλαδή. Οχι απλώς (και γενικολόγως) μουσουλμανικής!

Αυτές οι επισημάνσεις δεν ανάγονται σε αφηρημένες διαλεκτικές και σε θεωρητικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις. Στηρίζονται σε δεδομένα και απορρέουν από εκδηλωμένες στρατηγικές διαθέσεις. Κατ’ ακρίβειαν διακηρυγμένες πολιτικές. Και αποβαίνουν επικινδυνότερες, υπό τις περιστάσεις των περιφερειακών υποτροπών. Οι οποίες τείνουν να επαναγεωγραφήσουν τη σύνολη περιοχή. Οπόταν και όσοι δεν μπορέσουν να προασπίσουν εαυτούς και τα αυτονόητά τους συμφέροντα, κινδυνεύουν να βρεθούν επί κενού. Και μπροστά σε μη αναστρέψιμες εκδοχές απωλειών. Ενδεχομένως και απευκταίων αλώσεων.